Francesco Borgongini Duca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Francesco Borgongini Duca
kardynał prezbiter
Francesco Borgongini Duca
Cana fides
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1884
Rzym
Data i miejsce śmierci 4 października 1954
Rzym
nuncjusz we Włoszech
Okres sprawowania 1929 - 1953
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 22 grudnia 1906
Nominacja biskupia 7 czerwca 1929
Sakra biskupia 29 czerwca 1929
Kreacja kardynalska 12 stycznia 1953
Pius XII
Kościół tytularny S. Maria in Vallicella

Francesco Borgongini Duca (ur. 26 lutego 1884 w Rzymie, zm. 4 października 1954 tamże) – włoski duchowny katolicki, kardynał.

Kształcił się w Pontyfikalnym Seminarium Rzymskim, gdzie uzyskał doktoraty z teologii i prawa kanonicznego. Święcenia kapłańskie otrzymał 22 grudnia 1906 roku. W latach 1907-1909 wykładał na swej alma mater, a także w Ateneum "De Propaganda Fide". Od 1909 był oficjałem w Penitencjarii Apostolskiej. Od 1917 sekretarz tej dykasterii. Prosekretarz w Kongregacji ds. Nadzwyczajnych Spraw Kościoła od roku 1921, rok później został tam sekretarzem. Od roku 1927 posiadał godność infułata. Był członkiem komisji ds. negocjacji w sprawie traktatów laterańskich.

7 czerwca 1929 otrzymał nominację na tytularnego arcybiskupa Eraclea di Europa. Dzień później mianowany nuncjuszem we Włoszech. Sakry udzielił mu kardynał Pietro Gasparri. Funkcję tę sprawował aż do roku 1953, kiedy to otrzymał kapelusz kardynalski od papieża Piusa XII. Zmarł z powodu dolegliwości sercowych w swym apartamencie, po przyjęciu ostatnich sakramentów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]