Frances Brandon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Portret Lady Frances

Frances Grey, z d. Brandon, księżna Suffolk (ur. 16 lipca 1517, zm. 20 listopada 1559), Lady Frances Brandon – była drugim dzieckiem i najstarszą córką Charlesa Brandona, 1. księcia Suffolk, i Marii Tudor, wdowy po królu Francji. Poślubiła Henry'ego Greya, markiza Dorset, księcia Suffolk. Była matką Lady Jane Grey, królowej Anglii – nazywanej Królową dziewięciu dni. Młodsza siostra Henry'ego Brandona, 1. hrabiego Lincoln i starsza siostra Eleanor Clifford, z d. Brandon, hrabiny Cumberland.

Jej dziadkami ze strony ojca byli Sir William Brandon i Elizabeth Bruyn, a dziadkami ze strony matki byli: król Anglii, Henryk VII i Elżbieta York. Była siostrzenicą króla Anglii Henryka VIII oraz Małgorzaty, królowej Szkocji.

Młodość i małżeństwo[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Frances urodziła się w Hatfield, Hertfordshire i dzieciństwo spędziła pod opieką matki. Zawsze była blisko Katarzyny Aragońskiej, pierwszej żony króla, Henryka VIII. Była przyjaciółką z dzieciństwa księżniczki Marii (późniejszej Marii I Tudor). Księżna Suffolk otrzymała pozwolenie od swojego wuja, Henryka VIII, na poślubienie Henry'ego Greya, markiza Dorset w 1533 roku. Pobrali się w Southwark w Londynie.

Jej pierwsze dwie ciąże skończyły się poronieniami, lecz trzy ostatnie córki przeżyły okres dzieciństwa:

Frances była silną, energiczną i porywczą kobietą, uważała swoją najstarszą córkę za osobę zbyt słabą i zbyt delikatną. Pragnęła aby jej córki były wykształcone tak samo jak córki Henryka VIII. Była bliską przyjaciółką Katarzyny Parr.