Fredrik Reinfeldt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fredrik Reinfeldt
Fredrik-reinfeldt-alliance.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia 1965
Sztokholm
Premier Szwecji
Przynależność polityczna Umiarkowana Partia Koalicyjna
Okres urzędowania od 6 października 2006
Poprzednik Göran Persson
Przewodniczący Umiarkowanej Partii Koalicyjnej
Okres urzędowania od 25 października 2003
Poprzednik Bo Lundgren
Przewodniczący Rady Europejskiej
Okres urzędowania od 1 lipca 2009
do 30 listopada 2009
Poprzednik Jan Fischer
Następca Herman Van Rompuy
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

John Fredrik Reinfeldt (wym. [ˈfreːdrɪk ˈrajnˌfɛlt] i; ur. 4 sierpnia 1965 w Sztokholmie) – szwedzki polityk, od 1991 deputowany do Riksdagu, od 2003 przewodniczący Umiarkowanej Partii Koalicyjnej, od 6 października 2006 premier Szwecji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Fredrik Reinfeldt urodził się w 1965 w parafii Österhaninge w gminie Haninge w regionie sztokholmskim jako najstarszy z trojga braci. Niedługo po jego narodzinach rodzina przeniosła się do Londynu, gdzie jego ojciec został konsultantem w firmie Shell. Po powrocie do kraju Reinfeldtowie zamieszkali w miejscowości Handen w gminie Haninge, a następnie w północno-zachodniej dzielnicy Sztokholmu, Bromsten. W 1976 rodzina przeprowadziła się do Täby[1][2].

Fredrik Reinfeldt po zakończeniu szkoły średniej odbył służbę wojskową oraz ukończył kurs kadetów w szkole w Umeå. W 1990 został absolwentem Uniwersytetu w Sztokholmie z dyplomem magistra biznesu i ekonomii[3].

W 1991 poślubił Filippę Holmberg, również działaczkę Partii Umiarkowanej. Jego żona w latach 90. zajmowała różne stanowiska w Radzie Miejskiej Sztokholmu oraz Radzie Regionu Sztokholmskiego, a w latach 2005–2006 była przewodniczącą rady gminy Täby. Ma troje dzieci: córkę Elbę oraz synów Gustafa i Erika[4][5].

Działalność polityczna do 2002[edytuj | edytuj kod]

W 1983 wstąpił do Umiarkowanej Ligi Młodzieży, organizacji młodzieżowej Partii Umiarkowanej. W 1987 został jej przewodniczącym w Täby, a w 1990 w Sztokholmie. W 1988 objął funkcję sekretarza w Radzie Regionu Sztokholmskiego. W 1991 wziął udział w zwycięskich dla Partii Umiarkowanej wyborach parlamentarnych i dostał się do Riksdagu. Na czele rządu stanął wówczas Carl Bildt, przewodniczący jego ugrupowania[1].

W 1992 został wybrany na przewodniczącego Umiarkowanej Ligi Młodzieży. Na kongresie w mieście Lycksele pokonał dotychczasowego przewodniczącego Ulfa Kristerssona stosunkiem głosów 58 do 55. Bitwa w Lycksele, jak sam później określił to zdarzenie, była decydującym momentem w jego karierze politycznej[1][6]. W latach 1995–1997 stał na czele Wspólnoty Demokratycznej Młodzieży Europy, organizacji skupiającej młodzieżówki partii konserwatywnych i chrześcijańsko-demokratycznych.

Jako lider Umiarkowanej Ligi Młodzieży, początkowo wspierał politykę rządu premiera Carla Bildta. Później zmienił swoje stanowisko i był coraz bardziej krytyczny wobec liderów partii. W 1993 napisał książkę pt. Det sovande folket (Śpiący naród), w której poddał krytyce model szwedzkiego państwa opiekuńczego i wezwał do przeprowadzenia liberalnych zmian. Po porażce wyborczej Partii Umiarkowanej w wyborach w 1994, publiczne skrytykował partyjne kierownictwo, które według niego przejęło zbyt duże wpływy w strukturach partii[2].

