Formuła 1 Sezon 1970

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sezon 1970 Mistrzostw Świata Formuły 1
Jochen Rindt podczas Grand Prix Holandii w 1970 roku
Jochen Rindt podczas Grand Prix Holandii w 1970 roku
Inauguracja 7 marca
Zakończenie 25 października
Liczba wyścigów 13
Mistrzowie
Kierowcy Jochen Rindt
Konstruktorzy Lotus
Poprzedni sezonNastępny sezon
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Formuła 1 Sezon 1970 – 21. sezon Formuły 1 organizowanej przez FIA. Rozpoczął się 7 marca 1970 roku, ostatni wyścig odbył się 25 października. Do dnia dzisiejszego jest to jedyny sezon, w którym zwycięzca zmarł przed końcem sezonu.

Podsumowanie sezonu[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1970 został wygrany przez zespół Lotusa, dzięki swojemu świetnie zaprojektowanemu samochodowi dominowali praktycznie przez całe rozgrywki. Nowy Lotus 72 o kształcie klina, był bardzo innowacyjnym samochodem. 72 miał początkowo problemy z zawieszeniem, zostały one jednak wyeliminowane i samochody Lotus zdominowały zawody. Pierwszy kierowca tego zespołu Jochen Rindt nie miał sobie równych. Zginął w wypadku spowodowanym przez awarię układu hamulcowego w jego samochodzie podczas Grand Prix Włoch. Pośmiertnie otrzymał tytuł mistrza świata.

W 1970 po raz pierwszy zastosowane zostały opony "sliki" przez firmę Goodyear.

Potrójny mistrz świata Jack Brabham skończył karierę po zakończeniu sezonu.

Przegląd sezonu[edytuj | edytuj kod]

Rnd Wyścig Data Miejsce Zwycięzca Konstruktor
1 Związek Południowej Afryki Grand Prix RPA 7 marca Kyalami Australia Jack Brabham Wielka Brytania Brabham-Ford
2 Hiszpania Grand Prix Hiszpanii 19 kwietnia Jarama Wielka Brytania Jackie Stewart Wielka Brytania March-Ford
3 Monako Grand Prix Monako 10 maja Monaco Austria Jochen Rindt Wielka Brytania Lotus-Ford
4 Belgia Grand Prix Belgii 7 czerwca Spa-Francorchamps Meksyk Pedro Rodríguez Wielka Brytania BRM
5 Holandia Grand Prix Holandii 21 czerwca Zandvoort Austria Jochen Rindt Wielka Brytania Lotus-Ford
6 Francja Grand Prix Francji 5 lipca Charade Austria Jochen Rindt Wielka Brytania Lotus-Ford
7 Wielka Brytania Grand Prix Wielkiej Brytanii 18 lipca Brands Hatch Austria Jochen Rindt Wielka Brytania Lotus-Ford
8 Niemcy Grand Prix Niemiec 2 sierpnia Hockenheimring Austria Jochen Rindt Wielka Brytania Lotus-Ford
9 Austria Grand Prix Austrii 16 sierpnia Österreichring Belgia Jacky Ickx Włochy Ferrari
10 Włochy Grand Prix Włoch 6 września Monza Szwajcaria Clay Regazzoni Włochy Ferrari
11 Kanada Grand Prix Kanady 20 września Mont-Tremblant Belgia Jacky Ickx Włochy Ferrari
12 Stany Zjednoczone Grand Prix USA 4 października Watkins Glen Brazylia Emerson Fittipaldi Wielka Brytania Lotus-Ford
13 Meksyk Grand Prix Meksyku 25 października Hermanos Rodríguez Belgia Jacky Ickx Włochy Ferrari

Wyniki klasyfikacji genralnej konstruktorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Konstruktor Podwozie Silnik Punktów Zwycięstw Podium PP
1 Lotus-Ford 49C
72
72B
72C
Ford Cosworth DFV 59 6 7 3
2 Ferrari 312B Ferrari 001 52 (55) 4 9 5
3 March-Ford 701 Ford Cosworth DFV 48 1 8 3
4 Brabham-Ford BT33 Ford Cosworth DFV 35 1 5 1
5 McLaren-Ford M14A Ford Cosworth DFV 35 5
6 Matra MS120 Matra MS12 23 3
7 BRM P139
P153
BRM P142 23 1 2
8 Surtees-Ford TS7 Ford Cosworth DFV 3
9 McLaren-Alfa Romeo M7D
M14D
Alfa Romeo T33
10 Tyrrell-Ford 001 Ford Cosworth DFV 1
11 Bellasi-Ford F1 Ford Cosworth DFV
12 De Tomaso-Ford 505/38 Ford Cosworth DFV

