Franz Beckenbauer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Franz Beckenbauer
14-01-10-tbh-013.jpg
Imię i nazwisko Franz Anton Beckenbauer
Data i miejsce
urodzenia
11 września 1945
Monachium,  RFN
Pseudonim Kaiser
Pozycja obrońca
Wzrost 181 cm
Kariera juniorska
1951–1959
1959–1964
SC 1906 München
Bayern Monachium
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1964–1977
1977–1980
1980–1982
1983
Ogólnie
Bayern Monachium
New York Cosmos
Hamburger SV
New York Cosmos
427 (60)
105 (19)
28 (0)
27 (2)
587 (81)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1965
1965–1977
 RFN B
 RFN
2 (0)
103 (14)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1984–1990
1990–1991
1994
1996
 RFN
Olympique Marsylia
Bayern Monachium
Bayern Monachium
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Franz Beckenbauer w Wikicytatach Franz Beckenbauer w Wikicytatach

Franz Beckenbauer, pseud. Kaiser, pol. Cesarz (ur. 11 września 1945 w Monachium) – niemiecki piłkarz grający na pozycji stopera, a po zakończeniu kariery zawodniczej trener piłkarski i działacz sportowy. Jeden z najwybitniejszych piłkarzy w historii piłki nożnej[1] mistrz świata, mistrz Europy, dwukrotny zdobywca Złotej Piłki (1972, 1976).

Reprezentował barwy Bayernu Monachium (czterokrotny mistrz Niemiec, zdobywca Pucharu Niemiec, trzykrotny zdobywca Pucharu Europy oraz Pucharu Interkontynentalnego), New York Cosmos i Hamburgera SV. Podczas Mundialu 1998 we Francji został wybrany do Drużyny marzeń XX wieku. Członek FIFA 100.

W latach 1984-1990 selekcjoner reprezentacji RFN, z którą zdobył tytuł mistrza świata 1990, tym samym dołączył do Brazylijczyka Mário Zagallo, który zdobył tytuł mistrza świata jako piłkarz i jako trener.

Obecnie Beckenbauer jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w niemieckim i międzynarodowym futbolu. Podczas Mundialu 2006 w Niemczech był szefem komitetu organizacyjnego. Obecnie pracuje jako ekspert w telewizji Sky Deutschland oraz jako felietonista w gazecie Bild.

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Franz Beckenbauer urodził się w Monachium jako syn pracownika poczty, Franza Beckenbauera seniora (1905–1977) i jego żony Antonie (ur. 23 czerwca 191311 stycznia 2006). Dorastał w dzielnicy Giesing, mimo cynicznego stosunku ojca do piłki nożnej rozpoczął w 1954 roku w wieku dziewięciu lat treningi w SC 1906 München.[2]

Największym idolem Beckenbauera w dzieciństwie był piłkarz lokalnego TSV 1860 Monachium - mistrz świata 1954 Fritz Walter i jego największym marzeniem w dzieciństwie była gra dla tego klubu.[2] Jednak w wyniku turnieju młodzieżowego w 1959 roku, kiedy SC 1906 München spotkał się w finale z młodzieżową drużyną TSV 1860 Monachium zdecydował się wraz z kolegami z zespołu przejść się do lokalnego rywala TSV 1860 Monachium - Bayernu Monachium.[3]

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Beckenbauer, Gerd Müller, Udo Lattek w 1973 roku.

Franz Beckenbauer w 1963 roku podpisał profesjonalny kontrakt z Bayernem Monachium, w którym zadebiutował dnia 6 czerwca 1964 roku w meczu z Stuttgarter Kickers w rozgrywkach Regionalligi (wówczas 2. poziom rozgrywkowy w RFN). Rok później z Bawarczykami awansował do Bundesligi.

