Fredrik Reinfeldt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fredrik Reinfeldt
Fredrik Reinfeldt, statsminister Sverige, under Nordiska radets session i Kopenhamn 2006 (1).jpg
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia 1965
Sztokholm
Premier Szwecji
Przynależność polityczna Umiarkowana Partia Koalicyjna
Okres urzędowania od 6 października 2006
do 3 października 2014
Poprzednik Göran Persson
Następca Stefan Löfven
Przewodniczący Umiarkowanej Partii Koalicyjnej
Przynależność polityczna Umiarkowana Partia Koalicyjna
Okres urzędowania od 25 października 2003
Poprzednik Bo Lundgren
Przewodniczący Rady Europejskiej
Okres urzędowania od 1 lipca 2009
do 30 listopada 2009
Poprzednik Jan Fischer
Następca Herman Van Rompuy
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

John Fredrik Reinfeldt (wym. [ˈfreːdrɪk ˈrajnˌfɛlt] i; ur. 4 sierpnia 1965 w Sztokholmie) – szwedzki polityk, od 1991 deputowany do Riksdagu, od 2003 przewodniczący Umiarkowanej Partii Koalicyjnej, od 6 października 2006 do 3 października 2014 premier Szwecji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Fredrik Reinfeldt urodził się w 1965 w parafii Österhaninge w gminie Haninge w regionie sztokholmskim jako najstarszy z trojga braci. Niedługo po jego narodzinach rodzina przeniosła się do Londynu, gdzie jego ojciec został konsultantem w firmie Shell. Po powrocie do kraju Reinfeldtowie zamieszkali w miejscowości Handen w gminie Haninge, a następnie w północno-zachodniej dzielnicy Sztokholmu, Bromsten. W 1976 rodzina przeprowadziła się do Täby[1][2].

Fredrik Reinfeldt po zakończeniu szkoły średniej odbył służbę wojskową oraz ukończył kurs kadetów w szkole w Umeå. W 1990 został absolwentem Uniwersytetu w Sztokholmie z dyplomem magistra biznesu i ekonomii[3].

W 1991 poślubił Filippę Holmberg, również działaczkę Partii Umiarkowanej. Jego żona w latach 90. zajmowała różne stanowiska w Radzie Miejskiej Sztokholmu oraz Radzie Regionu Sztokholmskiego, a w latach 2005–2006 była przewodniczącą rady gminy Täby. Ma troje dzieci: córkę Elbę oraz synów Gustafa i Erika[4][5].

Działalność polityczna do 2002[edytuj | edytuj kod]

W 1983 wstąpił do Umiarkowanej Ligi Młodzieży, organizacji młodzieżowej Partii Umiarkowanej. W 1987 został jej przewodniczącym w Täby, a w 1990 w Sztokholmie. W 1988 objął funkcję sekretarza w Radzie Regionu Sztokholmskiego. W 1991 wziął udział w zwycięskich dla Partii Umiarkowanej wyborach parlamentarnych i dostał się do Riksdagu. Na czele rządu stanął wówczas Carl Bildt, przewodniczący jego ugrupowania[1].

W 1992 został wybrany na przewodniczącego Umiarkowanej Ligi Młodzieży. Na kongresie w mieście Lycksele pokonał dotychczasowego przewodniczącego Ulfa Kristerssona stosunkiem głosów 58 do 55. Bitwa w Lycksele, jak sam później określił to zdarzenie, była decydującym momentem w jego karierze politycznej[1][6]. W latach 1995–1997 stał na czele Wspólnoty Demokratycznej Młodzieży Europy, organizacji skupiającej młodzieżówki partii konserwatywnych i chrześcijańsko-demokratycznych.

Jako lider Umiarkowanej Ligi Młodzieży, początkowo wspierał politykę rządu premiera Carla Bildta. Później zmienił swoje stanowisko i był coraz bardziej krytyczny wobec liderów partii. W 1993 napisał książkę pt. Det sovande folket (Śpiący naród), w której poddał krytyce model szwedzkiego państwa opiekuńczego i wezwał do przeprowadzenia liberalnych zmian. Po porażce wyborczej Partii Umiarkowanej w wyborach w 1994, publiczne skrytykował partyjne kierownictwo, które według niego przejęło zbyt duże wpływy w strukturach partii[2].

