Francesco Barberini (1597-1679)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy kardynała żyjącego w latach (1597-1679). Zobacz też: Francesco Barberini (1662-1738).
Francesco Barberini

Francesco Barberini (ur. 23 września 1597, zm. 10 grudnia 1679) – włoski kardynał. Nepot Urbana VIII.

Studiował na uniwersytecie w Pizie. Wezwany przez swego wuja do Rzymu w 1623, został kreowany kardynałem na konsystorzu 2 października 1623 i mianowany superintendentem Stolicy Apostolskiej. Gubernator Fermo 1623-44. W 1625-26 był legatem a latere we Francji i Hiszpanii w celu negocjowania z kardynałem Richelieu oraz hrabią Olivares rozwiązania problemu regionu Valtellina oraz kwestii spornych między Francją a Hiszpanią (oba cele nie zostały osiągnięte). Był kardynałem-protektorem Szwajcarii, Szkocji, Anglii, Portugalii i Aragonii. Urban VIII powierzył mu szereg funkcji i beneficjów, m.in. stanowiska prefekta Sygnatury Sprawiedliwości (1623-28), legata w Awinionie (1623-33) i Urbino (1633-45), gubernatora Tivoli (1624-32), archiprezbitera Bazylik Laterańskiej (1627-1629), Liberiańskiej (1629-1633) i Watykańskiej (1633-1667), bibliotekarza Św. Kościoła Rzymskiego (1626-33), wicekanclerza Kościoła (od 1632) i sekretarza Rzymskiej Inkwizycji (od 1633). Był jednym z sędziów Galileusza – głosował za jego uniewinnieniem. 1628-44 kierował polityką zagraniczną Stolicy Apostolskiej, de facto sprzyjając Francji.

Miał opinię człowieka pracowitego, prawego i pobożnego, nie odznaczał się jednak wybitnymi zdolnościami dyplomatycznymi. W trakcie sprawowania urzędu kardynała-nepota dorobił się ogromnej fortuny oraz pokaźnej klienteli, ale także wielu wrogów. Na konklawe 1644 po śmierci Urbana VIII bezskutecznie próbował przeforsować kandydaturę swojego sojusznika, kardynała Giulio Sacchetti. W 1645 został kardynałem-biskupem Sabiny.

Nowy (od 1644) papież, Innocenty X, wszczął śledztwo w sprawie pochodzenia majątku rodu Barberini, oskarżając ich o nielegalne wzbogacenie się kosztem majątku Stolicy Apostolskiej. Francesco i jego bracia Antonio i Taddeo, którzy zostali dodatkowo oskarżeni o defraudację funduszy kościelnych w trakcie wojny o Castro (1642-44), uciekli do Francji pod opiekę kardynała Mazarina. W 1648 Francesco uzyskał papieskie przebaczenie i powrócił do Rzymu, gdzie osiadł w swym pałacu rodowym (Antonio wrócił dopiero w 1653, a Taddeo zmarł w Paryżu w 1647). Od tej pory swoją aktywność kościelno-polityczną ograniczał ściśle do zadań wykonywanych w związku z pełnionymi funkcjami kościelnymi. Z czasem wzrastała jego ranga w Kolegium Kardynałów. Był biskupem Porto e S. Rufina (1652-1666), a następnie Ostia e Velletri (1666-1679). Jako dziekan kolegium kardynalskiego (od czerwca 1666) przewodniczył konklawe 1667, 1669-70, 1676.

Francesco Barberini był mecenasem kultury, nauki i sztuki, protektorem wielu intelektualistów i artystów (np. Gian Lorenzo Berniniego) oraz kilku akademii, twórcą bogatej biblioteki Barberinich. Zmarł 10 grudnia 1679 w Rzymie w wieku 82 lat.

