Franciszek Leja
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: spora część artykułu przerzucona do dyskusji (wymaga poprawy). Zobacz też komentarz Stotra w historii zmian. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Franciszek Leja (ur. 27 stycznia 1885 w Grodzisku Górnym, zm. 11 października 1979 w Krakowie) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli krakowskiej szkoły matematycznej.
Był profesorem Politechniki Warszawskiej i Uniwersytetu Jagiellońskiego. Członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego od 1931, w 1919 był jednym z założycieli Polskiego Towarzystwa Matematycznego, później jego przewodniczącym (1963-1965). Jego prace dotyczyły teorii grup i funkcji analitycznych. Pisał także podręczniki akademickie.
W 1963 Uniwersytet Łódzki przyznał mu tytuł doktora honoris causa[1].
Publikacje [edytuj]
- Rachunek różniczkowy i całkowy ze wstępem do równań różniczkowych (pub. 1947, pub. 16 1979)
- Teoria funkcji analitycznych (pub. 1957)
- Funkcje zespolone (pub. 1967, pub. 5 1979)
- Geometria analityczna
Przypisy
- ↑ Doktorzy honoris causa UŁ. [dostęp 21 lutego 2011].
Bibliografia [edytuj]
- Pamiętniki profesora Lei Dawniej było inaczej – nigdzie nie opublikowane (Kraków 1979 roku);
- Książka J. Burszty Szkice dziejów Grodziska wydana w 1955 roku w Warszawie przez Ludową Spółdzielnię Wydawniczą;
- Roczniki Polskiego Towarzystwa Matematycznego seria II z roku 1982, artykuł pt. Franciszek Leja (str. 65–90)
