François Hollande
| François Hollande | |
.jpg) |
|
| Data i miejsce urodzenia | 12 sierpnia 1954 Rouen |
| 24. prezydent Republiki Francuskiej | |
| Przynależność polityczna | Partia Socjalistyczna |
| Okres urzędowania | od 15 maja 2012 |
| Poprzednik | Nicolas Sarkozy |
| Współksiażę Andory | |
| Okres urzędowania | od 15 maja 2012 |
| Poprzednik | Nicolas Sarkozy |
| Przewodniczący Rady Generalnej Corrèze | |
| Przynależność polityczna | Partia Socjalistyczna |
| Okres urzędowania | od 20 marca 2008 do 15 maja 2012 |
| Poprzednik | Jean-Pierre Dupont |
| Następca | Gérard Bonnet (p.o.) |
| I sekretarz Francuskiej Partii Socjalistycznej | |
| Przynależność polityczna | Partia Socjalistyczna |
| Okres urzędowania | od 27 listopada 1997 do 26 listopada 2008 |
| Poprzednik | Lionel Jospin |
| Następca | Martine Aubry |
| Odznaczenia | |
    |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
François Gérard Georges Nicolas Hollande, wym. [fʁɑ̃swa ɔlɑ̃d] (ur. 12 sierpnia 1954 w Rouen) – francuski polityk, prezydent Republiki Francuskiej i z urzędu współksiążę Andory od 15 maja 2012, I sekretarz Partii Socjalistycznej w latach 1997–2008, poseł i były eurodeputowany.
Spis treści |
Życiorys[edytuj]
Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj]
Jest synem dobrze sytuowanego laryngologa[1]. Absolwent paryskiej uczelni HEC i Instytutu Nauk Politycznych. Ukończył następnie École nationale d'administration jako siódmy słuchacz w swoim roczniku pod względem wyników w nauce. Pracował w Trybunale Obrachunkowym.
Działalność polityczna do 2012[edytuj]
Zaangażował się w działalność Partii Socjalistycznej. Na początku lat 80. był dyrektorem gabinetów kolejnych rzeczników prasowych rządu Pierre’a Mauroy.
W trakcie swojej kariery politycznej obejmował szereg stanowisk w administracji terytorialnej. Był radnym regionu Limousin (1992) i jego wiceprzewodniczącym (1998–2001). Pełnił funkcję radnego, wiceburmistrza, a w latach 2001–2008 mera Tulle. Od 2008 przewodniczy radzie generalnej departamentu Corrèze[2].
W latach 1988–1993 i 1997–1999 sprawował mandat posła do Zgromadzenia Narodowego[2]. W 1999 przez kilka miesięcy był deputowanym do Parlamentu Europejskiego, członkiem frakcji Partii Europejskich Socjalistów[3]. W 2002 i 2007 ponownie był wybierany do izby niższej francuskiego parlamentu[2].
W 1997 został I sekretarzem Partii Socjalistycznej, po objęciu przez Lionela Jospina urzędu premiera. Utrzymał to stanowisko po porażce lewicy w 2002. W trakcie kampanii przedreferendalnej opowiadał się za poparciem Konstytucji dla Europy, wbrew stanowisku części partyjnych liderów (w tym Laurenta Fabiusa).
W 2006 pozostawał, obok swojej ówczesnej partnerki, Ségolène Royal, najpoważniejszym „kandydatem na kandydata” socjalistów do wyborów prezydenckich. Ostatecznie zrezygnował z ubiegania się o ten urząd. 17 czerwca 2007, po drugiej turze wyborów parlamentarnych, ogłoszono rozstanie Ségolène Royal i François Hollande’a[4]. W 2008 François Hollande zakończył swoje urzędowanie jako przewodniczący Partii Socjalistycznej.
Wybory prezydenckie 2012 i prezydentura[edytuj]
W 2011 poprzez prawybory uzyskał nominację na kandydata Partii Socjalistycznej w wyborach prezydenckich przewidzianych na 22 kwietnia 2012. W pierwszej turze uzyskał najwyższe poparcie spośród 10 kandydatów. Otrzymał około 10,27 miliona głosów (28,63%), wyprzedzając ubiegającego się o reelekcję prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego[5]. W drugiej turze uzyskał 51,63% głosów (18 004 656)[5], czym wygrał wybory prezydenckie. Jest drugim prezydentem (pierwszy był François Mitterrand) reprezentującym Partię Socjalistyczną.
