François Noël Babeuf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Babeuf
François Noël Babeuf
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1760 r.
Saint-Quentin
Data i miejsce śmierci 27 maja 1797 r.
Paryż
Przynależność polityczna Sprzysiężenie Równych
Commons in image icon.svg
Le Tribun du peuple

François Noël Babeuf (pseudonim Grakchus) (ur. 23 listopada 1760, Saint-Quentin, zm. 27 maja 1797, Paryż) – radykalny polityk francuski z okresu rewolucji francuskiej.

Chłopskiego pochodzenia, z zawodu mierniczy (geodeta). W chwili wybuchu Rewolucji Francuskiej w 1789 pracował jako dziennikarz w Pikardii. Od 1793 działał w Paryżu, przyłączając się do rewolucjonistów i organizując Sprzysiężenie Równych. Przewodził tzw. "Klubowi Panteonu", prowadząc w nim prężną działalność propagandową na rzecz zradykalizowania Rewolucji. Z jakobina stał się wrogiem Robespierre'a. Po jego upadku zwrócił się przeciwko Dyrektoriatowi, rozwijając działalność spiskową. W wyniku zdrady został aresztowany (1797), osądzony i ścięty na gilotynie[1].

Wydawał radykalny dziennik "Trybun Ludu" (Le Tribun du peuple). Napisał Listy do Germaina i Manifest plebejski.

Sięgał do koncepcji Rousseau i Morelly`ego. W swoich egalitarystycznych i utopijnych poglądach głosił, iż własność powstała wskutek przebiegłości silniejszych wobec słabszych, których zepchnięto w nędzę. Ziemię należy więc podzielić na równe działki i rozdać obywatelom. Postulował uspołecznienie środków produkcji. Głosił, iż rozwój przemysłu i handlu doprowadzi do powszechnego dobrobytu. Był zwolennikiem rewolucji uciskanych przeciwko uciskającym (rewolucji proletariackiej). Przejęcie władzy miało zaś nastąpić w drodze zamachu stanu, dokonanego przez grupę konspiratorów. Babeuf rewolucję przyrównywał do wspaniałej, ale wymagającej męstwa wyprawy z Egiptu, domu niewoli, do Kanaanu[2]. W nowym komunistycznym ustroju miała zostać zniesiona własność prywatna, prawo dziedziczenia i zaprowadzona wspólnota dóbr[3]. Poprzez wprowadzenie wspólnoty dóbr miała nastąpić całkowita i prawdziwa "regeneracja" Francji[4].

Do poglądów Babeufa nawiązali nie tylko socjaliści utopijni, czartyści, ale także Marks i Engels. Uznawany był za prekursora komunizmu a jego doktryna - mimo prześladowań ze strony władz - posiadała wielu zwolenników. Komunistyczne zasady Babeufa noszą nazwę babuwizmu[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna Wydawnictwa Gutenberga" tom 2, reprint wyd. Kurpisz, Poznań 1995.
  2. Jan Baszkiewicz: Wolność, Równość, Własność. Rewolucje burżuazyjne. Warszawa: Czytelnik, 1981, s. 211. ISBN 8307001994.
  3. Andrzej Sylwestrzak, Historia doktryn politycznych i prawnych, Warszawa 1999.
  4. Jan Baszkiewicz: Wolność, Równość, Własność. Rewolucje burżuazyjne. Warszawa: Czytelnik, 1981, s. 219. ISBN 8307001994.
  5. Nowa encyklopedia powszechna PWN, tom 1, Warszawa 1995.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]