Franciszek Placidi
Franciszek Placidi, wł. Francesco Placidi (ur. między 1710 a 1715, zm. w 1782 w Kozienicach)[1] – włoski architekt i rzeźbiarz, z pochodzenia rzymianin, jeden z największych twórców późnego baroku, tzw. eklektyzmu.
W latach 1738–1740 przebywał w Dreźnie, gdzie kierował budową Hofkirche. W 1742 przybył do Polski, gdzie otrzymał posadę architekta królewskiego. W 1750 otrzymał tytuł szlachecki. Zmarł w 1782, który to rok uznawany jest za koniec epoki baroku w Polsce.
[edytuj] Twórczość
- 1738–1740: Hofkirche w Dreźnie
- 1742: pałac w Grabkach Dużych
- 1743–1746: przebudowa kaplicy Lipskich na Wawelu
- 1752–1773: kościół Trynitarzy (obecnie Bonifratrów) w Krakowie
- 1759–1760: fasada kościoła Pijarów w Krakowie
- 1768–1773: przebudowa pałacu w Wolborzu
- 1776–1778: pałac w Kozienicach
Ponadto jest autorem licznych pomniejszych dzieł architektury świeckiej oraz małej architektury, takich jak liczne ołtarze w katedrze wawelskiej oraz w kościele Mariackim, nagrobki Michała Korybuta Wiśniowieckiego i Jana III Sobieskiego, kościół w Teofipolu, ołtarze główne w kościele benedyktynów w Tyńcu i katedrze we Fromborku i wiele innych.
Przypisy
- ↑ Franciszek Placidi w encyklopedii PWN. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2010-10-06].