Urząd prezydenta objął 15 maja 2012. Tego samego dnia mianował nowego premiera, którym został Jean-Marc Ayrault, a także udał się z pierwszą wizytą zagraniczną do Berlina, gdzie spotkał się z niemiecką kanclerz Angelą Merkel.
W styczniu 2013 na prośbę prezydenta Mali Dioncoundy Traorégo zadecydował o wsparciu militarnym Mali w konflikcie z rebeliantami, którzy przejęli kontrolę nad północnymi terenami państwa[6]. Interwencja francuska w Mali uzyskała poparcie ONZ, której rezolucja nr 2085 z 20 grudnia 2012 autoryzuje rozmieszczenie w Mali wojsk międzynarodowych, w szczególności afrykańskich[7]. Według François Hollande'a operacja "Serval" angażująca 2500 żołnierzy francuskich ma spowodować osiągnięcie 3 celów: powstrzymanie agresji dżihadystów, zachowanie integralności terytorialnej Mali i obronę Bamako, gdzie mieszka około 6 tys. obywateli francuskich[8].
Życie prywatne[edytuj]
Przez ponad trzydzieści lat był związany z Ségolène Royal, z którą ma czwórkę dzieci: Thomasa (ur. 1984), Clémence (ur. 1985), Juliena (ur. 1987) i Florę (ur. 1992). Thomas, który jest adwokatem, pomagał w kampaniach prezydenckich obojga rodziców[9]. Ich rozstanie zostało ogłoszone w czerwcu 2007, wkrótce po porażce Ségolène Royal w wyborach prezydenckich[10].
W 2010 François Hollande ogłosił publicznie, że jest związany z Valérie Trierweiler, dziennikarką polityczną "Paris Match"[11] (para spotykała się od 2006[12]).
Wybrane publikacje[edytuj]
- La gauche bouge (współautor, pod pseudonimem Jean-François Trans), 1985.
- L’Heure des choix. Pour une économique politique (współautor, z Pierre’em Moscovicim), 1991.
- L’Idée socialiste aujourd’hui (współautor), 2001.
- Devoirs de vérité, 2006.
Odznaczenia[edytuj]
- Wielki Mistrz Legii Honorowej – 2012, ex officio
- Wielki Mistrz Narodowego Orderu Zasługi – 2012, ex officio
- Order Orła Białego – Polska, 2012[13]
- Kawaler Krzyża Wielkiego Udekorowany Wielką Wstęgą Orderu Zasługi Republiki Włoskiej – Włochy, 2012
Przypisy
- ↑ Marek Ostrowski. Wybór Marianny. „Polityka”, s. 44–46, 18 kwietnia 2012. [dostęp 2012-05-06].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 François Hollande na stronie Zgromadzenia Narodowego XIII kadencji (fr.). [dostęp 2012-05-06].
- ↑ Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2012-05-06].
- ↑ Royal: «J’ai demandé à François Hollande de quitter le domicile» (fr.). liberation.fr, 17 czerwca 2007. [dostęp 2012-05-06].
- ↑ 5,0 5,1 Résultats 2nd tour (fr.). interieur.gouv.fr, 7 maja 2012. [dostęp 2012-05-07].
- ↑ Jarosław Giziński: Francja uderza w islamistów. Rzeczpospolita, 12 stycznia 2013. [dostęp 2013-01-12].
- ↑ Mali : Paris obtient le soutien de l'ONU (fr.). lefigaro.fr, 15 stycznia 2013. [dostęp 2013-01-16].
- ↑ Mali: La France renforce son contingent et précise ses objectifs (fr.). la-croix.com, 15 stycznia 2013. [dostęp 2013-01-16].
- ↑ Wawrzyniec Smoczyński: Jak to w rodzinie. polityka.pl, 23 maja 2012. [dostęp 2012-05-26].
- ↑ Elaine Sciolino: French Socialists’ First Couple Disclose a Parting of Ways (ang.). nytimes.com, 19 czerwca 2007. [dostęp 2012-05-10].
- ↑ Hollande officialise son histoire avec une journaliste (fr.). lepoint.fr, 13 października 2010. [dostęp 2012-05-10].
- ↑ Marie Guichoux. De l’ombre à la lumière. „Le Nouvel Observateur”, s. 68–69, 20–26 października 2011 (fr.).
- ↑ M.P. z 2013 r. poz. 275
|
||||||||||||||||||||||||||
