Franciszek Leja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Franciszek Leja (ur. 27 stycznia 1885 w Grodzisku Górnym, zm. 11 października 1979 w Krakowie) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli krakowskiej szkoły matematycznej.

Był profesorem Politechniki Warszawskiej i Uniwersytetu Jagiellońskiego. Członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego od 1931, w 1919 był jednym z założycieli Polskiego Towarzystwa Matematycznego, później jego przewodniczącym (1963-1965). Jego prace dotyczyły teorii grup i funkcji analitycznych. Pisał także podręczniki akademickie.

W 1963 Uniwersytet Łódzki przyznał mu tytuł doktora honoris causa[1].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Rachunek różniczkowy i całkowy ze wstępem do równań różniczkowych (pub. 1947, pub. 16 1979)
  • Teoria funkcji analitycznych (pub. 1957)
  • Funkcje zespolone (pub. 1967, pub. 5 1979)
  • Geometria analityczna (pub. 1954, pub. 10 1977)

Przypisy

  1. Doktorzy honoris causa UŁ. [dostęp 9 czerwca 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pamiętniki profesora Lei Dawniej było inaczej – nigdzie nie opublikowane (Kraków 1979 roku);
  • Książka J. Burszty Szkice dziejów Grodziska wydana w 1955 roku w Warszawie przez Ludową Spółdzielnię Wydawniczą;
  • Roczniki Polskiego Towarzystwa Matematycznego seria II z roku 1982, artykuł pt. Franciszek Leja (str. 65–90)