Formuła 1 Sezon 1993

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sezon 1993 Mistrzostw Świata Formuły 1
Alain Prost podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii w 1993 roku
Alain Prost podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii w 1993 roku
Inauguracja 14 marca
Zakończenie 7 listopada
Liczba wyścigów 16
Mistrzowie
Kierowcy Alain Prost
Konstruktorzy Williams
Poprzedni sezonNastępny sezon
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Sezon 1993 Formuły 1 był 44 sezonem o Mistrzostwo Świata Formuły 1. Mistrzostwo kierowców po raz czwarty zdobył Alain Prost, natomiast mistrzostwo konstruktorów wywalczyła ekipa Williams.

Przebieg sezonu[edytuj | edytuj kod]

Po rocznej przerwie spowodowanej wydaleniem z Ferrari Alain Prost powrócił do Formuły 1 w barwach bezspornie najszybszego Williamsa-Renault. Frank Williams i Patrick Head po bezsennych nocach wreszcie odetchnęli, gdy okazało się, że ich team dostał pozwolenie na start, mimo pierwotnego zakazu. Ayrton Senna nie zawiódł swych fanów i mimo testów w Indy-Car oraz braku stałego kontraktu z McLarenem, wystartował w Grand Prix jako partner debiutującego Amerykanina Michaela Andrettiego. Michael Schumacher w pełnym nadziei nowym i bardzo szybkim Benettonie wraz z debiutującymi Sauberami zostali zaliczeni do czarnych koni mistrzostw. Ford przygotował silniki dla Benettona i McLarena (po stracie Hondy, która wycofała się z F1 z końcem sezonu 1992). Jednak to pozornie słabsze Benettony uzyskały nową jednostkę napędową Coswortha. Senna i Andretti musieli zadowolić się silnikami starszej generacji. Sauber po fantastycznych zimowych testach z Karlem Wendlingerem i JJ Lehto na pokładzie nie ukrywali nadziei związanych z nowym bolidem opatrzonym widocznym napisem "concept by Mercedes-Benz". Damon Hill uzupełniał listę debiutantów. Nigel Mansell wystartował z nr 5 w Indy-Car. Ron Dennis bezskutecznie starał się o wypracowanie porozumienia z Senną na całoroczny kontrakt. Gerhard Berger i Jean Alesi bez większych nadziei na satysfakcjonujący wynik oczekiwali pierwszego GP na torze Kyalami. Mika Hakkinen miał stać się nową nadzieją. Ayrton Senna miał pięciokrotnie stanąć na najwyższym podium po raz ostatni.

Inauguracyjny wyścig dostarczył fantastycznego, długo wyczekiwanego pojedynku między Prostem, a Senną. Zaskoczeniem była postawa Benettonów. Mocniejszy silnik i świetna aerodynamika bolidu Schumachera była zdecydowanie lepszą kombinacją od McLarena Senny, ale wciąż gorszą od Williamsa Prosta, który odniósł zwycięstwo. Drugi dojechał Senna. Schumacher, po kolizji z Brazylijczykiem, odpadł z wyścigu. Punktował Lehto w Sauberze.

Brazylia okazała się majstersztykiem w wykonaniu Senny. Niespodziewane zwycięstwo nad Williamsem Hilla, po wypadnięciu Prosta i seria kar stop-and-go dla Schumachera oraz przede wszystkim mistrzowski styl jazdy w deszczu dały zebranym Brazylijczykom w São Paulo i milionom przed telewizorami efektowny popis możliwości Senny dysponującym średnim McLarenem.

O ile Interlagos było majstersztykiem Senny, to 2 tygodnie później w wielkanocną niedzielę Grand Prix Europy było potwierdzeniem pozycji Senny, jako kierowcy w gronie mistrzów F1. Popisowe i dziś już historyczne pierwsze okrążenie było lekcją Mistrza Senny dla 25 innych kierowców, a w szczególności Wendlingera, Schumachera, Hilla i Prosta, których na zalanej wodą nawierzchni kolejno wyprzedził na 1 okrążeniu dowożąc zwycięstwo do mety.

Na deszczowym Imola Alain Prost i jego Williams powrócił do najwyższej formy i zgarnął 10 punktów. Schumacher dojechał na drugim miejscu. Senna i Hill nie ukończyli wyścigu.

Słoneczna Barcelona udowodniła to, co widoczne było w RPA. Ponieważ kolejne 3 GP miały miejsce podczas intensywnych opadów, potencjał bolidów nie mógł być w pełni widoczny. W Hiszpanii jasne było, że Williams wciąż jest w innej lidze. Benettony były zdecydowanie szybsze od McLarenów, a Ferrari spadło do grupy środkowej. Prost ponownie dojechał na pierwszym miejscu, Senna odparł ataki trzeciego Schumachera, a Andretti wreszcie ukończył wyścig na punktowanej piątej pozycji.

Senna wciąż nie dysponował stałym kontraktem. Brazylijczyk podpisywał umowę przed każdym GP, na jeden wyścig za 1 milion dolarów.

Monako okazało się pechowe dla pierwszych dwóch liderów wyścigu. Prost dostał karę stop-and-go za falstart, a Schumacher odpadł po awarii silnika. Senna przekroczył linię jako zwycięzca, przed solidnym Hillem i błyskotliwym zmodyfikowanym Ferrari Alesiego.

Grand Prix Kanady okazało słabość McLarena. Senna wystartował z dalekiej ósmej pozycji i odpadł z wyścigu będąc goniony przez trzeciego Schumachera. Andretti okazał się bardzo zawodnym i przeciętnym kierowcą, nie przypominającym błyskotliwego zwycięzcę z Indy-Car. Ponownie dziesięć punktów Prosta, sześć Schumiego i cztery pechowca Hilla, któremu po starcie z Pole Position ponad 30-sekundowa wymiana koła odebrała szanse na wygraną.

Wyścig we Francji dostarczył pojedynku między Hillem i Prostem. Startujący ponownie z Pole Position Hill musiał uznać wyższość swego partnera. Startujące z drugiego rzędu Ligiery Brundle'a i Blundella okazały się bardzo konkurencyjne. Brundle zdobył dwa punkty, natomiast Blundell wypadł na łuku Estoril. Schumacher stanął na najniższym stopniu podium wyprzedzając Sennę na kilka okrążeń przed metą.

Silverstone w Wielkiej Brytanii okazało się wspaniałym spektaklem. Ponowna niezwykle długa walka między Senna w zmodyfikowanym McLarenie z nowym silnikiem Forda, a Prostem i Schumacherem oraz pech Hilla dostarczyło wiele emocji. Francuz zwyciężył przed Niemcem. Hill uznał wyższość problemów technicznych, a Senna, jak w latach poprzednich, wycofał się na ostatnim okrążeniu z powodu braku paliwa.

Hockenheim w Niemczech przywróciło wspomnienia z Suzuki 89 i 90. Kolizja Senny z Prostem na pierwszej szykanie spowodowała spadek Brazylijczyka na ostatnie miejsce. W efekcie pogoń Senny za czołówką zakończyła się imponującym czwartym miejscem, za Blundlem, szczęśliwym Schumacherem i pechowcem Prostem ukaranym karą stop-and-go za ominięcie szykany na Ostcurve. Hill ponownie bliski tryumfu wycofał się na kilka okrążeń przed metą z powodu defektu opony będąc na pozycji lidera.

Na Hungaroringu i w Belgii wreszcie szczęście sprzyjało Hillowi, który przekroczył metę jako zwycięzca.

Na torze Monza we Włoszech doszło do kolizji na pierwszej szykanie między Senną i Hillem, co nie przeszkodziło Anglikowi w zwycięstwie. Brazylijczyk po wjechaniu w tył Ligiera Brundle'a musiał się wycofać. Schumacher i Prost odpadli z powodu defektu jednostek napędowych. Antybohater McLarena – Michael Andretti po raz pierwszy zajął miejsce na podium. Idol Tiffossi Jean Alesi dojechał na drugim miejscu doprowadzając włoskich fanów do histerii.

W niedzielę przed wyścigiem na Monza Michael Andretti poinformował Rona Dennisa o chęci wycofania się z F1 po starcie we Włoszech. Szef McLarena nie krył zadowolenia po wysłuchaniu Amerykanina. Młody i obiecujący Fin Mika Hakkinen mógł zająć miejsce obok Senny już w Portugalii, gdzie Prostowi udało się to, czego nie osiągnął we Włoszech. Jednak sensacją weekendu miały okazać się trzy kwestie. Pierwszą – kluczową – okazało się wycofanie Prosta z F1 po zakończeniu sezonu. Drugą – przejście Senny do Williamsa. Trzecią – trzecia pozycja startowa Hakkinena przy czwartej Senny.

Po zamieszaniu na starcie pierwsza piątka wyglądała bardzo nietypowo. Prowadził Alesi, przed Senną, Hakkinenem, Schumacherem i Prostem. Po wypadnięciu Senny i Hakkinena prowadzenie objął Schumacher, który zwyciężył przed asekuracyjnie jadącym Prostem, któremu sześć punktów, przy czterech Hilla dało czwarty tytuł mistrzowski.

W Japonii wreszcie kombinacja McLarena i Forda zagrodziła bolidom Williamsa. Pole Position zdobył wprawdzie Prost, ale Senna i Hakkinen byli tuż za nim. Po udanym starcie Brazylijczyk objął prowadzenie, którego nie oddał do mety. Prost finiszował jako drugi, Hakkinen był trzeci. Po wypadnięciu Schumachera i słabej postawie Hilla, Senna miał wciąż szanse na tytuł wicemistrzowski.

W Adelajdzie po pierwszym Pole Position Senny w sezonie nastąpiły dwa zwycięstwa. Pierwsze – Senny w wyścigu. Drugie – w aspekcie walk i wieloletniej agresji między Senną i Prostem , bardziej istotne – pogodzenie Brazylijczyka z Francuzem najpierw w boksach, po opuszczeniu bolidów, później na podium, gdzie dwaj rywale podali sobie dłonie – po raz pierwszy od pamiętnej konferencji prasowej we Włoszech w 1990 – i stanęli w przyjaznym uścisku żegnając się z fanami i Formułą 1 sezonu 1993.

Lista startowa[edytuj | edytuj kod]

Firma Konstruktor Pojazd Silnik Opony # Kierowca Kierowcy testowi
Wielka Brytania Canon Williams Team Williams FW15C Renault RS5 3.5 V10 G 0 Wielka Brytania Damon Hill Szwecja Kenny Bräck
Wielka Brytania David Coulthard
2 Francja Alain Prost
Wielka Brytania Tyrrell Racing Organisation Tyrrell 020C
021
Yamaha OX10A 3.5 V10 G 3 Japonia Ukyō Katayama n/a
4 Włochy Andrea de Cesaris
Wielka Brytania Camel Benetton Ford Benetton B193
B193B
Ford HBA7 3.5 V8
Ford HBA8 3.5 V8
G 5 Niemcy Michael Schumacher Francja Paul Belmondo
Wielka Brytania Perry McCarthy
Wielka Brytania Allan McNish
Włochy Andrea Montermini
Włochy Alessandro Zanardi
6 Włochy Riccardo Patrese
Wielka Brytania Marlboro McLaren Ford McLaren MP4/8 Ford HBE7 3.5 V8 G 7 Stany Zjednoczone Michael Andretti Japonia Ukyō Katayama
Finlandia Mika Hakkinen
8 Brazylia Ayrton Senna
Wielka Brytania Footwork Mugen Honda Footwork FA13B
FA14
Mugen-Honda MF-351 HB 3.5 V10 G 9 Wielka Brytania Derek Warwick Japonia Ukyō Katayama
Australia David Brabham
10 Japonia Aguri Suzuki
Wielka Brytania Team Lotus Lotus 107B Ford HBD6 3.5 V8 G 11 Włochy Alessandro Zanardi n/a
Portugalia Pedro Lamy
12 Wielka Brytania Johnny Herbert
Irlandia Sasol Jordan Jordan 193 Hart 1035 3.5 V10 G 14 Brazylia Rubens Barrichello Włochy Emanuele Naspetti
15 Włochy Ivan Capelli
Belgia Thierry Boutsen
Włochy Marco Apicella
Włochy Emanuele Naspetti
Wielka Brytania Eddie Irvine
Francja Larrousse F1 Larrousse LH93 Lamborghini 3512 3.5 V12 G 19 Francja Philippe Alliot n/a
Japonia Toshio Suzuki
20 Francja Érik Comas
Włochy Lola BMS Scuderia Italia Scuderia Italia T93/30 Ferrari 040 3.5 V12 G 21 Włochy Michele Alboreto n/a
22 Włochy Luca Badoer
Włochy Minardi Team Minardi M193 Ford HBC6 3.5 V8 G 23 Brazylia Christian Fittipaldi n/a
Francja Jean-Marc Gounon
24 Włochy Fabrizio Barbazza
Włochy Pierluigi Martini
Francja Ligier Gitanes Blondes Ligier JS39 Renault RS5B 3.5 V10 G 25 Wielka Brytania Martin Brundle Francja Éric Bernard
26 Wielka Brytania Mark Blundell
Włochy Scuderia Ferrari Ferrari F93A Ferrari 041 3.5 V12 G 27 Francja Jean Alesi Włochy Nicola Larini
Włochy Gianni Morbidelli
28 Austria Gerhard Berger
Szwajcaria Sauber Sauber C12 Ilmor 2175 3.5 V12 G 29 Austria Karl Wendlinger n/a
30 Finlandia JJ Lehto

Zmiany przed sezonem[edytuj | edytuj kod]

Zmiany wśród zespołów[edytuj | edytuj kod]

Zmiany wśród kierowców[edytuj | edytuj kod]

Zmiany w trakcie sezonu[edytuj | edytuj kod]

Eliminacje[edytuj | edytuj kod]

Grand Prix Data Tor
1 Związek Południowej Afryki Grand Prix RPA 14 marca Kyalami
2 Brazylia Grand Prix Brazylii 28 marca Interlagos
3 Unia Europejska Grand Prix Europy 11 kwietnia Donington Park
4 San Marino Grand Prix San Marino 25 kwietnia Imola
5 Hiszpania Grand Prix Hiszpanii 9 maja Catalunya
6 Monako Grand Prix Monako 23 maja Monte Carlo
7 Kanada Grand Prix Kanady 13 czerwca Circuit Gilles Villeneuve
8 Francja Grand Prix Francji 4 lipca Magny-Cours
9 Wielka Brytania Grand Prix Wielkiej Brytanii 11 lipca Silverstone
10 Niemcy Grand Prix Niemiec 25 lipca Hockenheimring
11 Węgry Grand Prix Węgier 15 sierpnia Hungaroring
12 Belgia Grand Prix Belgii 29 sierpnia Spa-Francorchamps
13 Włochy Grand Prix Włoch 12 września Monza
14 Portugalia Grand Prix Portugalii 26 września Estoril
15 Japonia Grand Prix Japonii 24 października Suzuka
16 Australia Grand Prix Australii 7 listopada Adelaide

Zmiany w kalendarzu[edytuj | edytuj kod]