Od tego czasu Bayern z m.in. Beckenbauerem, Seppem Maierem, Hansem-Georgiem Schwarzenbeckiem, Gerdem Müllerem w składzie stał się siłą w Bundeslidze, wygrywając w sezonie 1965/1966 Puchar Niemiec oraz w sezonie 1966/1967 Puchar Zdobywców Pucharów. Niedługo później Beckenbauer został kapitanem zespołu i w sezonie 1968/1969 wraz z zespołem sięgnął po raz pierwszy w historii klubu mistrzostwo Niemiec. Bayern z Beckenbauerem w składzie w Bundeslidze triumfował jeszcze trzykrotnie w sezonach 1971/1972, 1972/1973, 1973/1974, a także zwyciężał trzykrotnie z rzędu Puchar Europy (1974, 1975, 1976), dzięki czemu klub mógł zatrzymać trofeum na własność oraz Pucharze Interkontynentalnym w 1976 roku.

Koszulka Beckenbauera New York Cosmos.

W 1968 roku przed meczem Bayernu Monachium w Wiedniu Franz Beckenbauer zrobił na miejscu sesję zdjęciową obok popiersia wybitnego cesarza Austro-Węgier, Franciszka Józefa I. Od tamtej pory Beckenbauer nosi nadany przez kibiców i media przydomek Kaiser (pol. Cesarz)[4][5]. Jednak według raportu niemieckiej gazety Welt am Sanntag, to wyjaśnienie pochodzenia przydomku jest nieprawdziwe, choć bardzo popularne. Według nich Beckenbauer zyskał ten przydomek po meczu finałowym Pucharu Niemiec przeciwko Schalke Gelsenkirchen rozegranym dnia 14 czerwca 1969 roku na Waldstadion we Frankfurcie (2:1). Otóż podczas tego meczu kapitan Bawarczyków zatrzymał drybling wykonywany przez zawodnika drużyny przeciwnej Reinharda Libudę, a następnie ignorując gwizdy fanów Schalke Gelsenkirchen biegł z piłką na stronę przeciwników przez niemal 30 sekund. Libuda powszechnie nazywany przez kibiców König von Westfalen (pol. Królem Westfalii), więc prasa postanowiła nadać Beckenbauerowi bardziej wyniosły przydomek Kaiser[6].

W 1977 roku, Beckenbauer zdecydował się na wyjazd do Stanów Zjednoczonych, gdzie podpisał lukratywny kontrakt występującym w NASL New York Cosmos, w którym grał z m.in. Pelé, Carlosem Alberto Torresem, Giorgio Chinaglią. Z nowojorskim zespołem trzykrotnie triumfował w NASL (1977, 1978, 1980) oraz dwukrotnie zdobył Trans-Atlantic Cup w 1980 i 1983 roku.

Beckenbauer po trzyletnim pobycie w New York Cosmos wrócił do Bundesligi, tym razem grając w Hamburgerze SV, z którym triumfował w Bundeslidze w sezonie 1981/1982. Po tym sezonie wrócił do New York Cosmos, gdzie zakończył karierę w 1983 roku w wieku 38 lat. Łącznie w karierze rozegrał 773 mecze, strzelając w nich 108 goli.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Franz Beckenbauer w reprezentacji RFN rozegrał w latach 1965-1977 łącznie 103 mecze i strzelił 14 goli. W reprezentacji zadebiutował dnia 26 września 1965 roku w Sztokholmie w wygranym 2:1 meczu eliminacyjnym do Mundialu 1966 z reprezentacją Szwecji[7]. Z reprezentacją zdobywał tytuły mistrza świata na Mundialu 1974 w RFN-ie i na Euro 1972 w Belgii. Jest także dwukrotnym medalistą mistrzostw świata: srebro - Mundial 1966 i brąz - Mundial 1970, a także wicemistrzem Europy na Euro 1976.

Mundial 1966[edytuj | edytuj kod]

Mundial 1966 w Anglii był pierwszym turniejem międzynarodowym, na który Beckenbauer został powołany i wystąpił na nim we wszystkich meczach drużyny na tym turnieju i zdobył z reprezentacją wicemistrzostwo świata, przegrywając 4:2 mecz finałowy z reprezentacją Anglii[8], a Beckenbauer wraz z czterema golami zajął 3.miejsce ex aequo wraz Anglikiem Geoffem Hurstem, Węgrem Ferencem Benem i Walerijem Porkujanem z ZSRR. W ojczyźnie Beckenbauera reprezentację RFN powitano jak bohaterów.

