Formuła 1 Sezon 1993

Sezon 1993 Mistrzostw Świata Formuły 1
Alain Prost podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii w 1993 roku
Inauguracja	14 marca
Zakończenie	7 listopada
Liczba wyścigów	16
Mistrzowie
Kierowcy	Alain Prost
Konstruktorzy	Williams
Poprzedni sezon • Następny sezon
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Artykuł dotyczący sezonu 1993 Mistrzostw Świata Formuły 1.

Przebieg sezonu

Po rocznej przerwie spowodowanej wydaleniem z Ferrari Alain Prost powrócił do Formuły 1 w barwach bezspornie najszybszego Williamsa-Renault. Frank Williams i Patrick Head po bezsennych nocach wreszcie odetchnęli, gdy okazało się, że ich team dostał pozwolenie na start, mimo pierwotnego zakazu. Ayrton Senna nie zawiódł swych fanów i mimo testów w Indy-Car oraz braku stałego kontraktu z McLarenem, wystartował w Grand Prix jako partner debiutującego Amerykanina Michaela Andrettiego. Michael Schumacher w pełnym nadziei nowym i bardzo szybkim Benettonie wraz z debiutującymi Sauberami zostali zaliczeni do czarnych koni mistrzostw. Ford przygotował silniki dla Benettona i McLarena (po stracie Hondy, która wycofała się z F1 z końcem sezonu 1992). Jednak to pozornie słabsze Benettony uzyskały nową jednostkę napędową Coswortha. Senna i Andretti musieli zadowolić się silnikami starszej generacji. Sauber po fantastycznych zimowych testach z Karlem Wendlingerem i JJ Lehto na pokładzie nie ukrywali nadziei związanych z nowym bolidem opatrzonym widocznym napisem "concept by Mercedes-Benz". Damon Hill uzupełniał listę debiutantów. Nigel Mansell wystartował z nr 5 w Indy-Car. Ron Dennis bezskutecznie starał się o wypracowanie porozumienia z Senną na całoroczny kontrakt. Gerhard Berger i Jean Alesi bez większych nadziei na satysfakcjonujący wynik oczekiwali pierwszego GP na zmodernizowanym i powracającym do kalendarza F1 po 7 latach absencji torze Kyalami. Mika Hakkinen miał stać się nową nadzieją. Ayrton Senna miał pięciokrotnie stanąć na najwyższym podium po raz ostatni...

Inauguracyjny wyścig dostarczył fantastycznego, długo wyczekiwanego pojedynku między Prostem, a Senną. Zaskoczeniem była postawa Benettonów. Mocniejszy silnik i świetna aerodynamika bolidu Schumachera była zdecydowanie lepszą kombinacją od McLarena Senny, ale wciąż gorszą od Williamsa Prosta, który odniósł zwycięstwo. Drugi dojechał Senna. Schumacher, po kolizji z Brazylijczykiem, odpadł z wyścigu. Punktował Lehto w Sauberze.

Brazylia okazała się majstersztykiem w wykonaniu Senny. Niespodziewane zwycięstwo nad Williamsem Hilla, po wypadnięciu Prosta i seria kar stop-and-go dla Schumachera oraz przede wszystkim mistrzowski styl jazdy w deszczu dały zebranym Brazylijczykom w São Paulo i milionom przed telewizorami efektowny popis możliwości Senny dysponującym średnim McLarenem.

O ile Interlagos było majstersztykiem Senny, to 2 tygodnie później w wielkanocną niedzielę Grand Prix Europy było potwierdzeniem pozycji Senny, jako kierowcy w gronie mistrzów F1. Popisowe i dziś już historyczne pierwsze okrążenie było lekcją Mistrza Senny dla 25 innych kierowców, a w szczególności Wendlingera, Schumachera, Hilla i Prosta, których na zalanej wodą nawierzchni kolejno wyprzedził na 1 okrążeniu dowożąc zwycięstwo do mety.

Na deszczowym Imola Alain Prost i jego Williams powrócił do najwyższej formy i zgarnął 10 punktów. Schumacher dojechał na drugim miejscu. Senna i Hill nie ukończyli wyścigu.

Słoneczna Barcelona udowodniła to, co widoczne było w RPA. Ponieważ kolejne 3 GP miały miejsce podczas intensywnych opadów, potencjał bolidów nie mógł być w pełni widoczny. W Hiszpanii jasne było, że Williams wciąż jest w innej lidze. Benettony były zdecydowanie szybsze od McLarenów, a Ferrari spadło do grupy środkowej. Prost ponownie dojechał na pierwszym miejscu, Senna odparł ataki trzeciego Schumachera, a Andretti wreszcie ukończył wyścig na punktowanej piątej pozycji.

