Formuła 1 - Grand Prix Stanów Zjednoczonych - Wschód 1983

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grand Prix Stanów Zjednoczonych - Wschód 1983
2nd Detroit Grand Prix
Tor Detroit Street Circuit
Stany Zjednoczone Detroit Street Circuit
7. wyścig z 15 w sezonie
380. wyścig o mistrzostwo Formuły 1
Data 3 - 5 czerwca 1983
Trasa
Liczba okrążeń 60
Długość okrążenia 4,120 km
Dystans 247,195 km
Najlepsze wyniki
Pole position René Arnoux
(1:44.734, Ferrari)
Zwycięzca Michele Alboreto
(1h50:53.669, Tyrrell)
Najszybsze
okrążenie
John Watson
(1:47.668, McLaren)
Grand Prix Belgii w sezonie 1983 Grand Prix Kanady
1982 Grand Prix Stanów Zjednoczonych - Wschód 1984

Wyniki Grand Prix Stanów Zjednoczonych - Wschód na torze ulicznym w Detroit, Michigan 5 czerwca 1983.

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Poz Nr Kierowca Konstruktor Okrążenia Czas/Powód n.u. Poz. start. Punkty
1 3 Włochy Michele Alboreto Tyrrell-Ford 60 1:50:53.669 6 9
2 1 Finlandia Keke Rosberg Williams-Ford 60 + 7.702 12 6
3 7 Wielka Brytania John Watson McLaren-Ford 60 + 9.283 21 4
4 5 Brazylia Nelson Piquet Brabham-BMW 60 + 1:12.185 2 3
5 2 Francja Jacques Laffite Williams-Ford 60 + 1:32.603 20 2
6 12 Wielka Brytania Nigel Mansell Lotus-Ford 59 + 1 okrążenie 14 1
7 30 Belgia Thierry Boutsen Arrows-Ford 59 + 1 okrążenie 10  
8 15 Francja Alain Prost Renault 59 + 1 okrążenie 13  
9 36 Włochy Bruno Giacomelli Toleman-Hart 59 + 1 okrążenie 17  
10 26 Brazylia Raúl Boesel Ligier-Ford 58 + 2 okrążenia 23  
11 29 Szwajcaria Marc Surer Arrows-Ford 58 + 2 okrążenia 5  
12 23 Włochy Mauro Baldi Alfa Romeo 56 + 4 okrążenia 25  
13 8 Austria Niki Lauda McLaren-Ford 49 Zawieszenie 18  
NS 33 Kolumbia Roberto Guerrero Theodore-Ford 38   11  
NU 34 Wenezuela Johnny Cecotto Theodore-Ford 34 Skrz. biegów 26  
NU 22 Włochy Andrea de Cesaris Alfa Romeo 33 Turbosprężarka 8  
NU 28 Francja René Arnoux Ferrari 31 Elektronika 1  
NU 4 Stany Zjednoczone Danny Sullivan Tyrrell-Ford 30 Elektonika 16  
NU 25 Francja Jean-Pierre Jarier Ligier-Ford 29 Koło 19  
NU 9 Niemcy Manfred Winkelhock ATS-BMW 26 Kolizja 22  
NU 35 Wielka Brytania Derek Warwick Toleman-Hart 25 Silnik 9  
NU 6 Włochy Riccardo Patrese Brabham-BMW 24 Hamulce 15  
NU 11 Włochy Elio de Angelis Lotus-Renault 5 Skrz. biegów 4  
NU 16 Stany Zjednoczone Eddie Cheever Renault 4 Dystrybutor 7  
NU 32 Włochy Piercarlo Ghinzani Osella-Alfa Romeo 4 Przegrzanie 24  
NU 27 Francja Patrick Tambay Ferrari 0 Silnik 3  
NU 31 Włochy Corrado Fabi Osella-Ford      

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  • Ostatnia wygrana samochodu z silnikiem bez turbodoładowania przed wprowadzeniem zakazu używania turbosprężarek począwszy od sezonu 1988.
  • Ostatnia wygrana zespołu Tyrrell w Formule 1.
  • 155. (i ostatnia) wygrana samochodu z silnikiem Ford Cosworth DFV V8, który napędzał 12 z 15 mistrzowskich samochodów w okresie 1968 - 1982. Ten rekord do chwili obecnej nie został pobity.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]