Frank Vandenbroucke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Frank Vandenbroucke
Frankyboy.JPG
Data i miejsce urodzenia 6 listopada 1974
Mouscron, Belgia
Data i miejsce śmierci 12 października 2009
Saly, Senegal
Dyscypliny kolarstwo szosowe i kolarstwo torowe
Dorobek medalowy
Frank Vandenbroucke
Poprzednie drużyny  
  • 1994 Lotto-Caloi
  • 1995-98 Mapei-GB
  • 1999-2000 Cofidis
  • 2001 Lampre-Daikin
  • 2002 Domo-Farm Frites
  • 2003 Quickstep-Davitamon
  • 2004 Fassa Bortolo
  • 2004-06 Unibet.com
  • 2006-07 Acqua & Sapone-Caffè Mokambo
Największy sukces 1. Paryż-Nicea,
1. Liège-Bastogne-Liège,
1. Paryż-Bruksela
Strona WWW www.frankvdbroucke.be

Frank Vandenbroucke (ur. 6 listopada 1974 w Mouscron - zm. 12 października 2009 w Saly, Senegal[1]) - belgijski kolarz szosowy i torowy, zwycięzca wielu najważniejszych wyścigów jednoetapowych i wieloetapowych, w zawodowym peletonie od 1994 roku.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy sukces w karierze Frank Vandenbroucke osiągnął w 1992 roku, kiedy zdobył brązowy medal w wyścigu ze startu wspólnego na mistrzostwach świata juniorów. W 1993 roku zdobył tytuł torowego mistrza Belgii w madisonie, a w 1995 roku zwyciężył w Brussels Cycling Classic. W kolejnych latach wygrał też między innymi: Grote Scheldeprijs, GP Ouest-France, Österreich-Rundfahrt i Tour Méditerranéen (1996), Rund um Köln i Tour de Luxembourg (1997), Paryż-Nicea i Tour de Wallonie (1998), a także Liège-Bastogne-Liège, Grand Prix d'Ouverture La Marseillaise i Omloop Het Nieuwsblad (1999). W 1999 roku zajął tez dwunaste miejsce w klasyfikacji generalnej Vuelta a España, wygrywając dwa etapy oraz klasyfikację punktową. Dwukrotnie startował w Tour de France, ale w 1997 roku zajął 50. miejsce, a trzy lata później nie ukończył wyścigu. Nigdy nie zdobył medalu na międzynarodowej imprezie, najbliżej podium był w 1999 roku, kiedy na szosowych mistrzostwach świata w Weronie był siódmy w wyścigu ze startu wspólnego. Trzy lata wcześniej wystartował w tej samej konkurencji na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, kończąc rywalizację na 25. pozycji.

W życiu prywatnym był człowiekiem dość kontrowersyjnym. Był przesłuchiwany za posiadanie środków dopingujących oraz za jazdę samochodem w stanie nietrzeźwym. Cierpiał na depresję i próbował popełnić samobójstwo po tym, jak jego żona zagroziła mu rozwodem. Zmarł podczas wakacji w Senegalu z powodu zakrzepu płucnego.[2]

Najważniejsze zwycięstwa[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Frank Vandenbroucke nie żyje. W: PAP [on-line]. Wirtualna Polska, 12 października 2009. [dostęp 13 października 2009].
  2. "Vandenbroucke dies", cyclingnews.com, 13.10.2009

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]