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Najlepsze wyniki w Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Grand Prix Pole Position Naszybsze okrąż. Zwycięzca Konstruktor
1 Związek Południowej Afryki Grand Prix RPA Francja Alain Prost Francja Alain Prost Francja Alain Prost Wielka Brytania Williams-Renault
2 Brazylia Grand Prix Brazylii Francja Alain Prost Niemcy Michael Schumacher Brazylia Ayrton Senna Wielka Brytania McLaren-Ford
3 Unia Europejska Grand Prix Europy Francja Alain Prost Brazylia Ayrton Senna Brazylia Ayrton Senna Wielka Brytania McLaren-Ford
4 San Marino Grand Prix San Marino Francja Alain Prost Francja Alain Prost Francja Alain Prost Wielka Brytania Williams-Renault
5 Hiszpania Grand Prix Hiszpanii Francja Alain Prost Niemcy Michael Schumacher Francja Alain Prost Wielka Brytania Williams-Renault
6 Monako Grand Prix Monako Francja Alain Prost Francja Alain Prost Brazylia Ayrton Senna Wielka Brytania McLaren-Ford
7 Kanada Grand Prix Kanady Francja Alain Prost Niemcy Michael Schumacher Francja Alain Prost Wielka Brytania Williams-Renault
8 Francja Grand Prix Francji Wielka Brytania Damon Hill Niemcy Michael Schumacher Francja Alain Prost Wielka Brytania Williams-Renault
9 Wielka Brytania Grand Prix Wielkiej Brytanii Francja Alain Prost Wielka Brytania Damon Hill Francja Alain Prost Wielka Brytania Williams-Renault
10 Niemcy Grand Prix Niemiec Francja Alain Prost Niemcy Michael Schumacher Francja Alain Prost Wielka Brytania Williams-Renault
11 Węgry Grand Prix Węgier Francja Alain Prost Francja Alain Prost Wielka Brytania Damon Hill Wielka Brytania Williams-Ford
12 Belgia Grand Prix Belgii Francja Alain Prost Francja Alain Prost Wielka Brytania Damon Hill Wielka Brytania Williams-Renault
13 Włochy Grand Prix Włoch Francja Alain Prost Wielka Brytania Damon Hill Wielka Brytania Damon Hill Wielka Brytania Williams-Renault
14 Portugalia Grand Prix Portugalii Wielka Brytania Damon Hill Wielka Brytania Damon Hill Niemcy Michael Schumacher Wielka Brytania Benetton-Ford
15 Japonia Grand Prix Japonii Francja Alain Prost Francja Alain Prost Brazylia Ayrton Senna Wielka Brytania McLaren-Ford
16 Australia Grand Prix Australii Brazylia Ayrton Senna Wielka Brytania Damon Hill Brazylia Ayrton Senna Wielka Brytania McLaren-Ford

Klasyfikacje szczegółowe[edytuj | edytuj kod]

Kierowcy[edytuj | edytuj kod]