Wyniki klasyfikacji generalnej kierowców[edytuj | edytuj kod]

Poz Kierowca RPA Związek Południowej Afryki ESP Hiszpania MON Monako BEL Belgia NED Holandia FRA Francja GBR Wielka Brytania GER Niemcy AUT Austria ITA Włochy CAN Kanada USA Stany Zjednoczone MEX Meksyk Pkt
1 Austria Jochen Rindt 13 NU 1 NU 1 1 1 1 NU NS 45
2 Belgia Jacky Ickx NU NU NU 8 3 NU NU 2 1 NU 1 4 1 40
3 Szwajcaria Clay Regazzoni 4 4 NU 2 1 2 13 2 33
4 Australia Denny Hulme 2 NU 4 4 3 3 NU 4 NU 7 3 27
5 Wielka Brytania Jackie Stewart 3 1 NU NU 2 9 NU NU NU 2 NU NU NU 25
6 Australia Jack Brabham 1 NU 2 NU 11 3 2 NU 13 NU NU 10 NU 25
7 Meksyk Pedro Rodríguez 9 WD 6 1 10 NU NU NU 4 NU 4 2 6 23
8 Australia Chris Amon NU NU NU 2 NU 2 5 NU 8 7 3 5 4 23
9 Francja Jean-Pierre Beltoise 4 NU NU 3 5 13 NU NU 6 3 8 NU 5 16
10 Brazylia Emerson Fittipaldi 8 4 15 WD 1 NU 12
11 Niemcy Rolf Stommelen NU NU NZ 5 NZ 7 5 3 5 NU 12 NU 10
12 Francja Henri Pescarolo 7 NU 3 6 8 5 NU 6 14 NU 7 8 9 8
13 Wielka Brytania Graham Hill 6 4 5 NU NC 10 6 NU WD NC NU NU 7
14 Australia Bruce McLaren NU 2 NU 6
15 Stany Zjednoczone Mario Andretti NU 3 NU NU NU 4
16 Szwecja Reine Wisell 3 NC 4
17 Włochy Ignazio Giunti 4 14 7 NU 3
18 Wielka Brytania John Surtees NU NU NU 6 NU 9 NU NU 5 NU 8 3
19 Wielka Brytania John Miles 5 NZ NZ NU 7 8 NU NU NU WD 2
20 Wielka Brytania Jackie Oliver NU NU NU NU NU NU NU NU 5 NU NC NU 7 2
21 Francja Johnny Servoz-Gavin NU 5 NZ 2
22 Francja François Cevert NU 11 7 7 NU 6 9 NU NU 1
23 Wielka Brytania Peter Gethin NU NU 10 NC 6 14 NU 1
24 Stany Zjednoczone Dan Gurney NU 6 NU 1
25 Wielka Brytania Derek Bell NU 6 1
26 Szwajcaria Jo Siffert 10 NZ 8 7 NU NU NU 8 9 NU NU 9 NU 0
27 Szwecja Ronnie Peterson 7 NC 9 NU 9 NU NU NC 11 0
28 Włochy Andrea de Adamich NZ NZ NZ NC NU NZ 12 8 NU NZ 0
29 Rodezja John Love 8 0
30 Kanada George Eaton NU NZ NZ NU 12 NU 11 NU 10 NU 0
31 Związek Południowej Afryki Peter de Klerk 11 0
32 Związek Południowej Afryki Dave Charlton 12 0
Wielka Brytania Piers Courage NU NS NC NU NU 0
Australia Tim Schenken NU NU NC NU 0
Szwajcaria Silvio Moser NZ NZ NZ NU NZ 0
Stany Zjednoczone Pete Lovely NZ NZ NC NZ 0
Szwecja Joakim Bonnier NZ NU 0
Stany Zjednoczone Gus Hutchison NU 0
Hiszpania Alex Soler-Roig NZ NZ 0
Wielka Brytania Brian Redman NZ 0
Niemcy Hubert Hahne NZ 0
Włochy Nanni Galli NZ 0
Wielka Brytania Peter Westbury NZ 0
Poz Kierowca RPA Związek Południowej Afryki ESP Hiszpania MON Monako BEL Belgia NED Holandia FRA Francja GBR Wielka Brytania GER Niemcy AUT Austria ITA Włochy CAN Kanada USA Stany Zjednoczone MEX Meksyk Pkt

Legenda:
NU – Nie Ukończył
NZ – Nie Zakwalikował się
NS – Nie Startował