Franciszek Orleański, książę Joinville
François Ferdinand Philippe Louis Marie d'Orléans (ur. 14 sierpnia 1818 w Neuilly-sur-Seine, zm. 16 czerwca 1900 w Paryżu), książę Joinville. Trzeci syn króla Francji Ludwika Filipa I i Marii Amelii Burbon-Sycylijskiej.
W 1834 został oficerem marynarki. W 1838 wziął udział w wojnie meksykańskiej i uwięził w Veracruz meksykańskiego generała Mariano Arista. W roku 1840 na okręcie Belle Poule sprowadził zwłoki Napoleona z Wyspy Świętej Heleny do Francji. W maju 1841 książę Joinville ponownie zaokrętował się na Belle Poule i popłynął do Amsterdamu, a następnie odwiedził inne porty ulokowane wzdłuż wybrzeża holenderskiego. Przepłynął Atlantyk i opłynął wybrzeże amerykańskie – od Cap-Rouge przez Halifax, Nowy Jork, Filadelfię do Waszyngtonu, a potem popłynął z powrotem do Europy i przybył do Lizbony. W Portugalii przyjęła go królowa Maria II da Gloria. Do Francji powrócił w styczniu 1842, a już w czerwcu na Belle Poule razem z eskadrą pod rozkazami wiceadmirała Hugona, książę Joinville ze swoim młodszym bratem – Henrykiem, księciem Aumale, udali się do Neapolu, potem Lizbony i wreszcie Brazylii, gdzie przybyli w maju 1843.
1 maja 1843 w Rio de Janeiro ożenił się księżniczką Franciszką Bragança, siostrą cesarza Piotra II Brazylijskiego. Po ślubie para udała się w podróż do Francji. Po drodze małżonkowie odwiedzili królową Wiktorię. Książę Joinville doczekał się z żoną trójki dzieci:
- Marii Franciszki Orleańskiej (1844-1925), która została żoną swojego brata stryjecznego Roberta Orleańskiego, księcia Chartres,
- Piotra Filipa Jana Marii Orleańskiego (1845-1919), księcia Penthiévre, który ożenił się z kobietą z niższych sfer i doczekał dwojga dzieci:
- córki (urodzonej martwej 30 października 1849).
W 1844 dowodził ekspedycją w Maroku, zbombardował Tangier i okupował Mogador, za co w 1846 otrzymał rangę wiceadmirała. W 1845 napisał artykuł Revue des deux mondes. W latach 1872-1886 był wiceadmirałem floty francuskiej. W lutym 1871 został wybrany z departamentu Haute-Marne do francuskiego Zgromadzenia Narodowego, ale w 1876 zgrezygnował z mandatu.
[edytuj] Prace
Książę Joinville był autorem kilku esejów i pamfletów na temat marynarki i spraw poruszających ówczesną opinię publiczną:
- Essais sur la marine française (1853),
- Études sur la marine (1859 i 1870),
- Guerre d'Amérique, campagne du Potomac (1862 i 1872),
- Encore un mot sur Sadowa (Bruksela, 1868),
- Vieux souvenirs (1894).
[edytuj] Źródła
- Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga (1928-1934)
- Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego
