Francesco Algarotti
Francesco Algarotti (ur. 11 grudnia 1712 w Wenecji, zmarły w Pizie 3 maja 1764 r.) był włoskim pisarzem, fizykiem, matematykiem, krytykiem i kolekcjonerem sztuki oraz filozofem oświecenia. Z pochodzenia wenecjanin.
Jego rodzina mieszkała w weneckim pałacu zbudowanym w 1550 roku, zakupionym w roku 1706 przez Algarottich.
Przyjaciel Voltaire’a i Fryderyka Wielkiego, starannie wykształcony na uniwersytecie w Bolonii (matematyka, geometria, astronomia). Algarotti był też przystojny, wymowny i szarmancki, więc ceniono go jako kompana. Pisał przystępnym językiem, jego najsławniejsza książką była: Newtonianismo per le dame - "Newtonanizm dla pań" (1733). W 1735 roku, wieku 23 lat wyjechał w podróż edukacyjną do Francji, Anglii, Rosji, Prus (1747-1754 był szambelanem na dworze Fryderyka Wielkiego), Saksonii. Zmarł w Pizie, gdzie potem Fryderyk Wielki wzniósł pomnik ku jego czci.
Był najprawdopodobniej biseksualistą. Do osób z jakimi nawiazał intymny kontakt należeć mieli John Hervey, 2. baron Hervey i Mary Wortley Montagu.
Bibliografia[edytuj]
- Umberto Renda - Piero Operti, Dizionario storico della letteratura italiana, Torino, Paravia, 1952, s. 26.
- Kazimierz Chłędowski, Rokoko we Włoszech, s. 7-8.
- dom Algarottich w Wenecji (ang.)
