Franciszek Żmurko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Franciszek Żmurko

Franciszek Żmurko (ur. 18 lipca 1859 we Lwowie, zm. 9 października 1910 w Warszawie) - polski malarz salonowy. Tematyką jego obrazów były portrety, półakty, głowy kobiet, kompozycje antyczne, scenki egzotyczne, historyczne, religijne i symboliczne. Popularny głównie jako twórca aktów i zmysłowych portretów kobiecych, utrzymanych w ciepłym kolorycie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wawrzyńca Żmurki, profesora matematyki na Uniwersytecie Lwowskim. Pierwsze lekcje rysunku pobierał u Franciszka Tepy we Lwowie. W 1876 rozpoczął edukację w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Jana Matejki, następnie wyjechał do Wiednia, gdzie początkowo studiował w Akademii, a później samodzielnie. Pod koniec 1877 wyjechał do Monachium, gdzie przez pół roku kształcił się w tutejszej Akademii pod kierunkiem Sándora Wagnera. W 1880 zamieszkał w Krakowie. W 1882 osiadł w Warszawie[1].

Autoportret, 1895, olej na płótnie, 160 x 110,5 cm, Muzeum Narodowe w Warszawie

Swoje prace wystawiał w Salonie Aleksandra Krywulta (1881, 1883), galerii Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie (1880, 1888, 1894-1895, 1900, 1902) oraz na wystawach międzynarodowych w Paryżu, Londynie, Chicago, San Francisco.

Franciszek Żmurko był ceniony nie tylko w Polsce. Inspiracją do jego twórczości były kobiety[2]. Jego obrazami zachwycała się cała Europa, a zamówienia przychodziły nawet z dalekiej Ameryki[3]

Na jego wystawie pośmiertnej w TZSP (1911) pokazano ponad 150 obrazów.

Commons in image icon.svg

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]