Francesco Guarino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Francesco Guarino: Święta Ines, 1650

Francesco Guarino (ur. 1611 w Sant'Agata Irpina, koło Solofra, zm. 13 lipca 1654 w Gravina di Puglia) – włoski malarz szkoły neapolitańskiej. Działał głównie w górzystym obszarze na wschód od Neapolu, zwanym Irpinia, oraz w Kampanii, Apulii oraz Molise.

Uczył się początkowo u swojego ojca, Giovanni Tommaso Guarino, potem w Neapolu u Massimo Stanzione. Podobnie jak większość malarzy szkoły neapolitańskiej znajdował się pod wpływem Caravaggio.

Zajmował się głównie tematyką religijną, większość dzieł znajduje się w kosciołach na południu Włoch. W latach 1630-1635 stworzył cykl malowideł na stropach kolegiaty św. Michała Archanioła w Solofra. Jego obrazy znajdują się w zbiorach muzeum Capodimonte w Neapolu, Prado w Madrycie, Muzeum Puszkina w Moskwie i wielu innych muzeów. W zbiorach warszawskiego Muzeum Narodowego znajduje się jego obraz „Św. Sebastian”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Riccardo Lattuada: Francesco Guarino da Solofra, nella pittura napoletana del Seicento (1611-1651), Paparo, Neapol, 2000, ISBN 88-87111-12-X

Wikimedia Commons