François Hanriot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
François Hanriot (Album du Centenaire)

François Hanriot (ur. 1761 w Nanterre, zm. 28 lipca 1794) – generał i polityk francuski czasów Wielkiej Rewolucji Francuskiej, związany z klubem jakobinów.

Początki działalności[edytuj | edytuj kod]

Hanriot urodził się w ubogiej rodzinie. Przed rewolucją wiódł nieustabilizowane życie, zatrudniając się na podrzędnych posadach urzędniczych i regularnie tracąc pracę za nieuczciwość i niesumienność. Wielu współczesnych opisywało go również jako alkoholika. Obdarzony naturalnym talentem mówcy, Hanriot zdołał w rewolucyjnym zamieszaniu stać się popularnym działaczem swojej sekcji paryskiej, uczestniczył w obaleniu monarchii 10 sierpnia 1792 (w Paryżu na siedzibę króla w Tuileries ruszył tłum robotników, gwardzistów i drobnomieszczaństwa zabijając kilkuset obrońców siedziby króla. Zastraszone tym wydarzeniem Zgromadzenie Prawodawcze postanowiło zawiesić króla w czynnościach do czasu, aż o jego losie zadecyduje nowy parlament, określiło, że w wyborach do nowego parlamentu, zwanego Zgromadzeniem Narodowym, mają prawo brać udział wszyscy żyjący z własnej pracy i pełnoletni obywatele), będąc jednym z liderów marszu na Tuileries.

Gwardia Narodowa[edytuj | edytuj kod]

Już po obaleniu monarchii Hanriot został sympatykiem klubu jakobinów i radykalnej Komuny Paryża. W ostatecznej fazie rywalizacji między Górą a Żyrondą został zaproponowany na stanowisko dowódcy paryskiej Gwardii Narodowej. Jakobini postanowili bowiem użyć tej obywatelskiej siły zbrojnej do ostatecznie przeważenia szali na swoją korzyść. 31 maja otrzymał to stanowisko, zaś 2 czerwca dowodził faktycznym zamachem stanu, kiedy Gwardia otoczyła gmach Konwentu i zagroziła użyciem siły, jeżeli natychmiast nie zostanie przegłosowane aresztowanie żyrondystów. Udział Hanriota w wydarzeniach zyskał mu wielki prestiż, nawet sceptyczny wobec niego Jean Paul Marat określił go tym razem jako zbawcę ojczyzny. 11 czerwca Hanriot zadeklarował chęć rezygnacji ze stanowiska, jako że spokój w mieście został przywrócony. Choć Konwent tę rezygnację przyjął, sprzeciwiła się temu Komuna Paryża, czyniąc Hanriota 1 lipca stałym dowódcą Gwardii.

Thermidor[edytuj | edytuj kod]

Mimo niskich kwalifikacji intelektualnych, niezachwiana wierność ideałom jakobinizmu pozwalała Hanriotowi zachowywać wysoką pozycję we władzach rewolucyjnych. Nic dziwnego zatem, że w czasie przewrotu 9 thermidora znalazł się on natychmiast na liście do aresztowania. Wierne Hanriotowi oddziały nie dopuściły jednak do tego; próbował on nawet – bezskutecznie – ratować aresztowanego Robespierre'a. Gdy próba organizowania oporu przeciw termidorianom zawiodła, Hanriot usiłował ratować się ucieczką, został jednak brutalnie pojmany (m.in. stracił wówczas oko), a następny zgilotynowany razem z pozostałym czołowymi jakobinami.