Frank Schulte
| Frank Schulte | |||||||||||
 |
|||||||||||
| zapolowy | |||||||||||
| Pełne imię i nazwisko | Frank M. Schulte | ||||||||||
| Pseudonim | Wildfire | ||||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 17 września 1882 Cochecton, Nowy Jork |
||||||||||
| Data i miejsce śmierci | 2 października 1949 Oakland, Kalifornia |
||||||||||
| Odbijał | lewą | ||||||||||
| Rzucał | prawą | ||||||||||
| Debiut | 21 września 1904 | ||||||||||
| Ostatni występ | 2 października 1918 | ||||||||||
| Statystyki | |||||||||||
| Średnia uderzeń | 0,270 | ||||||||||
| RBI | 792 | ||||||||||
| Hits | 1766 | ||||||||||
| Home runs | 92 | ||||||||||
| Kariera klubowa | |||||||||||
|
|||||||||||
Frank M. Schulte (ur. 17 września 1882, zm. 2 października 1949) – amerykański baseballista, który występował na pozycji zapolowego przez 15 sezonów w Major League Baseball.
Zawodową karierę rozpoczynał w zespołach niższych lig, między innymi w Syracuse Stars, gdzie był obserwowany przez skauta Chicago Cubs George'a Huffa i niebawem 21 sierpnia 1904 roku podpisał kontrakt z tym klubem. Miesiąc później zadebiutował w MLB w meczu przeciwko Philadelphia Phillies[1]. W sezonie 1906 zdobył 13 triples i był najlepszy w tej klasyfikacji w National League[2]. W 1907 i 1908 wraz z zespołem Cubs wygrał World Series[1]. W 1911 był najlepszy w lidze w zdobytych home runach (21), zaliczonych RBI (107) oraz w slugging percentage (0,534)[2]. W tym samym sezonie został członkiem Klubu 20–20–20–20 (zdobył także 30 doubles, 21 triples i 23 skradzione bazy; do 1957 roku nikt nie powtórzył tego osiągnięcia[3][4]) oraz otrzymał nagrodę Chalmer's Award dla najbardziej wartościowego zawodnika w lidze[1].
W 1914 roku popadł w konflikt z ówczesnym menadżerem Chicago Cubs Hankiem O'Dayem, co mogło spowodować transfer do jednego z zespołów Federal League. Schulte został jednak w drużynie, jednak dwa lata później w ramach wymiany przeszedł do Pittsburgh Pirates, w którym rozegrał 94 mecze[1][2][5]. W czerwcu 1917 podpisał kontrakt z Philadelphia Phillies, a w grudniu tego samego roku z Washington Senators[5]. W latach 1919–1922 występował w zespołach z NAPBL. Zawodową karierę zakończył w 1923. Zmarł 2 października 1949 roku w wieku 67 lat[1].
Nagrody i wyróżnienia[edytuj]
- MVP National League (1911)[6]
- 2–krotny zwycięzca w World Series (1907, 1908)[7]
- Członek Klubu 20–20–20–20[8]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Frank Schulte (ang.). sabr.org. [dostęp 22 września 2012].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Frank Schulte Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 22 września 2012].
- ↑ Willie Mays w 1957 roku zdobył 26 doubles, 20 triples, 35 home runów i 38 skradzionych baz
- ↑ Willie Mays Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 22 września 2012].
- ↑ 5,0 5,1 Frank Schulte Transactions (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 22 września 2012].
- ↑ Most Valuable Player MVP Awards & Cy Young Awards Winners (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 26 sierpnia 2012].
- ↑ Baseball-Reference Playoff and World Series Index (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].
- ↑ Phillies' Rollins just fourth player in history to reach 20-20-20-20 club (ang.). espn.com. [dostęp 22 września 2012].