Beckenbauer jako kapitan reprezentacji RFN podczas Mundialu 1974.

Mundial 1970[edytuj | edytuj kod]

Mundial 1970 był drugim mundialem w karierze Beckenbauera, który zaczął się dla RFN wygrywając grupę 4 i awansując do ćwierćfinału, gdzie RFN spotkał się z Anglią, gdzie Niemcy przegrywali z nimi nawet 2:0 jednak spektakularny gol Beckenbauera w 69. minucie pomógł doprowadzić reprezentację RFN do wyrównania, i w dogrywce wynik rozstrzygnął się na korzyść RFN (3:2). Jednak w półfinale przegrali 4:3 z reprezentacją Włoch (inaczej nazywany Meczem stulecia) i reprezentacja RFN grała w meczu 3. miejsce, w którym wygrała 1:0 z reprezentacją Urugwaju.

Euro 1972[edytuj | edytuj kod]

Beckenbauer w 1971 roku został mianowany kapitanem reprezentacji RFN, gdzie pełnił tę funkcję podczas Euro 1972 w Belgii, gdzie Niemcy zdobyli mistrzostwo Europy pokonując w finale reprezentację ZSRR 3:0, a Beckenbauer został wybrany do Jedenastki turnieju.

Mundial 1974[edytuj | edytuj kod]

Podczas Mundialu 1974, które były rozgrywane w RFN-ie, reprezentacja RFN z Beckenbauerem w składzie zdobyła tytuł mistrza świata pokonując w finale 2:1 reprezentację Holandii, skutecznie stawiając opór atakom Johana Cruyffa oraz taktyce Holendrów zw. futbolem totalnym[9]

Beckenbauer był pierwszym kapitanem mistrza świata, który sięgnął po nowe trofeum mistrzostw (na Mundialu 1970 był jeszcze Puchar Rimeta), a reprezentacja RFN była pierwszą europejską reprezentacją, która zdobyła turniej po turnieju mistrzostwo Europy i mistrzostwo świata (wyczyn RFN powtórzyli jeszcze: Francja w 2000 roku i Hiszpania w 2010 roku.

1974 World Cup gościł RFN i Beckenbauer poprowadził swoją stronę do zwycięstwa, w tym ciężko walczył wygranej 2:1 nad gorąco uprzywilejowanych stronie Netherlands gościnnie Johana Cruyffa. Beckenbauer i kolegów obrońców człowieka oznakowane Cruyff tak dobrze, że Holendrzy nie byli do końca w stanie umieścić ich "Total Football" do pełnego wykorzystania. [1] Beckenbauer został pierwszym kapitanem podnieść nową FIFA World Cup Trophy po Brazylia zachował się Jules Rimet Trophy w 1970 roku. [1] To również dał RFN rozróżnienie jest pierwszy europejski zespół narodowy do przechowywania zarówno Mistrzostw Europy i Puchar Świata tytułów jednocześnie (dwa pozostałe kraje to zrobić od: Francji w 2000 r., a Hiszpania w 2010 roku).

Euro 1976[edytuj | edytuj kod]

Franz Beckenbauer wystąpił również na Euro 1976 w Jugosławii, gdzie reprezentacja RFN broniła tytułu zdobytego na Euro 1972. Jednak drużyna nie obroniła tytułu przegrywając w finale po serii rzutów karnych 5:3 z reprezentacją Czechosłowacji, co przeszkodziło jednak w wyborze Beckenbauera do Jedenastki turnieju.

Euro 1976 był ostatnim turniejem w karierze międzynarodowej Beckenbauera. Ostatni mecz w reprezentacji rozegrał dnia 23 lutego 1977 roku w przegranym 0:1 meczu z reprezentacją Francji w Paryżu[7].

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Beckenbauer w 1990 roku.

Po powrocie do Niemiec Franz Beckenbauer zastąpił w 1984 roku Juppa Derwalla na stanowisku selekcjonera reprezentacji RFN. Z reprezentacja dotarł do finału Mundialu 1986 w Meksyku, gdzie jego drużyna przegrała 3:2 z reprezentacją Argentyny, a także do półfinału Euro 1988 rozgrywanym w jego ojczyźnie, gdzie jednak uległa 1:2 późniejszemu mistrzowi Europy - reprezentacji Holandii.

W 1990 roku, przed zjednoczeniem Niemiec, Beckenbauer zdobył wraz z reprezentacją zdobył tytuł mistrza świata wygrywając z nim 1:0 z reprezentacją Argentyny, po golu Andreasa Brehme w 85. minucie z rzutu karnego. Beckenbauer został tym samym drugim po Mário Zagallo, który zdobył tytuł mistrza świata zarówno jako piłkarz i jako trener. Po tym sukcesie Beckenbauer podał się do dymisji. Beckenbauer trenował ostatni zespół reprezentacji RFN nieskładającego się z piłkarzy z NRD.

Następnie został trenerem francuskiego Olympique Marsylia, jednak prowadził zespół zaledwie cztery miesiące, co nie przeszkodziło mu w zdobyciu mistrzostwa Francji (1990/1991) oraz doprowadzenia zespołu do finału Pucharu Europy w edycji 1990/1991.

W okresie 7 stycznia-30 czerwca 1994 oraz 29 kwietnia-30 czerwca 1996 był trenerem Bayernu Monachium. Podczas pracy na ławce trenerskiej zdobył * mistrzostwo Niemiec w sezonie 1993/1994 oraz wygrał Puchar UEFA w sezonie 1995/1996.

W 1994 roku został prezesem Bayernu Monachium. Wkrótce w związku z podjęciem decyzji o zmianie statusu klubu z stowarzyszenia na spółkę akcyjną został przewodniczącym rady nadzorczej klubu, którym był do 2002 roku.

W 1998 roku został wiceprezydentem Niemieckiego Związku Piłki Nożnej[9]. Pod koniec lat 90-tych Beckenbauer doprowadził do przyznania Niemcom organizacji Mundialu 2006, podczas którego był szefem komitetu organizacyjnego, a obecnie pracuje dla gazety Bild.

Afera w 2014 roku[edytuj | edytuj kod]

Dnia 13 czerwca 2014 roku został zawieszony na 90 dni przez FIFA za brak współpracy w śledztwie dotyczącego rzekomej korupcji przy przyznaniu Katarowi organizacji Mundialu 2022[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Franz Beckenbauer był do tej pory trzykrotnie żonaty. Pierwsze małżeństwo trwało od 1966 do 1990 roku i para wychowywała dwóch synów: Stephana oraz syna Franza z poprzedniego związku. W latach 1977-1988 był związany z fotografką Dianą Sandmann. Pod koniec lat 80-tych był związany z sekretarką Bayernem Monachium i z tego związku pojawiło się kolejne dziecko. W 1990 roku wziął ślub z drugą Sybille, z którą się rozwiódł w 2004 roku. W dniu 23 czerwca 2006 roku ożenił się po raz trzeci. Para ma dwoje dzieci.

Beckenbauer mieszka od 1982 roku w austriackim Oberndorfie w Tyrolu. Beckenbauer jest także zapalonym golfistą rodzaju Handicap.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Klub Sezon Ligi krajowe Puchary krajowe[11] Puchary międzynarodowe[12] Inne[13] Łącznie
Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki
Bayern Monachium 1963–64 6 2 - - - 6 2
1964–65 37 17 - 37 17
1965–66 33 4 6 1 - - 39 5
1966–67 33 0 5 0 9 0 - 47 0
1967–68 28 4 4 0 7 1 - 39 5
1968–69 33 2 6 0 - - 39 2
1969–70 34 6 1 0 2 0 - 37 6
1970–71 33 3 9 1 8 1 - 50 5
1971–72 34 6 6 1 7 1 - 47 8
1972–73 34 6 6 0 6 1 - 46 7
1973–74 34 5 4 0 10 1 - 48 5
1974–75 33 1 3 0 7 1 - 43 2
1975–76 34 5 7 2 9 0 2 0 52 7
1976–77 33 3 4 0 - - 37 3
Łącznie 439 64 61 5 65 6 2 0 567 74
New York Cosmos 1977 15 4 - 15 4
1978 27 8 - 27 8
1979 12 1 - 12 1
1980 26 4 - 26 4
Łącznie 80 17 - 80 17
Hamburger SV 1980–81 18 0 1 0 0 0 - 19 0
1981–82 10 0 3 0 5 0 - 18 0
Łącznie 28 0 4 0 5 0 0 0 37 0
New York Cosmos 1983 25 2 - 25 2
Łącznie 25 2 - 25 2
Łącznie w karierze 539 83 59 5 70 6 2 0 670 94

[14]

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja narodowa Rok Występy Gole
RFN
1965 3 0
1966 12 7
1967 5 0
1968 9 1
1969 6 0
1970 12 2
1971 9 2
1972 7 0
1973 10 1
1974 15 0
1975 7 0
1976 7 1
1977 1 0
Łącznie 103 14

[15]

Gole w reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

# Data Miejsce Przeciwnik Gol Wynik Rozgrywki
1. 23 marca 1966 Rotterdam, Holandia  Holandia 3 – 1 4 – 2 towarzyski
2. 23 marca 1966 Rotterdam, Holandia  Holandia 4 – 2 4 – 2 towarzyski
3. 4 maja 1966 Dublin, Irlandia  Irlandia 2 – 0 4 – 0 towarzyski
4. 12 lipca 1966 Sheffield, Anglia  Szwajcaria 3 – 0 5 – 0 Mundial 1966
5. 12 lipca 1966 Sheffield, Anglia  Szwajcaria 4 – 0 5 – 0 Mundial 1966
6. 23 lipca 1966 Sheffield, Anglia  Urugwaj 2 – 0 4 – 0 Mundial 1966
7. 25 lipca 1966 Liverpool, Anglia  ZSRR 2 – 0 2 – 1 Mundial 1966
8. 1 czerwca 1968 Hanower, Niemcy  Anglia 1 – 0 1 – 0 towarzyski
9. 14 czerwca 1970 León, Meksyk  Anglia 1 – 2 3 – 2 (dog.) Mundial 1970
10. 22 listopada 1970 Ateny, Grecja  Grecja 3 – 1 3 – 1 towarzyski
11. 22 czerwca 1971 Oslo, Norwegia  Norwegia 3 – 0 7 – 1 towarzyski
12. 30 czerwca 1971 Kopenhaga, Dania  Dania 3 – 1 3 – 1 towarzyski
13. 12 maja 1973 Hamburg, Niemcy  Bułgaria 1 – 0 3 – 0 towarzyski
14. 6 października 1976 Cardiff, Walia  Walia 1 – 0 2 – 0 towarzyski

Trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Aktualne na dzień 13 lipca 2014 roku.
Klub Od Do M Z R P %Z Uw.
 Niemcy 1984 1990 66 34 20 12 51.52 [16]
Francja Olympique Marsylia 1 września 1990 31 grudnia 1990 25 16 4 5 64.00 [17]
Niemcy Bayern Monachium 28 grudnia 1993 30 czerwca 1994 14 9 2 3 64.29 [18]
Niemcy Bayern Monachium 28 kwietnia 1996 30 czerwca 1996 5 3 0 2 60.00 [19]
Ogólnie 110 62 26 222 56.36

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicze[edytuj | edytuj kod]

Bayern Monachium
New York Cosmos
Hamburger SV
Reprezentacja RFN

Szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja RFN
Olympique Marsylia
Bayern Monachium

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]