French Open

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
French Open (Roland Garros)
French Open (Roland Garros)
Kort im. Philippe'a Chartiera - główna arena French Open
Miejsce  Francja
Paryż, 16. dzielnica
Obiekt Stade Roland Garros
Nawierzchnia ceglana
Pierwsza edycja 1891
Ostatnia edycja 2011
ATP Tour
Kategoria turniej wielkoszlemowy
Pula nagród 16 150 460 (2010)
Drabinka 128S / 128Q / 64D (2010)
Dyrektor Gilbert Ysern
WTA Tour
Kategoria turniej wielkoszlemowy
Pula nagród 16 150 460 (2010)
Drabinka 128S / 96Q / 64D (2010)
Dyrektor Gilbert Ysern
Aktualni mistrzowie
Gra pojedyncza mężczyzn
Hiszpania Rafael Nadal
Gra podwójna mężczyzn
Kanada Daniel Nestor
 Serbia Nenad Zimonjić
Gra pojedyncza kobiet
Chińska Republika Ludowa Li Na
Gra podwójna kobiet
Stany Zjednoczone Serena Williams
Stany Zjednoczone Venus Williams
Gra mieszana
Słowenia Katarina Srebotnik
Serbia Nenad Zimonjić
Strona internetowa turnieju
Wielki Szlem

French Open, Roland Garros – międzynarodowe mistrzostwa Francji w tenisie, jeden z czterech turniejów zaliczanych do Wielkiego Szlema rozgrywany w Paryżu na kortach imienia Rolanda Garrosa na przełomie maja i czerwca.

Spis treści

[edytuj] Historia

Pierwszy turniej pod nazwą Championnat de France został rozegrany w 1891 i miał lokalny charakter. W 1897 do udziału dopuszczono kobiety, a w 1912 rozpoczęto grę na mączce ceglanej (do tego czasu grano w tenisa wyłącznie na kortach trawiastych). W 1925 do rozgrywek dopuszczono najlepszych graczy spoza Francji i zmieniono nazwę turnieju na Championats Internationaux de France. Powrócono wtedy na chwilę do kortów trawiastych (1925-1927).

Po zwycięstwie Francji w Pucharze Davisa (1927), zbudowano nowy stadion, nazwany imieniem bohatera I wojny światowej, Rolanda Garrosa, na którym turniej odbywa się do dziś. Zmieniono jednocześnie nazwę mistrzostw na Tournoi de Roland Garros (1928). W latach 1945-1947 Roland Garros był rozgrywany po Wimbledonie, jako 3. turniej wielkoszlemowy. W 1968 mistrzostwa Francji stały się pierwszym wielkoszlemowym turniejem "open", zezwalającym na start zarówno profesjonalistom jak i amatorom.

Od 1981 przyznaje sie specjalne nagrody dla graczy - Prix Orange (za postawę fair-play), Prix Citron (osobowość turnieju) oraz Prix Bourgeon (rewelacja roku). W 2007 zrównano pule nagród pieniężnych w rozgrywkach męskich i kobiecych. Główna nagroda dla zwycięzcy w 2009 roku wyniesie ponad milion Euro dla pań i panów. Od 2008 oficjalna nazwa turnieju brzmi Roland Garros Tournament.

Punkty i nagrody w turnieju singlowym
Etap Punkty rankingowe
WTA
Punkty rankingowe
ATP
Zwycięstwo 2000 2000
Finał 1400 1200
Półfinał 900 720
Ćwierćfinał 500 360
4. runda 280 180
3. runda 160 90
2. runda 100 45
1. runda 5 10
Kort Philippe Chatrier (Finał singla mężczyzn w 2006)
Michael Stich komentator turnieju w 2003 roku
Sześćiokrotny triumfator Rafael Nadal
Bilet wstępu na mecze French Open

