Francesco Cilea

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Francesco Cilea (ur. 23 lipca 1866 w Palmi, zm. 20 listopada 1950 w Varazze) - kompozytor włoski. Studiował w Neapolu, gdzie potem został profesorem gry na fortepianie. Uczył również teorii muzyki we Florencji by w końcu zostać dyrektorem konserwatoriów muzycznych w Neapolu i Palermo. Neapol to także miejsce pierwszego sukcesu Cilei, jaki odniosła opera "Gina", będaca równocześnie pracą dyplomową kompozytora. Cilea w swoich dziełach nawiązywał zarówno do współczesnego mu weryzmu, jak i wcześniejszych tradycji, choćby belcanta. Jego styl bywa określany jako quasi-weryzm. Najbardziej znana opera F. Cilei to "Adriana Lecouvreur", na scenach bywa również obecna "Arlezjanka".

Wybrane utwory[edytuj | edytuj kod]

Opery[edytuj | edytuj kod]

  • "Gina" (1889, Neapol)
  • "Tilda" (1892, Florencja)
  • "Arlezjanka" (L'Arlesiana, 1897, Mediolan)
  • "Adriana Lecouvreur" (1902, Mediolan)
  • "Gloria" (1907, Mediolan)
  • "Szalone małżeństwo" (Il matrimonio selvaggio, 1909, Mediolan)

Muzyka kameralna[edytuj | edytuj kod]

  • Foglio d'album op. 41
  • Suita na skrzypce i fortepian
  • Gocce di ruggiada
  • Romanza A-dur
  • Melodia F-dur
  • Poemat symfoniczny ku czci G. Verdiego

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kolekcja "La Scala", nr 27 "Adriana Lecouvreur", Polskie Media Amer.com S.A., Oxford Educational Sp z o.o., 2007
  • "Kronika Opery" (str. 262, 280), KRONIKA 1993
  • anglojęzyczna wersja Wikipedii