Poz. Kierowca RPA
Związek Południowej Afryki
BRA
Brazylia
EUR
Unia Europejska
SMR
San Marino
ESP
Hiszpania
MON
Monako
CAN
Kanada
FRA
Francja
GBR
Wielka Brytania
GER
Niemcy
HUN
Węgry
BEL
Belgia
ITA
Włochy
POR
Portugalia
JPN
Japonia
AUS
Australia
Punkty
1 Francja Alain Prost 1 NU 3 1 1 4 1 1 1 1 12 3 12 2 2 2 99
2 Brazylia Ayrton Senna 2 1 1 NU 2 1 18 4 5 4 NU 4 NU NU 1 1 73
3 Wielka Brytania Damon Hill NU 2 2 NU NU 2 3 2 NU 15 1 1 1 3 4 3 69
4 Niemcy Michael Schumacher NU 3 NU 2 3 NU 2 3 2 2 NU 2 NU 1 NU NU 52
5 Włochy Riccardo Patrese NU NU 5 NU 4 NU NU 10 3 5 2 6 5 16 NU 8 20
6 Francja Jean Alesi NU 8 NU NU NU 3 NU NU 9 7 NU NU 2 4 NU 4 16
7 Wielka Brytania Martin Brundle NU NU NU 3 NU 6 5 5 14 8 5 7 NU 6 9 6 13
8 Austria Gerhard Berger 6 NU NU NU 6 14 4 14 NU 6 3 10 NU NU NU 5 12
9 Wielka Brytania Johnny Herbert NU 4 4 8 NU NU 10 NU 4 10 NU 5 NU NU 11 NU 11
10 Wielka Brytania Mark Blundell 3 5 NU NU 7 NU NU NU 7 3 7 11 NU NU 7 9 10
11 Stany Zjednoczone Michael Andretti NU NU NU NU 5 8 14 6 NU NU NU 8 3 7
12 Austria Karl Wendlinger NU NU NU NU NU 13 6 NU NU 9 6 NU 4 5 NU 15 7
13 Finlandia JJ Lehto 5 NU NU 4 NU NU 7 NU 8 NU NU 9 NU 7 8 NU 5
14 Brazylia Christian Fittipaldi 4 NU 7 NU 8 5 9 8 12 11 NU NU 8 9 5
15 Finlandia Mika Häkkinen NU 3 NU 4
16 Wielka Brytania Derek Warwick 7 9 NU NU 13 NU 16 13 6 17 4 NU NU 15 14 10 4
17 Francja Philippe Alliot NU 7 NU 5 NU 12 NU 9 11 12 8 12 9 10 2
18 Brazylia Rubens Barrichello NU NU 10 NU 12 9 NU 7 10 NU NU NU NU 13 5 11 2
19 Włochy Fabrizio Barbazza NU NU 6 6 NU 11 NU NU 2
20 Włochy Alessandro Zanardi NU 6 8 NU 14 7 11 NU NU NU NU INJ1 1
21 Francja Érik Comas NU 10 9 NU 9 NU 8 16 NU NU NU NU 6 11 NU 12 1
22 Wielka Brytania Eddie Irvine 6 NU 1
Włochy Pierluigi Martini NU 14 NU NU 7 8 10 NU 0
Japonia Aguri Suzuki NU NU NU 9 10 NU 13 12 NU NU NU NU NU NU NU 7 0
Włochy Luca Badoer NU 12 NZ 7 NU NZ 15 NU NU NU NU 13 10 14 0
Belgia Thierry Boutsen NU NU 11 NU 12 11 NU 13 9 NU 0
Włochy Andrea de Cesaris NU NU NU NU DK 10 NU 15 NS NU 11 NU 13 12 NU 13 0
Japonia Ukyō Katayama NU NU NU NU NU NU 17 NU 13 NU 10 15 14 NU NU NU 0
Włochy Michele Alboreto NU 11 11 NZ NZ NU NZ NZ NZ 16 NU 14 NU NU 0
Portugalia Pedro Lamy 11 NU 13 NU 0
Japonia Toshio Suzuki 12 14 0
Francja Jean-Marc Gounon NU NU 0
Włochy Ivan Capelli NU NZ 0
Włochy Marco Apicella NU 0
Włochy Emanuele Naspetti NU 0
Poz. Kierowca RPA
Związek Południowej Afryki
BRA
Brazylia
EUR
Unia Europejska
SMR
San Marino
ESP
Hiszpania
MON
Monako
CAN
Kanada
FRA
Francja
GBR
Wielka Brytania
GER
Niemcy
HUN
Węgry
BEL
Belgia
ITA
Włochy
POR
Portugalia
JPN
Japonia
AUS
Australia
Punkty

Uwagi
1 Alessandro Zanardi nie wystartował w wyścigu o Grand Prix Belgii z powodu wypadku, jaki odniósł podczas treningu.