W 1995 opublikował kolejną książkę, zatytułowaną "Nostalgitrippen" (Nostalgiczna podróż), w której skrytykował głównych polityków Partii Umiarkowanej, w tym także Bildta. W lutym 1995 z powodu swojej ostrej krytyki utracił stanowisko lidera Umiarkowanej Ligi Młodzieżowej. W strukturach partii był marginalizowany i nie sprawował żadnych istotnych funkcji. Sytuacja zmieniła się w 1999, gdy Carla Bildta na stanowisku lidera Partii Umiarkowanej zastąpił Bo Lundgren. Od 2001 do 2002 Fredrik Reinfeldt był przewodniczącym parlamentarnej Komisji Sprawiedliwości[1][2][6].

Lider Partii Umiarkowanej[edytuj | edytuj kod]

Liderzy Sojuszu dla Szwecji w czasie kampanii wyborczej w 2006

W wyborach parlamentarnych z września 2002 Partia Umiarkowana poniosła porażkę, zdobywając tylko 55 mandatów w 349-osobowym Riksdagu, co wymusiło zmianę przywództwa. W nowym parlamencie Fredrik Reinfeldt objął stanowisko lidera klubu parlamentarnego Partii Umiarkowanej. 25 października 2003 został jednogłośnie wybrany na jej nowego przewodniczącego[2].

Pod jego przywództwem Partia Umiarkowana przesunęła się w stronę centrum, czego odzwierciedleniem miała być jej nowa nieoficjalna nazwa – Nowa Partia Umiarkowana (De Nya Moderaterna), podkreślająca nowy kierunek. Partia Umiarkowana zrezygnowała z ostrej krytyki tzw. szwedzkiego państwa opiekuńczego, a opowiedziała się za jego stopniową zmianą. Postulowała obniżki podatków dla klasy niższej i średniej (zamiast dla najwięcej zarabiających) oraz aktywizację bezrobotnych poprzez redukcję zasiłków i pomocy socjalnej[5][7].

31 sierpnia 2004 liderzy czterech partii centroprawicowych powołali wspólną koalicję wyborczą Sojusz dla Szwecji (Allians för Sverige). W jej skład obok Partii Umiarkowanej weszły również Partia Centrum, Ludowa Partia Liberałów oraz Chrześcijańscy Demokraci. Celem koalicji stało się zwycięstwo w wyborach parlamentarnych, które odbyły się 17 września 2006. Sojusz dla Szwecji zdobył 178 mandatów i pokonał koalicję wyborczą Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej premiera Görana Perssona (171 mandatów)[8][9].

Premier[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Rząd Fredrika Reinfeldta.
Premier Fredrik Reinfeldt z prezydentem George'em W. Bushem, Waszyngton, maj 2007

Po zwycięskich wyborach Fredrik Reinfeldt 4 października 2006 został desygnowany na stanowisko premiera przez przewodniczącego parlamentu Pera Westerberga[10]. Następnego dnia Riksdag zaakceptował jego kandydaturę stosunkiem głosów 175 za i 169 przeciw. 6 października 2006 został oficjalnie zaprzysiężony na stanowisku premiera.

Wkrótce po zaprzysiężeniu ujawniono różne kontrowersje dotyczące kilku członków gabinetu. Już 7 października 2008 wyszło na jaw, że nowa minister handlu zagranicznego Maria Borelius oraz minister kultury Cecilia Stegö Chilò zatrudniały nielegalnie pomoc domową (gosposie i nianie), nie płacąc z tego tytułu żadnych podatków[11]. 11 października 2008 w mediach podano, że obie minister oraz minister ds. migracji i polityki azylowej Tobias Billström nie płacili abonamentu telewizyjnego przez odpowiednio: 2 miesiące, 16 lat i 10 lat[12]. Następnego dnia przeciw trzem ministrom zostało wszczęte postępowanie finansowo-administracyjne. 14 października 2008 ze stanowiska ministra zrezygnowała Maria Borelius[13], a 16 października 2008 Cecilia Stego Chilo[14]. Prasa międzynarodowa nazwała aferę mianem "Nannygate".

