François Hollande

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
François Hollande
François Hollande (Journées de Nantes 2012).jpg
Data i miejsce urodzenia 12 sierpnia 1954
Rouen
Prezydent Republiki Francuskiej
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 15 maja 2012
Poprzednik Nicolas Sarkozy
Współksiażę Andory
Okres urzędowania od 15 maja 2012
Poprzednik Nicolas Sarkozy
Przewodniczący Rady Generalnej Corrèze
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 20 marca 2008
do 15 maja 2012
Poprzednik Jean-Pierre Dupont
Następca Gérard Bonnet (p.o.)
I sekretarz Partii Socjalistycznej
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 27 listopada 1997
do 26 listopada 2008
Poprzednik Lionel Jospin
Następca Martine Aubry
Odznaczenia
Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi (Francja) Krzyż Wielki Orderu Świętego Karola (Monako) Krzyż Wielki Orderu Narodowego (Mali) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia) Order Orła Białego Order Podwójnego Białego Krzyża I Klasy (Słowacja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielką Kollaną Krzyż Wielki Orderu Łaźni (Wielka Brytania)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
François Hollande z Bronisławem Komorowskim, Ewą Kopacz i Bogdanem Borusewiczem podczas wizyty w Polsce w 2012
François Hollande z parą prezydencką Stanów Zjednoczonych, 11 lutego 2014
François Hollande i Ségolène Royal podczas kampanii parlamentarnej (2007)

François Gérard Georges Nicolas Hollande, wym. [fʁɑ̃swa ɔlɑ̃d] (ur. 12 sierpnia 1954 w Rouen) – francuski polityk, prezydent Republiki Francuskiej i z urzędu współksiążę Andory od 15 maja 2012, I sekretarz Partii Socjalistycznej w latach 1997–2008, poseł i były eurodeputowany.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jest synem laryngologa Georges’a Gustave’a Hollande’a[1] oraz pracowniczki socjalnej Nicole Frédérique Marguerite Tribert. Absolwent paryskiej uczelni HEC i Instytutu Nauk Politycznych. Ukończył następnie École nationale d’administration jako siódmy słuchacz w swoim roczniku pod względem wyników w nauce. Pracował w Trybunale Obrachunkowym.

Działalność polityczna do 2012[edytuj | edytuj kod]

Zaangażował się w działalność Partii Socjalistycznej. Na początku lat 80. był dyrektorem gabinetów kolejnych rzeczników prasowych rządu Pierre’a Mauroy.

W trakcie swojej kariery politycznej obejmował szereg stanowisk w administracji terytorialnej. Był radnym regionu Limousin (1992) i jego wiceprzewodniczącym (1998–2001). Pełnił funkcję radnego, wiceburmistrza, a w latach 2001–2008 mera Tulle. Od 2008 przewodniczy radzie generalnej departamentu Corrèze[2].

W latach 1988–1993 i 1997–1999 sprawował mandat posła do Zgromadzenia Narodowego[2]. W 1999 przez kilka miesięcy był deputowanym do Parlamentu Europejskiego, członkiem frakcji Partii Europejskich Socjalistów[3]. W 2002 i 2007 ponownie był wybierany do izby niższej francuskiego parlamentu[2].

W 1997 został I sekretarzem Partii Socjalistycznej, po objęciu przez Lionela Jospina urzędu premiera. Utrzymał to stanowisko po porażce lewicy w 2002. W trakcie kampanii przedreferendalnej opowiadał się za poparciem Konstytucji dla Europy, wbrew stanowisku części partyjnych liderów (w tym Laurenta Fabiusa).

W 2006 pozostawał, obok swojej ówczesnej partnerki, Ségolène Royal, najpoważniejszym „kandydatem na kandydata” socjalistów do wyborów prezydenckich. Ostatecznie zrezygnował z ubiegania się o ten urząd. 17 czerwca 2007, po drugiej turze wyborów parlamentarnych, ogłoszono rozstanie Ségolène Royal i François Hollande’a[4]. W 2008 François Hollande zakończył swoje urzędowanie jako przewodniczący Partii Socjalistycznej.

Wybory prezydenckie 2012 i prezydentura[edytuj | edytuj kod]

W 2011 poprzez prawybory uzyskał nominację na kandydata Partii Socjalistycznej w wyborach prezydenckich przewidzianych na 22 kwietnia 2012. W pierwszej turze uzyskał najwyższe poparcie spośród 10 kandydatów. Otrzymał około 10,27 miliona głosów (28,63%), wyprzedzając ubiegającego się o reelekcję prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego[5]. W drugiej turze uzyskał poparcie na poziomie 51,63% (18 004 656 głosów)[5], czym wygrał wybory prezydenckie. Jest drugim prezydentem (pierwszy był François Mitterrand) reprezentującym Partię Socjalistyczną.

