Frank Pakenham, 7. hrabia Longford

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Frank Pakenham, 7. hrabia Longford
Lord Longford Allan Warren.jpg
Data urodzenia 5 grudnia 1905
Data śmierci 3 sierpnia 2001
Wielka Brytania Przewodniczący Izby Lordów
Przynależność polityczna Partia Pracy
Okres urzędowania od 18 października 1964
do 16 stycznia 1968
Poprzednik lord Carrington
Następca lord Shackleton

Francis Aungier Pakenham, 7. hrabia Pakenham KG (ur. 5 grudnia 1905, zm. 3 sierpnia 2001 w Londynie) - brytyjski arystokrata i polityk, członek Partii Pracy, minister w rządach Clementa Attlee i Harolda Wilsona. Drugi syn Thomasa Pakenhama, 5. hrabiego Longford, i lady Mary Villiers, córki 7. hrabiego Jersey.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie odebrał w Eton College oraz w New College na Uniwersytecie Oksfordzkim, gdzie studiował filozofię, politologię i ekonomię. Następnie rozpoczął pracę w oksfordzkim Christ Church. W 1930 r. wstąpił do Conservative Research Department, ale ostatecznie związał się z Partią Pracy. W 1945 r. został kreowany 1. baronem Pakenham i zasiadł w Izbie Lordów.

Początkowo, w latach 1945-1946, był Lordem-in-Waiting króla Jerzego VI. W 1947 r. został Kanclerzem Księstwa Lancaster. W 1948 r. został członkiem gabinetu jako minister lotnictwa cywilnego. W 1951 r. był, przez krótki czas, pierwszym lordem Admiralicji. Po śmierci starszego brata Edwarda w 1961 r. odziedziczył tytuł 7. hrabiego Longford. Po powrocie laburzystów do władzy w 1964 r. został przewodniczącym Izby Lordów oraz Lordem Tajnej Pieczęci. W latach 1965-1966 był ministrem kolonii, a potem do 1968 r. ponownie Lordem Tajnej Pieczęci. W 1971 r. został kawalerem Orderu Podwiązki.

Interesował się historią Irlandii i napisał kilka książek o tej tematyce, m.in. An Account from First-Hand Sources of the Negotiation and Signature of the Anglo-Irish Treaty of 1921 opublikowaną w 1935 r. Był również współautorem biografii irlandzkiego prezydenta Eamona de Valery, opublikowanej w 1970 r.

W 1956 r. Longford został członkiem-założycielem New Bridge, organizacji zajmującej się pomocą skazanym na karę pozbawienia wolności i umożliwiającej im kontakt oraz integrację ze społeczeństwem. Lord Longford zasłynął jako aktywny działacz kampanii na rzecz ułaskawienia Myry Hindley, skazanej na karę dożywotniego pozbawienia wolności za wielokrotne zabójstwo. Starania Longforda zakończyły się niepowodzeniem (Hindley zmarła w więzieniu w 2002 r.). Z drugiej strony Longford był zdecydowanym przeciwnikiem równouprawnienia homoseksualistów.

Po reformie Izby Lordów w 1999 r. Longford otrzymał dożywotni tytuł parowski barona Pakenham of Cowley i pozostał w Izbie Lordów. Zmarł w sierpniu 2001 r.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Ślub lorda Longforda i Elizabeth Harman

3 listopada 1931 r. poślubił Elizabeth Harman (30 sierpnia 1906 - 23 października 2002), córkę Nathaniela Bishopa Harmana. Frank i Elizabeth mieli razem ośmioro dzieci:

Kultura[edytuj | edytuj kod]

  • Starania hrabiego o ułaskawienie Myry Hindley zostały przedstawione w filmie Longford z 2006 r. W postać Pakenhama wcielił się Jim Broadbent

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Peter Stanford, The Outcast's Outcast : A Biography of Lord Longford, Sutton Publishing, 2003, ISBN 0-7509-3248-1

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
nowa kreacja
Baron Pakenham
1945-2001
Następca
Thomas Pakenham, 8. hrabia Longford
Poprzednik
Edward Pakenham, 6. hrabia Longford
Hrabia Longford
1961-2001
Następca
Thomas Pakenham, 8. hrabia Longford