W polityce zagranicznej rząd Fredrika Reinfeldta zaczął prowadzić politykę bardziej proamerykańską niż jego poprzednicy. 15 maja 2007 odbył pierwszą podróż do USA jako premier. W jej trakcie spotkał się z prezydentem George'em W. Bushem[15] oraz gubernatorem Kalifornii Arnoldem Schwarzeneggerem[16]. Podjął też aktywną politykę na forum UE. Rząd Szwecji wraz z Polską był inicjatorem programu Partnerstwa Wschodniego[17]. Fredrik Reinfeldt opowiedział się również za akcesją Szwecji do NATO.

W wyborach parlamentarnych z 19 września 2010 rządząca koalicja Sojusz zdobyła najwięcej mandatów (173), jednak nie utrzymała większości parlamentarnej[18][19]. Fredrik Reinfeldt pozostał premierem, reorganizując swój gabinet w rząd mniejszościowy, którego nowy skład ogłosił 5 października 2010[20].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Så nådde han toppen (szw.). aftonbladet.se, 18 września 2006. [dostęp 2010-09-14].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Berättelsen om Fredrik Reinfeldt (szw.). dn.se, 18 września 2006. [dostęp 2010-09-14].
  3. Nu är det Fredrik som styr Sverige (szw.). aftonbladet.se, 5 października 2006. [dostęp 2010-09-14].
  4. Profile: Fredrik Reinfeldt, the Alliance's clean-up man (ang.). thelocal.se, 13 września 2006. [dostęp 2010-09-14].
  5. 5,0 5,1 Profile: Fredrik Reinfeldt (ang.). bbc.co.uk, 18 września 2006. [dostęp 2010-09-14].
  6. 6,0 6,1 Tre bilder av utmanaren Reinfeldt (szw.). svt.se, 17 października 2006. [dostęp 2010-09-14].
  7. Sweden's new workers' party on the cusp of power (szw.). thelocal.se, 22 sierpnia 2006. [dostęp 2010-09-14].
  8. Analysis: Sweden changes direction (ang.). bbc.co.uk, 18 września 2006. [dostęp 2010-12-05].
  9. Sweden's governing party voted out after 12 years (ang.). iht.com, 18 września 2006. [dostęp 2014-08-17].
  10. Reinfeldt asked to form a government (ang.). thelocal.se, 19 września 2006. [dostęp 2010-12-05].
  11. Ministers admit nanny tax dodges (ang.). thelocal.se, 7 października 2006. [dostęp 2010-12-05].
  12. Ministers reported to police for unpaid TV licences (ang.). 13 października 2006. [dostęp 2010-12-05].
  13. Swedish trade minister resigns (ang.). 14 października 2006. [dostęp 2010-12-05].
  14. Second Swedish minister resigns (ang.). 16 października 2006. [dostęp 2010-12-05].
  15. Bush holds talks with Swedish prime minister (ang.). 15 maja 2007. [dostęp 2014-08-23].
  16. Fredrik and Arnold talk green (ang.). thelocal.se, 17 maja 2007. [dostęp 2010-12-05].
  17. Poland and Sweden to pitch 'Eastern Partnership' idea" (ang.). euobserver.com, 22 maja 2008. [dostęp 2010-12-05].
  18. Swedish far right wins first seats in parliament (ang.). bbc.co.uk, 20 września 2010. [dostęp 2010-09-20].
  19. Swedish centre-right wins ballot but loses majority (ang.). reuters.com, 20 września 2010. [dostęp 2010-09-20].
  20. Swedish PM Announces his New Cabinet, Policies (ang.). crienglish.com, 6 października 2010. [dostęp 2010-10-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]