Senna wciąż nie dysponował stałym kontraktem. Brazylijczyk podpisywał umowę przed każdym GP, na jeden wyścig za 1 milion dolarów.

Monako okazało się pechowe dla pierwszych dwóch liderów wyścigu. Prost dostał karę stop-and-go za falstart, a Schumacher odpadł po awarii silnika. Senna przekroczył linię jako zwycięzca, przed solidnym Hillem i błyskotliwym zmodyfikowanym Ferrari Alesiego.

Grand Prix Kanady okazało słabość McLarena. Senna wystartował z dalekiej ósmej pozycji i odpadł z wyścigu będąc goniony przez trzeciego Schumachera. Andretti okazał się bardzo zawodnym i przeciętnym kierowcą, nie przypominającym błyskotliwego zwycięzcę z Indy-Car. Ponownie dziesięć punktów Prosta, sześć Schumiego i cztery pechowca Hilla, któremu po starcie z Pole Position ponad 30-sekundowa wymiana koła odebrała szanse na wygraną.

Wyścig we Francji dostarczył pojedynku między Hillem i Prostem. Startujący ponownie z Pole Position Hill musiał uznać wyższość swego partnera. Startujące z drugiego rzędu Ligiery Brundle'a i Blundella okazały się bardzo konkurencyjne. Brundle zdobył dwa punkty, natomiast Blundell wypadł na łuku Estoril. Schumacher stanął na najniższym stopniu podium wyprzedzając Sennę na kilka okrążeń przed metą.

Silverstone w Wielkiej Brytanii okazało się wspaniałym spektaklem. Ponowna niezwykle długa walka między Senna w zmodyfikowanym McLarenie z nowym silnikiem Forda, a Prostem i Schumacherem oraz pech Hilla dostarczyło wiele emocji. Francuz zwyciężył przed Niemcem. Hill uznał wyższość problemów technicznych, a Senna, jak w latach poprzednich, wycofał się na ostatnim okrążeniu z powodu braku paliwa.

Hockenheim w Niemczech przywróciło wspomnienia z Suzuki 89 i 90. Kolizja Senny z Prostem na pierwszej szykanie spowodowała spadek Brazylijczyka na ostatnie miejsce. W efekcie pogoń Senny za czołówką zakończyła się imponującym czwartym miejscem, za Blundlem, szczęśliwym Schumacherem i pechowcem Prostem ukaranym karą stop-and-go za ominięcie szykany na Ostcurve. Hill ponownie bliski tryumfu wycofał się na kilka okrążeń przed metą z powodu defektu opony będąc na pozycji lidera.

Na Hungaroringu i w Belgii wreszcie szczęście sprzyjało Hillowi, który przekroczył metę jako zwycięzca.

Na torze Monza we Włoszech doszło do kolizji na pierwszej szykanie między Senną i Hillem, co nie przeszkodziło Anglikowi w zwycięstwie. Brazylijczyk po wjechaniu w tył Ligiera Brundle'a musiał się wycofać. Schumacher i Prost odpadli z powodu defektu jednostek napędowych. Antybohater McLarena – Michael Andretti po raz pierwszy zajął miejsce na podium. Idol Tiffossi Jean Alesi dojechał na drugim miejscu doprowadzając włoskich fanów do histerii.

W niedzielę przed wyścigiem na Monza Michael Andretti poinformował Rona Dennisa o chęci wycofania się z F1 po starcie we Włoszech. Szef McLarena nie krył zadowolenia po wysłuchaniu Amerykanina. Młody i obiecujący Fin Mika Hakkinen mógł zająć miejsce obok Senny już w Portugalii, gdzie Prostowi udało się to, czego nie osiągnął we Włoszech. Jednak sensacją weekendu miały okazać się trzy kwestie. Pierwszą – kluczową – okazało się wycofanie Prosta z F1 po zakończeniu sezonu. Drugą – przejście Senny do Williamsa. Trzecią – trzecia pozycja startowa Hakkinena przy czwartej Senny.

Po zamieszaniu na starcie pierwsza piątka wyglądała bardzo nietypowo. Prowadził Alesi, przed Senną, Hakkinenem, Schumacherem i Prostem. Po wypadnięciu Senny i Hakkinena prowadzenie objął Schumacher, który zwyciężył przed asekuracyjnie jadącym Prostem, któremu sześć punktów, przy czterech Hilla dało czwarty tytuł mistrzowski.