Linki zewnętrzne [edytuj]

Poprzednik
Ludovico Ludovisi		 Wicekanclerz Św. Kościoła Rzymskiego
(1632-1679)		 Następca
Pietro Ottoboni
p • d • e
Zwierzchnicy Kongregacji Nauki Wiary
Sekretarze (1564–1966)
Antonio Michele Ghisleri (1564–1566) • Scipione Rebiba (1566?–1577) • Giacomo Savelli (1577–1587) • Giulio Antonio Santori (1587–1602) • Camillo Borghese (1602–1605) • Pompeio Arrigoni (1605–1612) • Giovanni Garzia Millini (1612–1629) • Antonio Marcello Barberini (1629–1633) • Francesco Barberini (1633–1679) • Cesare Facchinetti (1680–1683) • Alderano Cibo (1683–1700) • Galeazzo Marescotti (1700–1716) • Fabrizio Spada (1716–1717) • Nicolò Acciaioli (1717–1719) • Francesco del Giudice (1719–1725) • Fabrizio Paolucci (1725–1726) • Pietro Ottoboni (1726–1740) • Tommaso Ruffo (1740–1753) • Neri Maria Corsini (1753–1770) • Giovanni Francesco Stoppani (1770–1774) • Luigi Maria Torregiani (1775–1777) • Carlo Rezzonico (1777–1799) • Leonardo Antonelli (1800–1811) • Giulio Maria della Somaglia (1814–1830) • Bartolomeo Pacca (1830–1844) • Vincenzo Macchi (1844–1860) • Costantino Patrizi Naro (1860–1876) • Prospero Caterini (1876–1881) • Antonio Maria Panebianco (1882–1883) • Luigi Maria Bilio (1883–1884) • Raffaele Monaco La Valletta (1884–1896) • Lucido Maria Parocchi (1896–1903) • Serafino Vannutelli (1903–1908) • Mariano Rampolla del Tindaro (1908–1913) • Domenico Ferrata (1914) • Rafael Merry del Val y Zulueta (1914–1930) • Donato Raffaele Sbarretti (1930–1939) • Francesco Marchetti Selvaggiani (1939–1951) • Giuseppe Pizzardo (1951–1959) • Alfredo Ottaviani (1959–1966)
Proprefekt (1966–1968)
Alfredo Ottaviani (1966–1968)
Prefekci (od 1968)
Franjo Šeper (1968–1981) • Joseph Ratzinger (1981–2005) • William Joseph Levada (2005–2012) • Gerhard Müller (od 2012)
p • d • e
Dziekani Kolegium Kardynałów
Lata 1130–1378
Wilhelm (1130–1137) • Corrado Demetri (1137–1138) • Gilles (1138–1139) • Corrado Demetri (1139–1153)• Imar (1153–1159) • Gregorio Centu (1159–1162) • Ubaldo de Lucca (1162–1181) • Konrad von Wittelsbach (1181–1200) • Ottaviano di Paoli (1200–1206) • Pietro Gallocia (1206–1211) • Giovanni di San Paolo (1211–1214) • Niccolo de Romanis (1214–1218) • Guido Papareschi (1218–1221) • Ugolino Conti di Segni (1221–1227) • Pelagio Galvani (1227–1230) • Jean d'Abbeville (1230–1237) • Jacques de Vitry (1237–1240) • Romano Bonaventura (1240–1243) • Rinaldo Conti di Jenne (1243–1254) • Odon de Châteauroux (1254–1273) • Jan z Toledo (1273–1275) • Pedro Julião (1275–1276) • Bertrand de Saint-Martin (1276–1278) • Ordoño Alvares (1278–1285) • Bentivenga da Bentivengi (1285–1289) • Latino Malabranca Orsini (1289–1294) • Gerardo Bianchi (1294–1302) • Giovanni Boccamazza (1302–1309) • Leonardo Patrasso (1309–1311) • Giovanni Mincio da Morrovalle (1311–1313) • Niccolo Alberti (1313–1321) • Berenger Fredol (1321–1323) • Berenguer Fredol (1323) • Guillaume Godin (1323–1336) • Pierre Desprès (1336–1361) • Élie de Talleyrand-Périgord (1361–1364) • Guy de Boulogne (1364–1373) • Angelic de Grimoard (1373–1378)
Obediencja „rzymska”
Pietro Corsini (1378–1381) • Philippe d'Alençon (1381–1397) • Pileo di Prata (1397–1400) • Angelo Acciaioli (1404–1408) • Enrico Minutoli (1408) • Antonio Correr (1408–1415)
Obediencja „awiniońska”
Angelic de Grimoard (1373–1388) • Pietro Corsini (1388–1405) • Gui de Malsec (1405–1409) • Jean Flandrin (1409–1415)
