François d’Agincour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
François d’Agincour

François d’Agincour (także: Dagincour, (d’)Agincourt; ur. 1684 w Rouen, zm. 30 kwietnia 1758 tamże) – francuski klawesynista, organista i kompozytor epoki baroku.

D’Agincour był prawdopodobnie uczniem Jacques'a Boyvina, organisty Katedry Najświętszej Marii Panny w Rouen. Później przeniósł się do Paryża, aby doskonalić swoje umiejętności gry na organach u królewskiego organisty nadwornego Nicolasa Antoine Le Bègue.

6 grudnia 1701 po próbnym występie został mianowany organistą kościoła Sainte-Madeleine-en-la-Cité i pozostał na tym stanowisku do 12 września 1706. Po zgonie Jacques'a Boyvina 30 czerwca 1706 d’Agincour zajął jego stanowisko i pozostał na tym stanowisku przez 52 lata. Jednocześnie sprawował obowiązki organisty królewskiego opactwa w Saint Ouen.

W październiku 1714 d’Agincour został jednym z czterech organistów królewskich kaplicy królewskiej w Wersalu jako następca Louisa Marchanda. W roku 1726 został dodatkowo organistą kościoła św. Jana w Rouen.

François d’Agincour był też pedagogiem, jednym z jego uczniów był Jacques Duphly.

Dzieła (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Pièces de clavecin (Utwory na klawesyn, 1733)
  • Airs à voix seule et basse continue (Pieśni na głos solowy I basso continuo, 1713–1716)
  • 48 utworów organowych w niedatowanym rękopisie Père Pingré

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Roubinet, «François Dagincour», w: Gilles Cantagrel (dir.), Guide de la musique d’orgue, Éditions Fayard 1991, ISBN 2-213-02772-2

Nagrania[edytuj | edytuj kod]

Suite du 2×10{{{1}}} ton pour l'orgue