W Japonii wreszcie kombinacja McLarena i Forda zagrodziła bolidom Williamsa. Pole Position zdobył wprawdzie Prost, ale Senna i Hakkinen byli tuż za nim. Po udanym starcie Brazylijczyk objął prowadzenie, którego nie oddał do mety. Prost finiszował jako drugi, Hakkinen był trzeci. Po wypadnięciu Schumachera i słabej postawie Hilla, Senna miał wciąż szanse na tytuł wicemistrzowski.

W Adelajdzie po pierwszym Pole Position Senny w sezonie nastąpiły dwa zwycięstwa. Pierwsze – Senny w wyścigu. Drugie – w aspekcie walk i wieloletniej agresji między Senną i Prostem , bardziej istotne – pogodzenie Brazylijczyka z Francuzem najpierw w boksach, po opuszczeniu bolidów, później na podium, gdzie dwaj rywale podali sobie dłonie – po raz pierwszy od pamiętnej konferencji prasowej we Włoszech w 1990 – i stanęli w przyjaznym uścisku żegnając się z fanami i Formułą 1 sezonu 1993.

Kierowcy i Konstruktorzy

Firma	Konstruktor	Pojazd	Silnik	Opony	No	Kierowca	Kierowcy testowi
Canon Williams Team	Williams	FW15C	Renault RS5 3.5 V10	G	0	Damon Hill	Kenny Bräck David Coulthard
					2	Alain Prost
Tyrrell Racing Organisation	Tyrrell	020C 021	Yamaha OX10A 3.5 V10	G	3	Ukyō Katayama	n/a
					4	Andrea de Cesaris
Camel Benetton Ford	Benetton	B193 B193B	Ford HBA7 3.5 V8 Ford HBA8 3.5 V8	G	5	Michael Schumacher	Paul Belmondo Perry McCarthy Allan McNish Andrea Montermini Alessandro Zanardi
					6	Riccardo Patrese
Ford Marlboro McLaren	McLaren	MP4/8	Ford HBE7 3.5 V8	G	7	Michael Andretti	Ukyō Katayama
						Mika Hakkinen
					8	Ayrton Senna
Footwork Mugen Honda	Footwork	FA13B FA14	Mugen-Honda MF-351 HB 3.5 V10	G	9	Derek Warwick	Ukyō Katayama David Brabham
					10	Aguri Suzuki
Team Lotus	Lotus	107B	Ford HBD6 3.5 V8	G	11	Alessandro Zanardi	n/a
						Pedro Lamy
					12	Johnny Herbert
Sasol Jordan	Jordan	193	Hart 1035 3.5 V10	G	14	Rubens Barrichello	Emanuele Naspetti
					15	Ivan Capelli
						Thierry Boutsen
						Marco Apicella
						Emanuele Naspetti
						Eddie Irvine
Larrousse F1	Larrousse	LH93	Lamborghini 3512 3.5 V12	G	19	Philippe Alliot	n/a
						Toshio Suzuki
					20	Érik Comas
Lola BMS Scuderia Italia	Lola	T93/30	Ferrari 040 3.5 V12	G	21	Michele Alboreto	n/a
					22	Luca Badoer
Minardi Team	Minardi	M193	Ford HBC6 3.5 V8	G	23	Christian Fittipaldi	n/a
						Jean-Marc Gounon
					24	Fabrizio Barbazza
						Pierluigi Martini
Ligier Gitanes Blondes	Ligier	JS39	Renault RS5B 3.5 V10	G	25	Martin Brundle	Éric Bernard
					26	Mark Blundell
Scuderia Ferrari	Ferrari	F93A	Ferrari 041 3.5 V12	G	27	Jean Alesi	Nicola Larini Gianni Morbidelli
					28	Gerhard Berger
Sauber	Sauber	C12	Ilmor 2175 3.5 V12	G	29	Karl Wendlinger	n/a
					30	JJ Lehto

Eliminacje

Runda	Grand Prix	Data	Tor
1	Grand Prix RPA	14 marca	Kyalami
2	Grand Prix Brazylii	28 marca	Interlagos
3	Grand Prix Europy	11 kwietnia	Donington Park
4	Grand Prix San Marino	25 kwietnia	Imola
5	Grand Prix Hiszpanii	9 maja	Catalunya
6	Grand Prix Monako	23 maja	Monte Carlo
7	Grand Prix Kanady	13 czerwca	Circuit Gilles Villeneuve
8	Grand Prix Francji	4 lipca	Magny-Cours
9	Grand Prix Wielkiej Brytanii	11 lipca	Silverstone
10	Grand Prix Niemiec	25 lipca	Hockenheimring
11	Grand Prix Węgier	15 sierpnia	Hungaroring
12	Grand Prix Belgii	29 sierpnia	Spa-Francorchamps
13	Grand Prix Włoch	12 września	Monza
14	Grand Prix Portugalii	26 września	Estoril
15	Grand Prix Japonii	24 października	Suzuka
16	Grand Prix Australii	7 listopada	Adelaide

