Franciszek Caracciolo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Franciszek Caracciolo
Ascanio Caracciolo
prezbiter
Caracc-Mich.jpg
Data urodzenia 13 października 1563
Villa Santa Maria (Włochy)
Data śmierci 4 czerwca 1608
Agnone
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 10 września 1769
Klemensa XIV
Data kanonizacji 24 maja 1807
przez Piusa VII
Wspomnienie 4 czerwca
Patron Neapolu
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Franciszek Caracciolo, właśc. Francesco Caracciolo (ur. 13 października 1563 r. w Villa Santa Maria we Włoszech, zm. 4 czerwca 1608 r. w Agnone) – prezbiter, święty katolicki.

Pochodził ze znakomitej rodziny. Studiował teologię na uniwersytecie w Neapolu. W roku 1587 przyjął święcenia kapłańskie i prowadził pracę duszpasterską wśród więźniów i galerników. Razem z genueńczykiem Janem Adorno założył zakon Kanoników Regularnych Mniejszych dla opieki nad biednymi, chorymi i więźniami. W wieku 26 lat składa śluby i w miejsce dotychczasowego imienia Askaniusz, przyjmuje imię zakonne Franciszek. W 1591 roku zostaje generałem zakonu. Po kilku latach złożył urząd. Umarł, pielgrzymując do sanktuarium Matki Bożej w Loreto (Włochy), 4 czerwca 1608 roku w Anconie.

Pochowano go w kościele Matki Bożej Większej w Neapolu.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Został beatyfikowany 10 września 1769 roku przez Klemensa XIV, a kanonizowany 24 maja 1807 przez papieża Piusa VII.

W roku 1840 św. Franciszek Caracciolo został ogłoszony drugim obok św. Januarego patronem Neapolu.

W roku 1844 ciało Świętego przeniesiono do kościoła Monte-verginella w Neapolu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]