W 1995 opublikował kolejną książkę, zatytułowaną "Nostalgitrippen" (Nostalgiczna podróż), w której skrytykował głównych polityków Partii Umiarkowanej, w tym także Bildta. W lutym 1995 z powodu swojej ostrej krytyki utracił stanowisko lidera Umiarkowanej Ligi Młodzieżowej. W strukturach partii był marginalizowany i nie sprawował żadnych istotnych funkcji. Sytuacja zmieniła się w 1999, gdy Carla Bildta na stanowisku lidera Partii Umiarkowanej zastąpił Bo Lundgren. Od 2001 do 2002 Fredrik Reinfeldt był przewodniczącym parlamentarnej Komisji Sprawiedliwości[1][2][6].

Lider Partii Umiarkowanej[edytuj | edytuj kod]

Liderzy Sojuszu dla Szwecji w czasie kampanii wyborczej w 2006

W wyborach parlamentarnych z września 2002 Partia Umiarkowana poniosła porażkę, zdobywając tylko 55 mandatów w 349-osobowym Riksdagu, co wymusiło zmianę przywództwa. W nowym parlamencie Fredrik Reinfeldt objął stanowisko lidera klubu parlamentarnego Partii Umiarkowanej. 25 października 2003 został jednogłośnie wybrany na jej nowego przewodniczącego[2].

Pod jego przywództwem Partia Umiarkowana przesunęła się w stronę centrum, czego odzwierciedleniem miała być jej nowa nieoficjalna nazwa – Nowa Partia Umiarkowana (De Nya Moderaterna), podkreślająca nowy kierunek. Partia Umiarkowana zrezygnowała z ostrej krytyki tzw. szwedzkiego państwa opiekuńczego, a opowiedziała się za jego stopniową zmianą. Postulowała obniżki podatków dla klasy niższej i średniej (zamiast dla najwięcej zarabiających) oraz aktywizację bezrobotnych poprzez redukcję zasiłków i pomocy socjalnej[5][7].

31 sierpnia 2004 liderzy czterech partii centroprawicowych powołali wspólną koalicję wyborczą Sojusz dla Szwecji (Allians för Sverige). W jej skład obok Partii Umiarkowanej weszły również Partia Centrum, Ludowa Partia Liberałów oraz Chrześcijańscy Demokraci. Celem koalicji stało się zwycięstwo w wyborach parlamentarnych, które odbyły się 17 września 2006. Sojusz dla Szwecji zdobył 178 mandatów i pokonał koalicję wyborczą Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej premiera Görana Perssona (171 mandatów)[8][9].

Premier[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Rząd Fredrika Reinfeldta.
Premier Fredrik Reinfeldt z prezydentem George'em W. Bushem, Waszyngton, maj 2007

Po zwycięskich wyborach Fredrik Reinfeldt 4 października 2006 został desygnowany na stanowisko premiera przez przewodniczącego parlamentu Pera Westerberga[10]. Następnego dnia Riksdag zaakceptował jego kandydaturę stosunkiem głosów 175 za i 169 przeciw. 6 października 2006 został oficjalnie zaprzysiężony na stanowisku premiera.

Wkrótce po zaprzysiężeniu ujawniono różne kontrowersje dotyczące kilku członków gabinetu. Już 7 października 2008 wyszło na jaw, że nowa minister handlu zagranicznego Maria Borelius oraz minister kultury Cecilia Stegö Chilò zatrudniały nielegalnie pomoc domową (gosposie i nianie), nie płacąc z tego tytułu żadnych podatków[11]. 11 października 2008 w mediach podano, że obie minister oraz minister ds. migracji i polityki azylowej Tobias Billström nie płacili abonamentu telewizyjnego przez odpowiednio: 2 miesiące, 16 lat i 10 lat[12]. Następnego dnia przeciw trzem ministrom zostało wszczęte postępowanie finansowo-administracyjne. 14 października 2008 ze stanowiska ministra zrezygnowała Maria Borelius[13], a 16 października 2008 Cecilia Stego Chilo[14]. Prasa międzynarodowa nazwała aferę mianem "Nannygate".

W polityce zagranicznej rząd Fredrika Reinfeldta zaczął prowadzić politykę bardziej proamerykańską niż jego poprzednicy. 15 maja 2007 odbył pierwszą podróż do USA jako premier. W jej trakcie spotkał się z prezydentem George'em W. Bushem[15] oraz gubernatorem Kalifornii Arnoldem Schwarzeneggerem[16]. Podjął też aktywną politykę na forum UE. Rząd Szwecji wraz z Polską był inicjatorem programu Partnerstwa Wschodniego[17]. Fredrik Reinfeldt opowiedział się również za akcesją Szwecji do NATO.

W wyborach parlamentarnych z 19 września 2010 rządząca koalicja Sojusz zdobyła najwięcej mandatów (173), jednak nie utrzymała większości parlamentarnej[18][19]. Fredrik Reinfeldt pozostał premierem, reorganizując swój gabinet w rząd mniejszościowy, którego nowy skład ogłosił 5 października 2010[20].

W wyborach parlamentarnych z 14 września 2014 partie Sojuszu utraciły ponad 30 mandatów, władzę przejął mniejszościowy rząd socjaldemokratów i zielonych. Fredrik Reinfeldt, który pozostał posłem, zakończył urzędowanie 3 października 2014.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Så nådde han toppen (szw.). aftonbladet.se, 18 września 2006. [dostęp 2010-09-14].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Berättelsen om Fredrik Reinfeldt (szw.). dn.se, 18 września 2006. [dostęp 2010-09-14].
  3. Nu är det Fredrik som styr Sverige (szw.). aftonbladet.se, 5 października 2006. [dostęp 2010-09-14].
  4. Profile: Fredrik Reinfeldt, the Alliance's clean-up man (ang.). thelocal.se, 13 września 2006. [dostęp 2010-09-14].
  5. 5,0 5,1 Profile: Fredrik Reinfeldt (ang.). bbc.co.uk, 18 września 2006. [dostęp 2010-09-14].
  6. 6,0 6,1 Tre bilder av utmanaren Reinfeldt (szw.). svt.se, 17 października 2006. [dostęp 2010-09-14].
  7. Sweden's new workers' party on the cusp of power (szw.). thelocal.se, 22 sierpnia 2006. [dostęp 2010-09-14].
  8. Analysis: Sweden changes direction (ang.). bbc.co.uk, 18 września 2006. [dostęp 2010-12-05].
  9. Sweden's governing party voted out after 12 years (ang.). iht.com, 18 września 2006. [dostęp 2014-08-17].
  10. Reinfeldt asked to form a government (ang.). thelocal.se, 19 września 2006. [dostęp 2010-12-05].
  11. Ministers admit nanny tax dodges (ang.). thelocal.se, 7 października 2006. [dostęp 2010-12-05].
  12. Ministers reported to police for unpaid TV licences (ang.). 13 października 2006. [dostęp 2010-12-05].
  13. Swedish trade minister resigns (ang.). 14 października 2006. [dostęp 2010-12-05].
  14. Second Swedish minister resigns (ang.). 16 października 2006. [dostęp 2010-12-05].
  15. Bush holds talks with Swedish prime minister (ang.). 15 maja 2007. [dostęp 2014-08-23].
  16. Fredrik and Arnold talk green (ang.). thelocal.se, 17 maja 2007. [dostęp 2010-12-05].
  17. Poland and Sweden to pitch 'Eastern Partnership' idea" (ang.). euobserver.com, 22 maja 2008. [dostęp 2010-12-05].
  18. Swedish far right wins first seats in parliament (ang.). bbc.co.uk, 20 września 2010. [dostęp 2010-09-20].
  19. Swedish centre-right wins ballot but loses majority (ang.). reuters.com, 20 września 2010. [dostęp 2010-09-20].
  20. Swedish PM Announces his New Cabinet, Policies (ang.). crienglish.com, 6 października 2010. [dostęp 2010-10-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]