Francis Bell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Francis Bell
Sir Francis Henry Dillon Bell, ca 1924.jpg
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1851
Nelson
Data i miejsce śmierci 13 marca 1936
Wellington
Nowa Zelandia Premier Nowej Zelandii
Przynależność polityczna Reform Party
Okres urzędowania od 10 maja 1925
do 30 maja 1925
Poprzednik William Massey
Następca Gordon Coates

Sir Francis Bell (ur. 31 marca 1851 w Nelson, zm. 13 marca 1936 w Wellington) – nowozelandzki prawnik i polityk, w maju 1925 pełnił przez dwa tygodnie funkcję premiera Nowej Zelandii. Był pierwszą w historii zajmującą to stanowisko osobą urodzoną na terytorium Nowej Zelandii.

Urodził się i wychował w Nelson, jednak na studia wyjechał do Anglii, gdzie ukończył prawo na Cambridge University. Po powrocie do kraju podjął praktykę adwokacką w Wellington. Zaangażował się także w działalność samorządu prawniczego – w latach 19011918 stał na jego czele na szczeblu ogólnokrajowym.

Równolegle do kariery zawodowej rozwijał polityczną. Trzykrotnie (1891, 1892, 1897) wygrywał wybory na burmistrza Wellington. W roku 1893 dostał się do Izby Reprezentantów, ale zasiadał w niej tylko przez jedną kadencję. Powrócił do parlamentu w 1912, po dojściu do władzy Partii Reformistycznej. William Massey chciał go widzieć w swoim gabinecie (a w Nowej Zelandii każdy minister musi być zarazem parlamentarzystą), dlatego nominował go do Rady Legislacyjnej. Bell objął wówczas resort spraw wewnętrznych i imigracji. W 1918 został prokuratorem generalnym, a w 1923 równocześnie zajął stanowisko ministra spraw zagranicznych. Było to zwieńczenie jego wcześniejszej działalności dyplomatycznej, obejmującej reprezentowanie Nowej Zelandii m.in. na posiedzeniach organów Ligi Narodów.

W 1924 stan zdrowia premiera Masseya stał się tak zły, że nie mógł wypełniać większości swoich obowiązków. Przejął je wówczas Bell. 10 maja 1925 Massey zmarł, a cztery dni później Bell został zaprzysiężony na premiera. Nie zgodził się jednak pełnić tej funkcji na stałe. Po 16 dniach zrzekł się urzędu na rzecz nowego lidera reformistów, Gordona Coatesa. Wrócił do swoich stanowisk ministerialnych i pełnił je do 1926. Następnie skupił się na działalności dyplomatycznej w Lidze Narodów. Zmarł w 1936.

W 1923 został kawalerem Orderu św. Michała i św. Jerzego klasy Rycerz z Wielkim Krzyżem, co dało mu prawo używania tytułu Sir.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]