Konstruktorzy[edytuj | edytuj kod]

Poz. Konstruktor # RPA
Związek Południowej Afryki
BRA
Brazylia
EUR
Unia Europejska
SMR
San Marino
ESP
Hiszpania
MON
Monako
CAN
Kanada
FRA
Francja
GBR
Wielka Brytania
GER
Niemcy
HUN
Węgry
BEL
Belgia
ITA
Włochy
POR
Portugalia
JPN
Japonia
AUS
Australia
Punkty
1 Wielka Brytania Williams-Renault 0 NU 2 2 NU NU 2 3 2 NU 15 1 1 1 3 4 3 168
2 1 NU 3 1 1 4 1 1 1 1 12 3 12 2 2 2
2 Wielka Brytania McLaren-Ford 7 NU NU NU NU 5 8 14 6 NU NU NU 8 3 NU 3 NU 84
8 2 1 1 NU 2 1 18 4 5 4 NU 4 NU NU 1 1
3 Wielka Brytania Benetton-Ford 5 NU 3 NU 2 3 NU 2 3 2 2 NU 2 NU 1 NU NU 72
6 NU NU 5 NU 4 NU NU 10 3 5 2 6 5 16 NU 8
4 Włochy Ferrari 27 NU 8 NU NU NU 3 NU NU 9 7 NU NU 2 4 NU 4 28
28 6 NU NU NU 6 14 4 14 NU 6 3 10 NU NU NU 5
5 Francja Ligier-Renault 25 NU NU NU 3 NU 6 5 5 14 8 5 7 NU 6 9 6 23
26 3 5 NU NU 7 NU NU NU 7 3 7 11 NU NU 7 9
6 Wielka Brytania Lotus-Ford 11 NU 6 8 NU 14 7 11 NU NU NU NU NW 11 NU 13 NU 12
12 NU 4 4 8 NU NU 10 NU 4 10 NU 5 NU NU 11 NU
7 Szwajcaria Sauber-Ilmor 29 NU NU NU NU NU 13 6 NU NU 9 6 NU 4 5 NU 15 12
30 5 NU NU 4 NU NU 7 NU 8 NU NU 9 NU 7 8 NU
8 Włochy Minardi-Ford 23 4 NU 7 NU 8 5 9 8 12 11 NU NU 8 9 NU NU 7
24 NU NU 6 6 NU 11 NU NU NU 14 NU NU 7 8 10 NU
9 Wielka Brytania Footwork-Mugen-Honda 9 7 9 NU NU 13 NU 16 13 6 17 4 NU NU 15 14 10 4
10 NU NU NU 9 10 NU 13 12 NU NU NU NU NU NU NU 7
10 Francja Larrousse-Lamborghini 19 NU 7 NU 5 NU 12 NU 9 11 12 8 12 9 10 12 14 3
20 NU 10 9 NU 9 NU 8 16 NU NU NU NU 6 11 NU 12
11 Irlandia Jordan-Hart 14 NU NU 10 NU 12 9 NU 7 10 NU NU NU NU 13 5 11 3
15 NU NZ NU NU 11 NU 12 11 NU 13 9 NU NU NU 6 NU
Włochy Lola-Ferrari 21 NU 11 11 NZ NZ NU NZ NZ NZ 16 NU 14 NU NU 0
22 NU 12 NZ 7 NU NZ 15 NU NU NU NU 13 10 14
Wielka Brytania Tyrrell-Yamaha 3 NU NU NU NU NU NU 17 NU 13 NU 10 15 14 NU NU NU 0
4 NU NU NU NU DK 10 NU 15 NS NU 11 NU 13 12 NU 13
Poz. Konstruktor # RPA
Związek Południowej Afryki
BRA
Brazylia
EUR
Unia Europejska
SMR
San Marino
ESP
Hiszpania
MON
Monako
CAN
Kanada
FRA
Francja
GBR
Wielka Brytania
GER
Niemcy
HUN
Węgry
BEL
Belgia
ITA
Włochy
POR
Portugalia
JPN
Japonia
AUS
Australia
Punkty