Nawierzchnia ziemnego kortu w Paryżu wykonana jest z czerwonej mączki i sprawia, że piłka po odbiciu się od kortu zwalnia, robiąc przy tym wysoki kozioł. Sprawia to, iż mocny serwis przestaje być dużym atutem na tej nawierzchni. M.in. dlatego, takie sławy jak Pete Sampras, Jimmy Connors, Boris Becker, Lindsay Davenport czy Martina Hingis nie zdołały tu nigdy wygrać i co za tym idzie, skompletować Wielkiego Szlema. Innym tenisistom z kolei nawierzchnia ta pasuje tak bardzo, że poza Paryżem nie wygrali żadnego innego turnieju wielkoszlemowego (7 z 11 ostatnich zwycięzców wśród panów).

Najwięcej zwycięstw w paryskiej imprezie wśród mężczyzn odniósł Francuz Max Décugis, który wygrywał tu 8 razy (1903-1904, 1907-1909,1912-1914). 6-krotnie French Open wygrali Szwed Björn Borg (1974-1975, 1978-1981) oraz Hiszpan Rafael Nadal (2005-2011, z przerwą w 2009), pięciokrotnie zwyciężał Francuz Henri Cochet 1922, 1926, 1928, 1930 ,1932

Natomiast wśród kobiet najwięcej zwycięstw zanotowała amerykanka Chris Evert - 7 (1974-1975, 1979-1980, 1983-1985), 6 razy French Open wygrała Niemka Steffi Graf (1987-1988, 1993, 1995-1996, 1999) oraz Francuzka Suzanne Lenglen (1920-1923, 1925-1926). Minimum 5 zwycięstw w turnieju mają również Australijka Margaret Smith Court (1962, 1964, 1969-1970, 1973) oraz Francuzka Françoise Masson (1897-1899, 1902-1903).

We French Open, w jak i pozostałych turniejach Wielkiego Szlema, finałowe sety w grach pojedynczych grane są bez tie-breaka (do dwóch gemów przewagi), a w grze mieszanej w ostatnim secie rozgrywa się tzw. super tie-break.

[edytuj] Puchary

Zwycięzcy turnieju otrzymują specjalne puchary:

  • singiel mężczyzn - Coupe des Mousquetaires (Puchar Muszkieterów)
  • singiel kobiet - Coupe Suzanne Lenglen
  • gra podwójna mężczyzn - Coupe Jacques Brugnon
  • gra podwójna kobiet - Coupe Simone Mathieu
  • miksty - Coupe Marcel Bernard

Po każdej wygranej nazwisko zwycięzcy zostaje wypisane na oryginalnym pucharze (wykonanym ze srebra), a zawodnicy otrzymują wykonane przez Maisona Mellerio wierne repliki.

[edytuj] Ciekawostki

[edytuj] Rekordy

Rekord Kobiety Mężczyźni
najwięcej tytułów (łącznie) Francja Suzanne Lenglen (15) Francja Max Décugis (29)
najwięcej tytułów
(gra pojedyncza)
Stany Zjednoczone Chris Evert (7) Francja Max Décugis (8)
najwięcej tytułów
z rzędu (gra pojedyncza)
Francja Suzanne Lenglen (4) Hiszpania Rafael Nadal (4)
Szwecja Björn Borg (4)
Francja Paul Aymé (4)
najwięcej tytułów
(gra podwójna)
Czechy / Stany Zjednoczone Martina Navrátilová (7) Francja Max Décugis (14)
najmłodsi mistrzowie Federalna Republika Jugosławii Monica Seles
1990, 16 lat, 6 miesięcy
Stany Zjednoczone Michael Chang
1989, 17 lat, 3 miesiące
najstarsi mistrzowie Stany Zjednoczone Chris Evert
1986, 31 lat, 5 miesięcy
Hiszpania Andrés Gimeno
1972, 34 lata, 10 miesięcy
ostatni francuscy
triumfatorzy
Francja Mary Pierce (2000) Francja Yannick Noah (1983)

[edytuj] Plan kortów im. R.Garrosa

Plan Roland Garros.svg
Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach