Frederick C. Sherman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Frederick Carl Sherman
Ted
Wiceadmirał Frederick Sherman
Wiceadmirał Frederick Sherman
Vice Admiral Vice Admiral
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1888
Port Huron, Michigan
Data i miejsce śmierci 27 lipca 1957
San Diego Kalifornia
Przebieg służby
Lata służby 1910–1947
Siły zbrojne United States Navy United States Navy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Naval Aviator Wings
Navy Cross (3) Navy Distinguished Service Medal (3) Legion of Merit Commendation Medal Order Imperium Brytyjskiego

Frederick Carl Sherman (ur. 27 maja 1888 − zm. 27 lipca 1957) − amerykański oficer United States Navy i lotnik, jeden z najbardziej utytułowanych admirałów II wojny światowej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Sherman urodził się w Port Huron w stanie Michigan w roku 1888. Jego pradziadek, Loren Sherman, był wieloletnim wydawcą i redaktorem lokalnej gazety The Daily Times w Port Huron. Ojciec, Frederick Ward Sherman, sprzedał tytuł i wydawnictwo w roku 1907 i wyemigrował do Kalifornii, gdzie w roku 1911 otworzył nową gazetę The Daily Independent w Santa Barbara, bądąc jak dziadek redaktorem i wydawcą.

Sherman studiował w United States Naval Academy, którą ukończył w 1910 roku. Podczas I wojny światowej służył jako dowódca okrętów podwodnych H-2 i O-2.

Gdy uzyskał licencję pilota lotnictwa morskiego Sherman w roku 1937 został oficerem wykonawczym lotniskowca USS „Saratoga” (CV-3) i Bazy Lotnictwa Morskiego w San Diego, które to obowiązki pełnił do roku 1938. W roku 1940 został dowódcą lotniskowca USS „Lexington” (CV-2) i był nim aż do straty okrętu w bitwie na Morzu Koralowym, kiedy to wykazał się odwagą i profesjonalizmem dbając o los załogi tonącej jednostki, którą opuścił jako ostatni[1].

Awansowany na stopień kontradmirała służył do końca 1942 roku jako asystent szefa sztabu dowódcy United States Navy admirała Ernesta Kinga. W roku 1943 został dowódcą 2 Grupy Lotniskowców w ramach tworzonej właśnie Fast Carrier Task Force, a w latach 1944-1945 dowodził grupą uderzeniową TG 38.3 (dwa duże lotniskowce „Essex” i „Lexington” oraz dwa lekkie „Princeton” i „Langley”)[2].

24 października 1944 roku, w czasie walk morskich u wybrzeży Leyte, Japończycy zaatakowali TG 38.3 Shermana z lotnisk na Luzonie. Japońscy lotnicy ponieśli ogromne straty od ognia myśliwców pokładowych, lecz gdy wydawało się, że atak został odparty, zza chmur znurkował pojedynczy bombowiec D4Y Suisei i trafił bombą w pokład lotniskowca „Princeton”[3]. Bomba eksplodowała w piekarni okrętowej, a płomienie szybko dotarły do pokładu hangarowego, gdzie stało sześć samolotów torpedowych, które natychmiast zajęły się ogniem. Zaczęły się wewnętrzne eksplozje i wiadomo było, że okręt jest skazany na zagładę. Co więcej, gdy do jego burty podszedł krążownik „Birmingham”, aby pomóc w zwalczaniu pożaru i przejąć część załogi, nastąpiła potężna eksplozja. Krążownik miał 299 zabitych i 420 rannych, czyli dużo więcej, niż lotniskowiec, na którym zginęło 108 ludzi, a 190 zostało rannych)[4]. „Princeton” zatonął dobity tego samego dnia torpedami własnych okrętów[5].

Sherman był trzykrotnie dekorowany Navy Cross. 11 stycznia 1961 roku jego imieniem nazwane zostało lotnisko Sherman US Navy Field na San Clemente Island u wybrzeży Kalifornii. Awansowany w roku 1945 na wiceadmirała został − już po wojnie, w roku 1946 − dowódcą 5 Floty.

Odszedł na emeryturę w 1947 roku i zmarł 27 lipca 1957 roku w San Diego[6].

Ted Sherman napisał, opartą na własnych doświadczeniach książkę „Combat Command”, historię walk na pacyficznym teatrze działań II wojny światowej. „Combat Command” została wydana nakładem E.P. Dutton Inc w 1950 i wznowiona przez Bantam Books w 1982 roku.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T.I. Bradshaw, M.L. Clark: Carrier down: the story of the sinking of the USS Princeton (CVL-23). Austin: Eakin Press, 1990. ISBN 978-0-89015-773-2.
  • California Death Records. W: RootsWeb.com [on-line]. 2006.
  • Max Hastings: Retribution: The Battle for Japan 1944-45. New York: Vintage Books, 2009. ISBN 978-0-307-27536-3.
  • John B. Lundstrom: The First Team: Pacific Naval Air Combat from Pearl Harbor to Midway. Annapolis, MD: U.S. Naval Institute Press, 2005. ISBN 1-59114-471-X.
  • Frederick C. Sherman: Combat Command: the Aircraft Carriers in the War. Toronto / New York: Bantam Books, 1982. ISBN 0553229176.
  • Robert R. Smith: Triumph in the Philippines. Washington, D.C.: Office of the Chief of Military History, 1991, seria: United States Army in World War II: The War in the Pacific. ISBN 978-1-4102-2495-8.

External links[edytuj | edytuj kod]