François Bayrou

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
François Bayrou
BayrouEM.jpg
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1951
Bordères
Przewodniczący Ruchu Demokratycznego
Przynależność polityczna Ruch Demokratyczny
Okres urzędowania od 2007
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

François Bayrou (ur. 25 maja 1951 w Bordères) – francuski polityk i samorządowiec, były przewodniczący UDF, założyciel Ruchu Demokratycznego, były minister, europoseł i deputowany.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uzyskał wykształcenie w dziedzinie filologii klasycznej, ukończył literaturoznawstwo na Uniwersytecie Bordeaux III. Opublikował kilkanaście książek poświęconych polityce i historii, w tym biografię Henryka IV Burbona. Zajął się również prowadzeniem stadniny koni.

Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. Zaczął obejmować różne funkcje w administracji terytorialnej. W latach 1982–2008 był członkiem rady generalnej w Pirenejach Atlantyckich, w tym w okresie 1992–2001 zajmował stanowisko jej przewodniczącego. W latach 1983–1993 był radnym miasta Pau, ponownie objął mandat w 2008.

W 1986, 1988 i 1993 uzyskiwał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego w jednym z okręgów departamentu Pireneje Atlantyckie. Zrezygnował z zasiadania w niższej izbie parlamentu wkrótce po ostatnich z tych wyborów, obejmując stanowisko ministra edukacji narodowej w rządzie Édouarda Balladura. Urząd ten sprawował także w obu gabinetach premiera Alaina Juppé (1995–1997). W przegranych przez centroprawicową koalicję wyborach z 1997 ponownie został posłem. Rok później wybrano go przewodniczącym Unii na rzecz Demokracji Francuskiej (stał na czele tej partii do czasu jej rozwiązania w 2007)[1].

W 1999 opuścił Zgromadzenie Narodowe w związku z wyborem do Parlamentu Europejskiego. W PE zasiadał w Grupie Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów i Komisji ds. Konstytucyjnych[2].

W 2002 zadeklarował swój start w wyborach prezydenckich. Jeszcze przed pierwszą turą znaczna część partyjnych działaczy opowiedziała się jednak za kandydaturą ubiegającego się o reelekcję Jacques'a Chiraca. François Bayrou otrzymał wówczas 6,84% głosów. Opowiedział się przeciw akcesowi UDF do nowo powołanej centroprawicowej Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. Przed wyborami parlamentarnymi wbrew jego stanowisku szereg działaczy centrystów (w tym Philippe Douste-Blazy, Pierre Méhaignerie, Hervé de Charette) zdecydowało się kandydować pod szyldem UMP, która jednocześnie poparła grupę kandydatów UDF, w tym także jej lidera.

François Bayrou uzyskał mandat poselski, odchodząc z PE. Utrzymał też funkcję przewodniczącego Unii na rzecz Demokracji Francuskiej, której parlamentarna reprezentacja skurczyła się do 30-osobowej frakcji. Początkowo wspierał rządową większość prezydencką i gabinet Jean-Pierre'a Raffarina. W 2005 przeforsował decyzję o niewchodzeniu do nowego rządu z Dominique'm de Villepin na czele (której nie podporządkował się minister Gilles de Robien).

Lider UDF zarejestrował się jako kandydat na urząd prezydencki także w wyborach w 2007. Według niektórych sondaży przedwyborczych (w tym Ifop Fiducial z 10 marca 2007) mógł przez pewien okres liczyć na 23% głosów, czyli tyle samo co kandydatka socjalistów, Ségolène Royal[3]. Ostatecznie uzyskał ponad 6,8 mln głosów (18,57%), zajmując trzecie miejsce. Przed drugą turą wyborów nie poparł żadnego z kandydatów[4], ogłosił też zamiar powołania na bazie UDF nowego ugrupowania pod nazwą Ruch Demokratyczny. Jednocześnie ponad 2/3 deputowanych jego partii publicznie zaapelowało o wsparcie Nicolasa Sarkozy'ego, a po jego zwycięstwie powołało formację Nowe Centrum, która powróciła do większości prezydenckiej.

François Bayrou obronił mandat deputowanego w 2007, jednak założony przez niego MoDem wprowadził tylko kilku posłów do Zgromadzenia Narodowego XIII kadencji. W 2012 ponownie wystartował w wyborach prezydenckich. W głosowaniu z 22 kwietnia 2012 otrzymał około 3,73 miliona głosów (9,13%), zajmując wśród 10 kandydatów 5. miejsce i przegrywając w pierwszej turze[5]. Przed drugą turą zadeklarował, że sam poprze kandydata socjalistów François Hollande'a przeciwko Nicolasowi Sarkozy'emu[6]. Wystartował również po raz kolejny w tym samym roku w wyborach parlamentarnych w okręgu, z którego posłował od 1986. W drugiej turze przegrał z kandydatką Partii Socjalistycznej[7], a kierowany przez niego Ruch Demokratyczny uzyskał jedynie dwa mandaty deputowanych.

W 2014 został wybrany na urząd mera Pau[8].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Union pour la démocratie française: Historie (fr.). france-politique.fr. [dostęp 2012-04-23].
  2. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2012-04-23].
  3. Bayrou dogonił Royal. wprost.pl, 10 marca 2007. [dostęp 2012-04-23].
  4. Nowa francuska Partia Demokratyczna. rfi.fr, 25 kwietnia 2007. [dostęp 2012-04-23].
  5. Résultats 1er tour (fr.). interieur.gouv.fr. [dostęp 2012-04-23].
  6. Centrist Bayrou's tactical game in supporting Hollande (ang.). france24.com, 4 maja 2012. [dostęp 2012-06-18].
  7. Résultats des élections législatives 2012 (fr.). lexpress.fr, 17 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-18].
  8. Municipales 2014, second tour – Les résultats: François Bayrou élu maire de Pau! (fr.). lepoint.fr, 30 marca 2014. [dostęp 2014-03-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]