Franciszek Orleański, książę Joinville

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Orleański, książę Joinville
Sprowadzenie zwłok Napoleona do Francji

François Ferdinand Philippe Louis Marie d'Orléans (ur. 14 sierpnia 1818 w Neuilly-sur-Seine, zm. 16 czerwca 1900 w Paryżu), książę Joinville. Trzeci syn króla Francji Ludwika Filipa I i Marii Amelii Burbon-Sycylijskiej.

W 1834 został oficerem marynarki. W 1838 wziął udział w wojnie meksykańskiej i uwięził w Veracruz meksykańskiego generała Mariano Arista. W roku 1840 na okręcie Belle Poule sprowadził zwłoki Napoleona z Wyspy Świętej Heleny do Francji. W maju 1841 książę Joinville ponownie zaokrętował się na Belle Poule i popłynął do Amsterdamu, a następnie odwiedził inne porty ulokowane wzdłuż wybrzeża holenderskiego. Przepłynął Atlantyk i opłynął wybrzeże amerykańskie – od Cap-Rouge przez Halifax, Nowy Jork, Filadelfię do Waszyngtonu, a potem popłynął z powrotem do Europy i przybył do Lizbony. W Portugalii przyjęła go królowa Maria II da Gloria. Do Francji powrócił w styczniu 1842, a już w czerwcu na Belle Poule razem z eskadrą pod rozkazami wiceadmirała Hugona, książę Joinville ze swoim młodszym bratem – Henrykiem, księciem Aumale, udali się do Neapolu, potem Lizbony i wreszcie Brazylii, gdzie przybyli w maju 1843.

1 maja 1843 w Rio de Janeiro ożenił się księżniczką Franciszką Bragança, siostrą cesarza Piotra II Brazylijskiego. Po ślubie para udała się w podróż do Francji. Po drodze małżonkowie odwiedzili królową Wiktorię. Książę Joinville doczekał się z żoną trójki dzieci:

W 1844 dowodził ekspedycją w Maroku, zbombardował Tangier i okupował Mogador, za co w 1846 otrzymał rangę wiceadmirała. W 1845 napisał artykuł Revue des deux mondes. W latach 1872-1886 był wiceadmirałem floty francuskiej. W lutym 1871 został wybrany z departamentu Haute-Marne do francuskiego Zgromadzenia Narodowego, ale w 1876 zgrezygnował z mandatu.

Prace[edytuj | edytuj kod]

Książę Joinville był autorem kilku esejów i pamfletów na temat marynarki i spraw poruszających ówczesną opinię publiczną:

  • Essais sur la marine française (1853),
  • Études sur la marine (1859 i 1870),
  • Guerre d'Amérique, campagne du Potomac (1862 i 1872),
  • Encore un mot sur Sadowa (Bruksela, 1868),
  • Vieux souvenirs (1894).

Przodkowie[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik I Burbon-Orleański
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Filip Burbon-Orleański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Augusta Maria Joanna Badeńska
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Filip Józef Burbon-Orleański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Armand II Burbon-Conti
 
 
 
 
 
 
 
Ludwika Henrietta Burbon-Conti
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwika Elżbieta Burbon-Condé
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Filip
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Aleksander Burbon
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik de Penthièvre
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Wiktoria de Noailles
 
 
 
 
 
 
 
Ludwika Maria de Penthièvre
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Franciszek III d'Este
 
 
 
 
 
 
 
Maria Teresa Felicita d'Este-Modène
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Charlotta Aglaé Orleańska
 
 
 
 
 
 
 
Franciszek Orleański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Filip V Hiszpański
 
 
 
 
 
 
 
Karol III Hiszpański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Farnese
 
 
 
 
 
 
 
Ferdynand I Burbon
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
August III Sas
 
 
 
 
 
 
 
Maria Amalia Wettyn
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Józefa Habsburżanka
 
 
 
 
 
 
 
Maria Amelia Burbon-Sycylijska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Leopold I Józef
 
 
 
 
 
 
 
Franciszek I Lotaryński
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Charlotta Orleańska
 
 
 
 
 
 
 
Maria Karolina Habsburg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karol VI Habsburg
 
 
 
 
 
 
 
Maria Teresa Habsburg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Krystyna von Braunschweig-Wolfenbüttel
 
 
 
 
 
 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga (1928-1934)
  • Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego