François Bayrou

François Bayrou
Data i miejsce urodzenia	25 maja 1951 Bordères
Przewodniczący Ruchu Demokratycznego
Przynależność polityczna	Ruch Demokratyczny
Okres urzędowania	od 2007
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

François Bayrou (ur. 25 maja 1951 w Bordères) – francuski polityk, były przewodniczący UDF, założyciel Ruchu Demokratycznego, były minister i europoseł, deputowany.

Życiorys

Posiada wykształcenie w dziedzinie filologii klasycznej, ukończył literaturoznawstwo na Uniwersytecie Bordeaux III. Opublikował kilkanaście książek poświęconych polityce i historii, w tym biografię Henryka IV Burbona. Prowadzi stadninę koni.

Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. Zaczął obejmować różne funkcje w administracji terytorialnej. W latach 1982–2008 był członkiem rady generalnej w Pirenejach Atlantyckich, w tym w okresie 1992–2001 zajmował stanowisko jej przewodniczącego. W latach 1983–1993 był radnym miasta Pau, ponownie objął mandat w 2008.

W 1986, 1988 i 1993 uzyskiwał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego w jednym z okręgów departamentu Pireneje Atlantyckie. Zrezygnował z zasiadania w niższej izbie parlamentu wkrótce po ostatnich z tych wyborów, obejmując stanowisko ministra edukacji narodowej w rządzie Édouarda Balladura. Urząd ten sprawował także w obu gabinetach premiera Alaina Juppé (1995–1997). W przegranych przez centroprawicową koalicję wyborach z 1997 ponownie został posłem. Rok później wybrano go przewodniczącym Unii na rzecz Demokracji Francuskiej (stał na czele tej partii do czasu jej rozwiązania w 2007).

W 1999 opuścił Zgromadzenie Narodowe w związku z wyborem do Parlamentu Europejskiego. W PE zasiadał w Grupie Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów i Komisji ds. Konstytucyjnych.

W 2002 zadeklarował swój start w wyborach prezydenckich. Jeszcze przed pierwszą turą znaczna część partyjnych działaczy opowiedziała się jednak za kandydaturą ubiegającego się o reelekcję Jacques'a Chiraca. François Bayrou otrzymał wówczas 6,84% głosów. Opowiedział się przeciw akcesowi UDF do nowo powołanej centroprawicowej Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. Przed wyborami parlamentarnymi wbrew jego stanowisku szereg działaczy centrystów (w tym Philippe Douste-Blazy, Pierre Méhaignerie, Hervé de Charette) zdecydowało się kandydować pod szyldem UMP, która jednocześnie poparła grupę kandydatów UDF, w tym także jej lidera.

François Bayrou uzyskał mandat poselski, odchodząc z PE. Utrzymał też funkcję przewodniczącego Unii na rzecz Demokracji Francuskiej, której parlamentarna reprezentacja skurczyła się do 30-osobowej frakcji. Początkowo wspierał rządową większość prezydencką i gabinet Jean-Pierre'a Raffarina. W 2005 przeforsował decyzję o niewchodzeniu do nowego rządu z Dominique'm de Villepin na czele (której nie podporządkował się minister Gilles de Robien).

Lider UDF zarejestrował się jako kandydat na urząd prezydencki także w wyborach w 2007. Według niektórych sondaży przedwyborczych (w tym Ifop Fiducial z 10 marca 2007) mógł przez pewien okres liczyć na 23% głosów, czyli tyle samo co kandydatka socjalistów, Ségolène Royal. Ostatecznie uzyskał ponad 6,8 mln głosów (18,57%), zajmując trzecie miejsce. Przed drugą turą wyborów nie poparł żadnego z kandydatów, ogłosił też zamiar powołania na bazie UDF nowego ugrupowania pod nazwą Ruch Demokratyczny. Jednocześnie ponad 2/3 deputowanych jego partii publicznie zaapelowało o wsparcie Nicolasa Sarkozy'ego, a po jego zwycięstwie powołało formację Nowe Centrum, która powróciła do większości prezydenckiej.

François Bayrou obronił mandat deputowanego w 2007, jednak założony przez niego MoDem wprowadził tylko kilku posłów do Zgromadzenia Narodowego XIII kadencji.

Wybrane publikacje

• La Décennie des mal-appris, Flammarion 1990, ISBN 2-08-066472-7
• Le roi libre, Flammarion 1994, ISBN 2-08-066821-8
• Le droit au sens, Flammarion 1996 ISBN 2-08-067204-5
• Saint-louis, Flammarion 1997, ISBN 2-08-067208-8
• Henri IV raconté par François Bayrou, Perrin jeunesse 1998, ISBN 2-262-01301-2
• Ils portaient l'écharpe blanche: l'aventure des premiers réformés, des Guerres de religion à l'édit de Nantes, de la Révocation à la Révolution, Grasset 1998, ISBN 2-246-55981-2
• Hors des sentiers battus: entretiens avec Sylvie Pierre-Brossolette, rozmowy z Sylvie Pierre-Brossolette, Hachette littératures 1999, ISBN 2-01-235258-8
• Relève, Grasset 2001, ISBN 2-246-61821-5
• Oui : Plaidoyer pour la Constitution européenne, Plon 2005, ISBN 2-259-20183-0
• Au nom du tiers état, Hachette Littératures 2006, ISBN 2-01-237250-3

Źródła

• François Bayrou na stronie Zgromadzenia Narodowego XIII kadencji (fr.)
• Nota biograficzna na stronie prywatnej (fr.)