François Sébastien de Croix de Clerfayt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
François Sébastien de Croix de Clerfayt
François Sébastien de Croix de Clerfayt
feldmarszałek
Data i miejsce urodzenia 14 października 1733
Flag of the Habsburg Monarchy.svg Bruille, Hrabstwie Hainaut
Data śmierci 21 lipca 1798
Przebieg służby
Lata służby 1753-1795
Główne wojny i bitwy wojna siedmioletnia, VIII wojna austriacko-turecka, wojny rewolucyjnej Francji
Odznaczenia
Krzyż Mały Orderu Marii Teresy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

François Sébastien de Croix de Clerfayt (ur. 1733, zm. 1798) – waloński oficer, feldmarszałek w służbie habsburskiej.

Urodził się na zamku Bruille w Hrabstwie Hainaut należącym do habsburskich Niderlandów. Na służbę w habsburskiej armii wstąpił w roku 1753. W wojnie siedmioletniiej (1756–1763) odznaczył się, został awansowany i udekorowany Orderem Marii Teresy. Po pokoju w Hubertusburgu został mianowany pułkownikiem.

W czasie niderlandzkiego powstania z 1787 roku Clerfayt jako Walon stanął przed wyborem drogi życiowej, pozostał jednak wierny cesarzowi. Wkrótce potem walczył w wojnie przeciw Turcji w randze Feldmarschal-Leutnant. Jako samodzielny dowódca Clerfayt odniósł wkrótce dwa znaczące sukcesy, którymi były zwycięskie bitwy pod Mehadią Calafat. 10 listopada 1788 roku cesarz mianował go na stopień Feldzeugmeister[1].

W 1792 roku, jako jeden z najbardziej zasłużonych generałów, został mianowany dowócą korpusu w armii księcia Brunszwiku i pod Croix-sous-Bois pokonał Francuzów. W bitwie pod Jemappes w Niderlandach 6 listopada dowodził centrum wojsk cesarskich. 18 marca 1793 roku brał udział w bitwie pod Neerwinden, gdzie pobito oddziały Charlesa Dumourieza, odniósł też zwycięstwo pod Aldenhoven i wyzwolił Maastricht. Skolei w październiku 1793 roku poniósł klęskę pod Wattignies.

W 1794 roku walczył w Flandrii przeciw Jean-Charlesowi Pichegru. Prowadząc jedno ze skrzydeł, walczył 17-18 maja pod Tourcoing. Równocześnie jednak Francuzi Dominique'a Vandamme'a hamowali jego postępy aż do rozbicia aliantów przez Josepha Souhama w innej części pola bitwy. Souham obrócił następnie swoje wojska w stronę Clerfayta i zmusił go do wycofania się z walki. Wkrótce potem zastąpił księcia Jozjasza na stanowisku naczelnego dowódcy, ale nie zdołał przejąć inicjatywy i został zmuszony do wycofania się za Ren.

Od 22 kwietnia 1795 roku feldmarszałek, dowodził oddziałami na Renem w walce przeciw Jean-Baptiste Jourdanowi. Clerfayt odniósł zwycięstwo pod Höchst i wyzwolił Moguncję. Po zawarciu rozejmu złożył dowodzenie. Zmarł w 1798 roku.

Przypisy

  1. Smith-Kudrna, Clerfayt de Croix

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]