Obediencja „pizańska”
Gui de Malsec (1409–1412) • Jean de Brogny (1412–1415)
Lata 1415–1555
Angelo Correr (1415–1417) • Jean de Brogny (1417–1419) • Baldassare Cossa (1419) • Jean de Brogny (1419–1426) • Angelo d'Anna de Sommariva (1426–1428) • Giordano Orsini (1428–1438) • Antonio Correr (1438–1445) • Pierre de Foix (1445–1449) • Amadeusz Sabaudzki (1449–1451) • Pierre de Foix (1451–1464) • Bessarion (1464–1472) • Guillaume d'Estouteville (1472–1483) • Rodrigo Borgia (1483–1492) • Oliviero Carafa (1492–1511) • Raffaele Sansoni Riario (1511–1521) • Bernardino Lopez de Carvajal (1521–1523) • Francesco Soderini (1523–1524) • Niccolo Fieschi (1524) • Alessandro Farnese (1524–1534) • François Guillaume de Clermont (1534–1541) • Giovanni Domenico de Cupis (1541–1553) • Gian Pietro Carafa (1553–1555) • Louis de Bourbon de Vendôme (1555)
Lata od 1555
Jean du Bellay (1555–1560) • François de Tournon (1560–1562) • Rodolfo Pio di Carpi (1562–1564) • Francesco Pisani (1564–1570) • Giovanni Girolamo Morone (1570–1580) • Alessandro Farnese (1580–1589) • Giovanni Antonio Serbelloni (1589–1591) • Alfonso Gesualdo (1591–1603) • Tolomeo Gallio (1603–1607) • Domenico Pinelli (1607–1611) • François de Joyeuse (1611–1615) • Antonio Maria Galli (1615–1620) • Antonio Maria Sauli (1620–1623) • Francesco Maria Bourbon del Monte (1623–1626) • Ottavio Bandini (1626–1629) • Giovanni Battista Deti (1629–1630) • Domenico Ginnasi (1630–1639) • Carlo Emmanuele Pio (1639–1641) • Marcello Lante della Rovere (1641–1652) • Giulio Roma (1652) • Carlo de' Medici (1652–1666) • Francesco Barberini (1666–1679) • Cesare Facchinetti (1679–1683) • Niccolo Albergati-Ludovisi (1683–1687) • Alderano Cibo (1687–1700) • Emmanuel–Theodose de la Tour d'Auvergne de Bouillon (1700–1715) • Nicolò Acciaioli (1715–1719) • Fulvio Astalli (1719–1721) • Sebastiano Antonio Tanara (1721–1724) • Vincenzo Maria Orsini (1724) • Francesco del Giudice (1724–1725) • Fabrizio Paolucci (1725–1726) • Francesco Pignatelli (1726–1734) • Francesco Barberini (1734–1738) • Pietro Ottoboni (1738–1740) • Tommaso Ruffo (1740–1753) • Pietro Luigi Carafa (1753–1755) • Rainiero d'Elci (1755–1761) • Giuseppe Spinelli (1761–1763) • Carlo Alberto Guidoboni Cavalchini (1763–1774) • Giovanni Francesco Albani (1774–1803) • Henry Benedict Stuart (1803–1807) • Leonardo Antonelli (1807–1811) • Alessandro Mattei (1811–1820) • Giulio Maria della Somaglia (1820–1830) • Bartolomeo Pacca (1830–1844) • Lodovico Micara (1844–1847) • Vincenzo Macchi (1847–1860) • Mario Mattei (1860–1870) • Costantino Patrizi Naro (1870–1876) • Luigi Amat di San Filippo e Sorso (1876–1878) • Camillo di Pietro (1878–1884) • Carlo Sacconi (1884–1889) • Raffaele Monaco La Valletta (1889–1896) • Luigi Oreglia di Santo Stefano (1896–1913) • Serafino Vannutelli (1913–1915) • Vincenzo Vannutelli (1915–1930) • Gennaro Granito Pignatelli di Belmonte (1930–1948) • Francesco Marchetti Selvaggiani (1948–1951) • Eugène Tisserant (1951–1972) • Amleto Giovanni Cicognani (1972–1973) • Luigi Traglia (1974–1977) • Carlo Confalonieri (1977–1986) • Agnelo Rossi (1986–1993) • Bernardin Gantin (1993–2002) • Joseph Ratzinger (2002–2005) • Angelo Sodano (od 2005)
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Francesco_Barberini_(1597-1679)&oldid=36062535”