Urząd prezydenta objął 15 maja 2012. Tego samego dnia mianował nowego premiera, którym został Jean-Marc Ayrault, a także udał się z pierwszą wizytą zagraniczną do Berlina, gdzie spotkał się z niemiecką kanclerz Angelą Merkel. 31 marca 2014, po przegranych przez socjalistów wyborach municypalnych, przyjął dymisję urzędującego premiera, desygnując na ten urząd Manuela Vallsa[6].

Interwencje wojskowe w Afryce[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Operacja Serwal.

W styczniu 2013 na prośbę prezydenta Mali Dioncoundy Traorégo zadecydował o wsparciu militarnym tego państwa w konflikcie z rebeliantami, którzy przejęli kontrolę nad północnymi terenami państwa[7]. Interwencja francuska uzyskała poparcie ONZ, której rezolucja nr 2085 z 20 grudnia 2012 autoryzowała rozmieszczenie w Mali wojsk międzynarodowych, w szczególności afrykańskich[8]. Według François Hollande’a operacja „Serwal” angażująca 2500 żołnierzy francuskich miała spowodować osiągnięcie trzech celów: powstrzymanie agresji dżihadystów, zachowanie integralności terytorialnej Mali i obronę Bamako, w którym mieszkało wówczas około 6 tys. obywateli francuskich[9].

W grudniu 2013 na prośbę Nicolasa Tiangaye, premiera Republiki Środkowoafrykańskiej, François Hollande zdecydował o wysłaniu francuskich żołnierzy do stolicy tego kraju, Bangi[10]. Interwencja wojsk francuskich oraz Unii Afrykańskiej także została zaakceptowana przez Radę Bezpieczeństwa ONZ w dniu 4 grudnia 2013 na mocy rezolucji nr 2127[11]. Według François Hollande’a operacja "Sangaris" podjęta została podczas środkowoafrykańskiej wojny domowej celem powstrzymania masakr ludności w ramach konfliktu wyznaniowego między muzułmanami i chrześcijanami. Operacja miała być krótka i skuteczna, a po około 6 miesiącach żołnierzy francuskich miały zastąpić siły afrykańskie[12].

Relacje z państwami amerykańskimi[edytuj | edytuj kod]

François Hollande odbył wizytę państwową w USA od 10 do 12 lutego 2014, 18 lat po podobnej wizycie Jacques'a Chiraca w 1996[13]. W dniach 10–11 kwietnia 2014 francuski prezydent przebywał w Meksyku, także w ramach wizyty państwowej, w 50 lat po historycznej wizycie prezydenta Charles'a de Gaulle'a w tym kraju w marcu 1964, gdy m.in. uzgodniono udział firm francuskich w budowie metra w stolicy Meksyku. Wizyta była możliwa dzięki uwolnieniu Florence Cassez w styczniu 2013, obywatelki francuskiej, której uwięzienie spowodowało kryzys w stosunkach francusko-meksykańskich i odwołanie „Roku Meksyku” we Francji w 2011[14]. Podczas wizyty podpisano 42 porozumienia z zakresu gospodarki, bezpieczeństwa i kultury oraz przekazano zaproszenie dla prezydenta Meksyku, Enrique Peña Nieto, do przybycia do Francji z wizytą państwową 14 lipca 2015[15].

Relacje z Polską[edytuj | edytuj kod]

Po wyborze François Hollande'a na urząd prezydenta zwiększyła się częstotliwość spotkań dwustronnych w relacjach z Polską niż a poprzednika. W 2013 Francja wysłała 1,2 tys. żołnierzy na ćwiczenia NATO w Polsce w 2013, poparła też inicjatywy Polski odnośnie do kryzysu ukraińskiego[16].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

François Hollande przez ponad trzydzieści lat był związany z Ségolène Royal, z którą ma czwórkę dzieci: Thomasa (ur. 1984), Clémence (ur. 1985), Juliena (ur. 1987) i Florę (ur. 1992). Thomas, który jest adwokatem, pomagał w kampaniach prezydenckich obojga rodziców[17]. Rozstanie polityków zostało ogłoszone w czerwcu 2007, wkrótce po porażce Ségolène Royal w wyborach prezydenckich[18].

W październiku 2010 François Hollande ogłosił publicznie, że jest związany z Valérie Trierweiler, dziennikarką polityczną „Paris Match[19] (para spotykała się od 2006[20]).

