Francisco Vallejo Pons

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Francisco Vallejo Pons
Francisco Vallejo Pons 2013.jpg
Francisco Vallejo Pons, Warszawa 2011
Państwo  Hiszpania
Data i miejsce urodzenia 21 sierpnia 1982
Es Castell
Tytuł szachowy arcymistrz (1999)
Ranking 2705 (01.11.2013)
Miejsce w kraju 1
FIDE Top 100 44
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Gnome-go-next.svg Hiszpańscy arcymistrzowie szachowi

Francisco Vallejo Pons (ur. 21 sierpnia 1982 w Es Castell na Majorce) – hiszpański szachista, arcymistrz od 1999 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

W szachy gra od 5. roku życia. Sukcesy odniesione w bardzo młodym wieku (m.in. srebrne medale na mistrzostwach świata juniorów do lat 10 w Warszawie w 1991 oraz do lat 12 w Bratysławie w 1993, jak również na mistrzostwach Europy do lat 10 w Warszawie w 1992, brązowe medale na mistrzostwach świata do lat 10 w Duisburgu w 1992 oraz do lat 12 w Szeged w 1994) spowodowały, iż został uznany za jednego z najbardziej utalentowanych szachistów w historii hiszpańskich szachów.

W roku 1998 zwyciężył (wraz z Miguelem Illescasem Cordobą) w mistrzostwach kraju rozegranych w Linares. W 2000 zdobył w Oropesa del Mar tytuł mistrza świata juniorów do lat 18, a w Aviles tytuł wicemistrza Europy do lat 20. W tym samym roku zwyciężył w otwartym turnieju na Majorce. W 2001 triumfował w memoriale Jose Raula Capablanki w Hawanie oraz w Mondariz rozegrał mecz z Ivanem Sokolovem, zakończony remisem 4 - 4. W roku 2002 po raz pierwszy wystąpił w turnieju elity w Linares. Zajął również I miejsce w Dos Hermanas oraz zdobył srebrny medal (w finale przegrywając z Aleksiejem Szyrowem) mistrzostw Hiszpanii w Ayamonte. W 2004 wystąpił na mistrzostwach świata w Trypolisie, ale został wyeliminowany przez Zoltana Almasi w II rundzie[1]. Rok później zajął XII miejsce w Pucharze Świata w Chanty-Mansyjsku[2]. W 2006 triumfował (wraz z Rusłanem Ponomariowem) w Cuernavace oraz zwyciężył w mistrzostwach Hiszpanii, rozegranych w León. Pod koniec 2007 roku triumfował w cyklicznym turnieju rozegranym w Pampelunie. W 2009 r. zdobył w Palmie de Mallorce drugi w karierze tytuł mistrza kraju. Na przełomie 2010 i 2011 zwyciężył (wspólnie z Wugarem Gaszimowem) w tradycyjnym turnieju w Reggio Emilia, natomiast w 2011 r. podzielił I m. (wspólnie z Nigelem Shortem i Janem Gustafssonem) w Pattayi. W 2012 r. zwyciężył w León, pokonując w meczu szachów szybkich Weselina Topałowa[3].

Wielokrotnie reprezentował Hiszpanię w turniejach drużynowych, m.in.:

Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 lipca 2011 r., z wynikiem 2720 punktów zajmował wówczas 20. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 1. miejsce wśród hiszpańskich szachistów[7].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]