Przegląd sezonu

Rnd	Grand Prix	Pole Position	Naszybsze okrąż.	Zwycięzca	Konstruktor
1	Grand Prix RPA	Alain Prost	Alain Prost	Alain Prost	Williams-Renault
2	Grand Prix Brazylii	Alain Prost	Michael Schumacher	Ayrton Senna	McLaren-Ford
3	Grand Prix Europy	Alain Prost	Ayrton Senna	Ayrton Senna	McLaren-Ford
4	Grand Prix San Marino	Alain Prost	Alain Prost	Alain Prost	Williams-Renault
5	Grand Prix Hiszpanii	Alain Prost	Michael Schumacher	Alain Prost	Williams-Renault
6	Grand Prix Monako	Alain Prost	Alain Prost	Ayrton Senna	McLaren-Ford
7	Grand Prix Kanady	Alain Prost	Michael Schumacher	Alain Prost	Williams-Renault
8	Grand Prix Francji	Damon Hill	Michael Schumacher	Alain Prost	Williams-Renault
9	Grand Prix Wielkiej Brytanii	Alain Prost	Damon Hill	Alain Prost	Williams-Renault
10	Grand Prix Niemiec	Alain Prost	Michael Schumacher	Alain Prost	Williams-Renault
11	Grand Prix Węgier	Alain Prost	Alain Prost	Damon Hill	Williams-Ford
12	Grand Prix Belgii	Alain Prost	Alain Prost	Damon Hill	Williams-Renault
13	Grand Prix Włoch	Alain Prost	Damon Hill	Damon Hill	WilliamsF1-Honda
14	Grand Prix Portugalii	Damon Hill	Damon Hill	Michael Schumacher	Benetton-Ford
15	Grand Prix Japonii	Alain Prost	Alain Prost	Ayrton Senna	McLaren-Ford
16	Grand Prix Australii	Ayrton Senna	Damon Hill	Ayrton Senna	McLaren-Ford

1993 Klasyfikacja końcowa konstruktorów

Miejsce	Konstruktor	Pojazd	Silnik	Opony	Punktów	Zwycięstw	Podium	PP	NO
1	Williams-Renault	FW15C	Renault RS5	G	168	10	22	15	10
2	McLaren-Ford	MP4/8	Ford HBE7	G	84	5	9	1	1
3	Benetton-Ford	B193 B193B	Ford HBA7 Ford HBA8	G	72	1	11		5
4	Ferrari	F93A	Ferrari 041	G	28		3
5	Ligier-Renault	JS39	Renault RS5B	G	23		3
6	Lotus-Ford	107B	Ford HBD6	G	12
7	Sauber-Ilmor	C12	Ilmor 2175	G	12
8	Minardi-Ford	M193	Ford HBC6	G	7
9	Footwork-Mugen-Honda	FA13B FA14	Mugen-Honda MF-351 HB	G	4
10	Larrousse-Lamborghini	LH93	Lamborghini 3512	G	3
11	Jordan-Hart	193	Hart 1035	G	3
12	Tyrrell-Yamaha	020C	Yamaha OX10A	G
13	Lola-Ferrari	T93/30	Ferrari 040	G

