Francesco del Giudice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Francesco del Giudice
Kardynał biskup
Francesco del Giudice
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1647
Neapol
Data i miejsce śmierci 10 października 1725
Rzym
Arcybiskup Monreale
Okres sprawowania 14 stycznia 1704 – 15 lutego 1725
Dziekan Kolegium Kardynalskiego
Okres sprawowania 12 czerwca 1724 – 10 października 1725
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 19 grudnia 1691
Nominacja biskupia 14 stycznia 1704
Sakra biskupia 10 lutego 1704
Kreacja kardynalska 13 lutego 1690
Aleksander VIII
Kościół tytularny Santa Maria del Popolo (10 kwietnia 1690)
S. Sabina (30 marca 1700)
Biskup Palestriny (12 lipca 1717)
Biskup Frascati (3 marca 1721)
Biskup Ostia e Velletri (12 czerwca 1724)

Francesco del Giudice (ur. 7 grudnia 1647 w Neapolu – zm. 10 października 1725 w Rzymie) – włoski kardynał, pochodzący z Neapolu z rodu książąt Cellamare i Giovenazzo. W młodości był wicelegatem w Bolonii, gubernatorem Fano i Rzymu oraz wicekamerlingiem Św. Kościoła Rzymskiego.

W 1690 papież Aleksander VIII mianował go kardynałem prezbiterem tytułu Santa Maria del Popolo, udzielając mu dyspensy od obowiązku posiadania niższych święceń kapłańskich. Odmówił promocji na stanowisko arcybiskupa Salerno w 1696, ale zaakceptował za zgodą Klemensa XI nominację stanowisko wicekróla królestwa Sycylii w 1701. Arcybiskup Monreale na Sycylii 1704-25 (zrezygnował krótko przed śmiercią). Wielki Inkwizytor Hiszpanii 1711-16, rezydował w tym czasie na Półwyspie Iberyjskim, odgrywając tam istotną rolę polityczną. W 1713 był kandydatem do arcybiskupstwa Toledo, wiążącego się z godnością prymasa Hiszpanii, ale jego kandydaturę zablokował Melchor de Mecanaz, jego wróg na dworze hiszpańskim. W 1714 utracił też łaskę króla Hiszpanii i w 1717 ostatecznie powrócił do Włoch. Kardynał biskup Palestriny (1717-21) i Frascati (1721-24). Sekretarz Rzymskiej Inkwizycji od 1719. Ambasador Austrii wobec Stolicy Apostolskiej 1719-20. Od 1724 biskup Ostia e Velletri i dziekan Kolegium Kardynalskiego. Przez ostatnie miesiące życia był też prefektem Kongregacji Kościelnych Immunitetów. Protektor Hiszpanii oraz królestwa Sycylii i Neapolu. Zmarł w Rzymie.

Był on jedynym w historii inkwizytorem stojącym na czele zarówno Inkwizycji hiszpańskiej (1711–16), jak i Inkwizycji rzymskiej (1719–25).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]