Formuła 1 - Grand Prix Holandii 1983

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grand Prix Holandii 1983
Grote Prijs van Nederland 1983
Holandia Zandvoort
12. wyścig z 15 w sezonie
Data 28 sierpnia 1983
Trasa
Liczba okrążeń 72
Długość okrążenia 4,252 km
Dystans 306,144 km
Zgłoszenia
Zgłoszenia 29 kierowców
Zakwalifikowało się 25 kierowców
Ukończyło wyścig 14 kierowców
Najlepsze wyniki
Pole position Nelson Piquet
(1:15,360, Brabham-BMW)
Zwycięzca René Arnoux
(1h:38:41,950, Ferrari)
Najszybsze
okrążenie
René Arnoux
(1:19,863, Ferrari)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Grand Prix Austrii w sezonie 1983 Grand Prix Włoch
1982 Grand Prix Holandii 1984

Grand Prix Holandii 1983 - odbyło się w dniu 28 sierpnia 1983 roku na torze Circuit Park Zandvoort.

Wyścig[edytuj | edytuj kod]

Poz Nr Kierowca konstruktor Okrążenie Czas/Powód n.u Poz. start. Punkty
1 28 Francja René Arnoux Ferrari 72 1:38:41,950 10 9
2 27 Francja Patrick Tambay Ferrari 72 + 0:20,839 2 6
3 7 Wielka Brytania John Watson McLaren-Ford 72 + 0:43,741 15 4
4 35 Wielka Brytania Derek Warwick Toleman-Hart 72 + 1:16,839 7 3
5 23 Włochy Mauro Baldi Alfa Romeo 72 + 1:24,292 12 2
6 3 Włochy Michele Alboreto Tyrrell-Ford 71 + 1 okr. 18 1
7 40 Szwecja Stefan Johansson Spirit-Honda 70 + 2 okr. 16  
8 29 Szwajcaria Marc Surer Arrows-Ford 70 + 2 okr. 14  
9 6 Włochy Riccardo Patrese Brabham-BMW 70 + 2 okr. 6  
10 26 Brazylia Raúl Boesel Ligier-Ford 70 + 2 okr. 24  
11 31 Włochy Corrado Fabi Osella-Alfa Romeo 68 silnik 25  
12 33 Kolumbia Roberto Guerrero Theodore-Ford 68 + 4 okr. 20  
13 36 Włochy Bruno Giacomelli Toleman-Hart 68 poślizg 13  
14 30 Belgia Thierry Boutsen Arrows-Ford 65 silnik 21  
Niesklasyfikowani
NU 1 Finlandia Keke Rosberg Williams-Ford 53 zapłon 23  
NU 5 Brazylia Nelson Piquet Brabham-BMW 41 kolizja z Prostem 1  
NU 15 Francja Alain Prost Renault 41 kolizja z Piquetem/poślizg 4  
NU 16 Stany Zjednoczone Eddie Cheever Renault 39 elektryka 11  
NU 2 Francja Jacques Laffite Williams-Ford 37 opony/prowadzenie bolidu 17  
NU 12 Wielka Brytania Nigel Mansell Lotus-Renault 26 poślizg 5  
NU 8 Austria Niki Lauda McLaren-TAG 25 hamulce 19  
NU 4 Stany Zjednoczone Danny Sullivan Tyrrell-Ford 20 silnik 26  
NU 11 Włochy Elio de Angelis Lotus-Renault 12 elektryka 3  
NU 22 Włochy Andrea de Cesaris Alfa Romeo 5 silnik 8  
NU 25 Francja Jean-Pierre Jarier Ligier-Ford 3 zawieszenie 22  
Zdyskwalifikowani
DYS 9 Niemcy Manfred Winkelhock ATS-BMW 50 wyprzedzanie na okr. formującym 9  
Niesklasyfikowani
NZ 32 Włochy Piercarlo Ghinzani Osella-Alfa Romeo    
NZ 34 Wenezuela Johnny Cecotto Theodore-Ford    
NZ 17 Wielka Brytania Kenny Acheson RAM-Ford        

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]