1993 Klasyfikacja końcowa kierowców

Legenda oznaczeń w tabelach dot. wyników w sportach motorowych Pokaż szablon w nowym oknie
Oznaczenie	Wyjaśnienie
Złoty	Zwycięzca lub mistrzostwo
Srebrny	2. miejsce lub wicemistrzostwo
Brązowy	3. miejsce lub II wicemistrzostwo
Zielony	Ukończył, punktował (w klasyfikacji generalnej gdy kierowca był sklasyfikowany oznacza zdobycie punktów w wyścigach poza trzema powyższymi opcjami)
Niebieski	Ukończył, nie punktował
Czerwony	Nie zakwalifikował się (NZ)
	Nie prekwalifikował się (NPK)
Różowy	Nie ukończył (NU)
	Nie sklasyfikowany (NS)
	Ukończył, nie został sklasyfikowany (np. start samochodem Formuły 2)
Czarny	Zdyskwalifikowany (DK)
	Wykluczony (EX)
Biały	Nie wystartował (NW)
	Został wycofany (WD)
	Kontuzjowany (INJ)
	Nie został zgłoszony (-)
Pogrubienie	Startował z pole position
Kursywa	Najszybsze okrążenie wyścigu
†	Nie ukończył, ale jego rezultat został zaliczony, ze względu na przejechanie więcej niż 90% dystansu wyścigu.
Skrót	Wyjaśnienie
Zgł.	Wszystkie zgłoszenia do wyścigów
Starty	Zgłoszone samochody, w których kierowca/zespół wystartował
PKT	Suma punktów
GP	Ilość Grand Prix, w których startował zespół/kierowca
P.	Pozycja końcowa
P1, P2, P3	Pozycje na podium
Punkt.	Punktował
Poz. start. lub Poz. s.	Pozycja startowa do wyścigu
Czas/Powód n.u. lub Czas / Strata i Komentarz	Czas i Czas / Strata – jakim kierowca przejechał wyścig. Powód n.u i Komentarz - komentarz z powodem nie ukończenia wyścigu
Poz	Pozycja po wyścigu
Nr	Numer kierowcy
PP	Pole position
NO	Najszybsze okrążenie
Lista systemów punktacji Formuły 1

Pos Kierowca RPA BRA EUR SMR ESP MON CAN FRA GBR GER HUN BEL ITA POR JPN AUS Punktów 1 Prost 1 NS 3 1 1 4 1 1 1 1 12 3 12 2 2 2 99 2 Senna 2 1 1 NS 2 1 18 4 5 4 NS 4 NS NS 1 1 73 3 Hill NS 2 2 NS NS 2 3 2 NS 15 1 1 1 3 4 3 69 4 Schumacher NS 3 NS 2 3 NS 2 3 2 2 NS 2 NS 1 NS NS 52 5 Patrese NS NS 5 NS 4 NS NS 10 3 5 2 6 5 16 NS 8 20 6 Alesi NS 8 NS NS NS 3 NS NS 9 7 NS NS 2 4 NS 4 16 7 Brundle NS NS NS 3 NS 6 5 5 14 8 5 7 NS 6 9 6 13 8 Berger 6 NS NS NS 6 14 4 14 NS 6 3 10 NS NS NS 5 12 9 Herbert NS 4 4 8 NS NS 10 NS 4 10 NS 5 NS NS 11 NS 11 10 Blundell 3 5 NS NS 7 NS NS NS 7 3 7 11 NS NS 7 9 10 11 Andretti NS NS NS NS 5 8 14 6 NS NS NS 8 3 7 12 Wendlinger NS NS NS NS NS 13 6 NS NS 9 6 NS 4 5 NS 15 7 13 Lehto 5 NS NS 4 NS NS 7 NS 8 NS NS 9 NS 7 8 NS 5 14 Fittipaldi 4 NS 7 NS 8 5 9 8 12 11 NS NS 8 9 5 15 Hakkinen NS 3 NS 4 16 Warwick 7 9 NS NS 13 NS 16 13 6 17 4 NS NS 15 14 10 4 17 Alliot NS 7 NS 5 NS 12 NS 9 11 12 8 12 9 10 2 18 Barrichello NS NS 10 NS 12 9 NS 7 10 NS NS NS NS 13 5 11 2 19 Barbazza NS MS 6 6 NS 11 NS NS 2 20 Zanardi NS 6 8 NS 14 7 11 NS NS NS NS NW 1 21 Comas NS 10 9 NS 9 NS 8 16 NS NS NS NS 6 11 NS 12 1 22 Irvine 6 NS 1 23 Martini NS 14 NS NS 7 8 10 NS 0 24 Aguri Suzuki NS NS NS 9 10 NS 13 12 NS NS NS NS NS NS NS 7 0 25 Badoer NS 12 NZ 7 NS NZ 15 NS NS NS NS 13 10 14 0 26 Boutsen NS NS 11 NS 12 11 NS 13 9 NS 0 27 de Cesaris NS NS NS NS DK 10 NS 15 NC NS 11 NS 13 12 NS 13 0 28 Katayama NS NS NS NS NS NS 17 NS 13 NS 10 15 14 NS NS NS 0 29 Michele Alboreto NS 11 11 NZ NZ NS NZ NZ NZ 16 NS 14 NS NS 0 30 Lamy 11 NS 13 NS 0 31 Toshio Suzuki 12 14 0 – Gounon NS NS 0 — Capelli NS NZ 0 — Apicella NS 0 — Naspetti NS 0 Pos Kierowca RPA BRA EUR SMR ESP MON CAN FRA GBR GER HUN BEL ITA POR JPN AUS Punktów