Francesco Carafa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Francesco Carafa
Kardynał prezbiter
Francesco Carafa
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1722
Neapol
Data i miejsce śmierci 20 września 1818
Rzym
arcybiskup Patras
Okres sprawowania 1760-1766
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska 19 kwietnia 1773
Klemens XIV
Kościół tytularny San Clemente (26 kwietnia 1773)
San Lorenzo in Lucina (15 września 1788)
San Lorenzo in Damaso (3 sierpnia 1807)

Francesco Carafa (ur. 29 kwietnia 1722 w Neapolu, zm. 20 września 1818 w Rzymie) – włoski duchowny, kardynał.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Uzyskał doktorat z prawa rzymskiego i kanonicznego w 1747 na uniwersytecie La Sapienza w Rzymie. W styczniu 1760 papież Klemens XIII wyświęcił go na tytularnego arcybiskupa Patras i mianował nuncjuszem apostolskim w Wenecji. W grudniu 1766 powrócił do Rzymu na stanowisko sekretarza Kongregacji ds. Biskupów i Zakonów. W 1773 uzyskał nominację kardynalską. Był członkiem komisji ds. likwidacji zakonu jezuitów. Prefekt Kongregacji ds. Biskupów i Zakonów od 1775 do 1817. Legat w Ferrarze 1778-1786. Protoprezbiter Św. Kolegium Kardynałów od 1788. Uwięziony w trakcie pierwszej kampanii Napoleona na Półwyspie Apenińskim, ostatecznie został zwolniony i wygnany do Neapolu. Uczestniczył w konklawe 1799-1800. W lipcu 1800 wszedł w skład kongregacji ds. odzyskania dóbr kościelnych skonfiskowanych podczas francuskiej okupacji.

Wicekanclerz Św. Kościoła Rzymskiego od 1807 aż do śmierci. W trakcie napoleońskiej okupacji Rzymu 1809-1814 schronił się w konwencie Oratorium Św. Filipa Nereusza Montelabbate w Marche. Zmarł w wieku 96 lat, do końca życia zachowując sprawność umysłową.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
' Henry Benedict Stuart
Wicekanclerz Św. Kościoła Rzymskiego
(1807-1818)
Następca
Giulio Maria della Somaglia