Franciszek Bukaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Bukaty

Franciszek Bukaty herbu Pomian (ur. w sierpniu 1747, zm. 15 czerwca 1797) – polski dyplomata czasów stanisławowskich, szambelan królewski, wolnomularz, w 1792 odznaczony Orderem Orła Białego[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był siódmym i najmłodszym synem Benedykta Bukatego i Zofii Wolbekówny[2].

Bukaty pełnił misję wpierw chargé d'affaires, a potem posła i ambasadora Rzeczypospolitej Obojga Narodów w Londynie w latach 1772–1785. Był sąsiadem Tadeusza Burzyńskiego. Gdy Burzyński zmarł w 1773 roku w czasie podróży do Włoch (udał się tam w celach zdrowotnych), Bukaty automatycznie zastąpił zmarłego. W 1785 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[3].

Początkowo, mimo opanowania szyfru dyplomatycznego i języka angielskiego, nie mógł aktywnie uczestniczyć w rautach dyplomatów w brytyjskiej stolicy, z powodu zarówno niskiej (początkowo) rangi dyplomatycznej, jak i z powodu młodego wieku, niewielkiego doświadczenia) i braku pieniędzy.

Początkowo rolę jego łącznika z dworem Jerzego III pełnił John Lind, angielski prawnik przyjazny Polsce. Przez jakiś czas król Stanisław August Poniatowski zamyślał uczynić z Anglika ambasadora, to jednak wywołało zdziwienie w Londynie, ponieważ Brytyjczykowi nie wolno było reprezentować innego państwa we własnym kraju.

W 1789 roku Bukaty został w końcu "ambasadorem nadzwyczajnym". Stanisław August zdecydował się ostatecznie na ten krok, ponieważ dowiedział się, że Brytyjczycy zastanawiali się nad sensem posiadania ambasady w Warszawie, skoro Polska nie utrzymywała go w stolicy Wielkiej Brytanii. W 1792 roku został zatwierdzony jako poseł nadzwyczajny i pełnomocnik konfederacji targowickiej w Londynie[4].

Bukaty polepszył swą sytuację przez bogaty ożenek. Jego żoną została córka Tadeusza Lipskiego (1725–1796), kasztelana łęczyckiego, generała-lejtnanta i komediopisarza.

Bratem Franciszka był Tadeusz Józef Bukaty, biskup-sufragan żmudzki.

Przypisy

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 264.
  2. Zofia Libiszowska: Misja Polska w Londynie w latach 1769-1795. Łódź: 1975, s. 29.
  3. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 191.
  4. Korwin [Kossakowski] S., Trzeci Maj i Targowica, Kraków 1890, s. 116.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Tadeusz Burzyński
Union flag 1606 (Kings Colors).svg Ambasador Polski w Wielkiej Brytanii
1772-1785
Union flag 1606 (Kings Colors).svg Następca