Na początku 2013 pojawiły się plotki o związku François Hollande’a z francuską aktorką Julie Gayet, co skłoniło ją do skierowania do sądu powództwa dotyczącego naruszenia jej prywatności[21]. 10 stycznia 2014 tabloid „Closer” zamieścił siedem stron relacji i zdjęć na temat potajemnych spotkań prezydenta i aktorki w mieszkaniu wynajmowanym przez przyjaciół Julie Gayet w pobliżu Pałacu Elizejskiego[22]. Zostało to szeroko skomentowane przez tak światowe jak i francuskie media, które w przeszłości raczej respektowały życie prywatne prezydentów. François Hollande powiedział, że żałuje „naruszenia jego prywatnego życia” i „myśli” o krokach prawnych, jednak nie zaprzeczył istnieniu samego romansu[23]. Po kilkunastu dniach François Hollande oficjalnie ogłosił rozstanie z Valérie Trierweiler[24].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • La gauche bouge (współautor, pod pseudonimem Jean-François Trans), 1985.
  • L’Heure des choix. Pour une économique politique (współautor, z Pierre’em Moscovicim), 1991.
  • L’Idée socialiste aujourd’hui (współautor), 2001.
  • Devoirs de vérité, 2006.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Marek Ostrowski. Wybór Marianny. „Polityka”, s. 44–46, 18 kwietnia 2012. [dostęp 2012-05-06]. 
  2. 2,0 2,1 2,2 François Hollande na stronie Zgromadzenia Narodowego XIII kadencji (fr.). [dostęp 2012-05-06].
  3. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2012-05-06].
  4. Royal: «J’ai demandé à François Hollande de quitter le domicile» (fr.). liberation.fr, 17 czerwca 2007. [dostęp 2012-05-06].
  5. 5,0 5,1 Résultats 2nd tour (fr.). interieur.gouv.fr, 7 maja 2012. [dostęp 2012-05-07].
  6. Valls zastąpi Ayraulta. We Francji zmiana premiera po wyborczej porażce. tvn24.pl, 31 marca 2014. [dostęp 2014-04-02].
  7. Jarosław Giziński: Francja uderza w islamistów. Rzeczpospolita, 12 stycznia 2013. [dostęp 2013-01-12].
  8. Mali : Paris obtient le soutien de l’ONU (fr.). lefigaro.fr, 15 stycznia 2013. [dostęp 2013-01-16].
  9. Mali: La France renforce son contingent et précise ses objectifs (fr.). la-croix.com, 15 stycznia 2013. [dostęp 2013-01-16]. [zarchiwizowane z tego adresu 2013-04-27].
  10. Co najmniej 98 osób zginęło w walkach w Republice Środkowoafrykańskiej. onet.pl, 5 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-06].
  11. La Centrafrique au cœur du sommet de l’Elysée (fr.). lemonde.fr, 5 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-06].
  12. Centrafrique: les Français de l’opération Sangaris prêts à entrer en action (fr.). rfi.fr, 6 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-06].
  13. François Hollande aux États-Unis (fr.). lefigaro.fr, 10 lutego 2013. [dostęp 2014-04-18].
  14. L'annulation de l'Année du Mexique en France entérinée (fr.). lemonde.fr, 8 marca 2011. [dostęp 2014-04-19].
  15. Hollande treads delicately in Mexico after Trierweiler tweet (pol.). lefigaro.fr, 11 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-18].
  16. Krzysztof Soloch: Polska i Francja kontra kryzys na Ukrainie. forsal.pl, 19 kwietnia 2014. [dostęp 2014-07-02].
  17. Wawrzyniec Smoczyński: Jak to w rodzinie. polityka.pl, 23 maja 2012. [dostęp 2012-05-26].
  18. Elaine Sciolino: French Socialists’ First Couple Disclose a Parting of Ways (ang.). nytimes.com, 19 czerwca 2007. [dostęp 2012-05-10].
  19. Hollande officialise son histoire avec une journaliste (fr.). lepoint.fr, 13 października 2010. [dostęp 2012-05-10].
  20. Marie Guichoux. De l’ombre à la lumière. „Le Nouvel Observateur”, s. 68–69, 20–26 października 2011 (fr.). 
  21. François Hollande – Julie Gayet: itinéraire d’une rumeur (fr.). voici.fr, 29 marca 2013. [dostęp 2014-01-12].
  22. Francois Hollande ma romans z aktorką Julie Gayet? „Closer” publikuje zdjęcia. polskatimes.pl, 10 stycznia 2014. [dostęp 2014-01-12].
  23. Closer: Hollande regrette mais ne dément pas (fr.). europe1.fr, 10 stycznia 2014. [dostęp 2014-01-12].
  24. David Chazan: It’s official: François Hollande and Valérie Trierweiler announce separation (ang.). telegraph.co.uk, 25 stycznia 2014. [dostęp 2014-01-25].
  25. Ordonnance Souveraine n° 4.575 du 14 novembre 2013 portant élévation dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). legimonaco.mc, 14 listopada 2013. [dostęp 2014-07-31].
  26. M.P. z 2013 r. poz. 275
  27. Rad Bieleho dvojkríža, I. trieda (słow.). prezident.sk, 29 października 2013. [dostęp 2013-10-29].
  28. Cavaliere di Gran Croce Decorato di Gran Cordone Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 15 listopada 2012. [dostęp 2013-10-29].
  29. Koning krijgt grootkruis van Legioen van Eer (niderl.). telegraaf.nl, 20 stycznia 2014. [dostęp 2014-01-26].
  30. Débarquement: la visite millimétrée de la reine Elizabeth II en France (fr.). bfmtv.com, 5 czerwca 2014. [dostęp 2014-06-08].