French Open

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
French Open (Roland Garros)
Kort im. Philippe'a Chartiera – główna arena French Open
Kort im. Philippe'a Chartiera – główna arena French Open
Miejsce  Francja
Paryż, 16. dzielnica
Obiekt Stade Roland Garros
Nawierzchnia Ceglana
Pierwsza edycja 1891
ATP World Tour
Kategoria Wielki Szlem
Pula nagród 11 552 000 €
Drabinka 128S/128Q/64D
Dyrektor Gilbert Ysern
WTA Tour
Kategoria Wielki Szlem
Pula nagród 11 420 000 €
Drabinka 128S/96Q/64D
Dyrektor Gilbert Ysern
Aktualni mistrzowie
Gra pojedyncza mężczyzn
Hiszpania Rafael Nadal
Gra podwójna mężczyzn
Francja Julien Benneteau
Francja Édouard Roger-Vasselin
Gra pojedyncza kobiet
Rosja Marija Szarapowa
Gra podwójna kobiet
Chińskie Tajpej Hsieh Su-wei
Chińska Republika Ludowa Peng Shuai
Gra mieszana
Niemcy Anna-Lena Grönefeld
Holandia Jean-Julien Rojer
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Wielki Szlem

French Open, Roland Garros – międzynarodowe mistrzostwa Francji w tenisie, jeden z czterech turniejów zaliczanych do Wielkiego Szlema rozgrywany w Paryżu na kortach imienia Rolanda Garrosa na przełomie maja i czerwca.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy turniej pod nazwą Championnat de France został rozegrany w 1891 i miał lokalny charakter. W 1897 do udziału dopuszczono kobiety, a w 1912 rozpoczęto grę na mączce ceglanej (do tego czasu grano w tenisa wyłącznie na kortach trawiastych). W 1925 do rozgrywek dopuszczono najlepszych graczy spoza Francji i zmieniono nazwę turnieju na Championnats Internationaux de France. Powrócono wtedy na chwilę do kortów trawiastych (1925-1927).

Po zwycięstwie Francji w Pucharze Davisa (1927), zbudowano nowy stadion, nazwany imieniem bohatera I wojny światowej, Rolanda Garrosa, na którym turniej odbywa się do dziś. Zmieniono jednocześnie nazwę mistrzostw na Tournoi de Roland Garros (1928). W latach 1945-1947 Roland Garros był rozgrywany po Wimbledonie, jako 3. turniej wielkoszlemowy. W 1968 mistrzostwa Francji stały się pierwszym wielkoszlemowym turniejem „open”, zezwalającym na start zarówno profesjonalistom, jak i amatorom.

Od 1981 przyznaje się specjalne nagrody dla graczy – Prix Orange (za postawę Fair play), Prix Citron (osobowość turnieju) oraz Prix Bourgeon (rewelacja roku). W 2007 zrównano pule nagród pieniężnych w rozgrywkach męskich i kobiecych. Główna nagroda dla zwycięzcy w 2014 roku wyniosła 1 650 000 euro. Od 2008 oficjalna nazwa turnieju brzmi Roland Garros Tournament.

Punkty i nagrody w turnieju singlowym
Etap Punkty rankingowe
WTA
Punkty rankingowe
ATP
Zwycięstwo 2000 2000
Finał 1300 1200
Półfinał 780 720
Ćwierćfinał 430 360
4. runda 240 180
3. runda 130 90
2. runda 70 45
1. runda 10 10
Kort Philippe Chatrier (Finał singla mężczyzn w 2006)
Michael Stich komentator turnieju w 2003 roku
Dziewięciokrotny triumfator Rafael Nadal
Bilet wstępu na mecze French Open

Nawierzchnia ziemnego kortu w Paryżu wykonana jest z czerwonej mączki i sprawia, że piłka po odbiciu się od kortu zwalnia, robiąc przy tym wysoki kozioł. Sprawia to, iż mocny serwis przestaje być dużym atutem na tej nawierzchni. M.in. dlatego, takie sławy jak Pete Sampras, Jimmy Connors, Boris Becker, Lindsay Davenport czy Martina Hingis nie zdołały tu nigdy wygrać i co za tym idzie, skompletować Wielkiego Szlema. Innym tenisistom z kolei nawierzchnia ta pasuje tak bardzo, że poza Paryżem nie wygrali żadnego innego turnieju wielkoszlemowego.

Najwięcej zwycięstw w paryskiej imprezie wśród mężczyzn odnieśli:

Wśród kobiet najwięcej zwycięstw zanotowały:

We French Open, jak i w pozostałych turniejach Wielkiego Szlema (oprócz US Open), decydujące sety w grach pojedynczych grane są bez tie-breaka (do dwóch gemów przewagi), a w grze mieszanej w ostatnim secie rozgrywa się tzw. super tie-break.

Puchary[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzcy turnieju otrzymują specjalne puchary:

  • singiel mężczyzn – Coupe des Mousquetaires (Puchar Muszkieterów)
  • singiel kobiet – Coupe Suzanne Lenglen
  • gra podwójna mężczyzn – Coupe Jacques Brugnon
  • gra podwójna kobiet – Coupe Simone Mathieu
  • miksty – Coupe Marcel Bernard

Po każdej wygranej nazwisko zwycięzcy zostaje wypisane na oryginalnym pucharze (wykonanym ze srebra), a zawodnicy otrzymują wykonane przez Maisona Mellerio wierne repliki.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Ivo Karlović w meczu 1. rundy turnieju 2009 zaserwował 55 asów przeciwko Lleytonowi Hewittowi, bijąc dotychczasowy rekord mistrzostw Andy Roddicka z 2001 aż o 18 piłek. Był to jednocześnie drugi wynik w całej historii światowego tenisa (lepszy był tylko Ed Kauder – 59 asów w turnieju U.S. Championships 1955)

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Rekord Kobiety Mężczyźni
najwięcej tytułów (łącznie) Francja Suzanne Lenglen (15) Francja Max Décugis (29)
najwięcej tytułów
(gra pojedyncza)
Stany Zjednoczone Chris Evert (7) Hiszpania Rafael Nadal (9)
najwięcej tytułów
z rzędu (gra pojedyncza)
Francja Suzanne Lenglen (4) Hiszpania Rafael Nadal (5)
najwięcej tytułów
(gra podwójna)
Czechy / Stany Zjednoczone Martina Navrátilová (7) Francja Max Décugis (14)
najmłodsi mistrzowie Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Monica Seles
1990, 16 lat, 6 miesięcy
Stany Zjednoczone Michael Chang
1989, 17 lat, 3 miesiące
najstarsi mistrzowie Stany Zjednoczone Chris Evert
1986, 31 lat, 5 miesięcy
Hiszpania Andrés Gimeno
1972, 34 lata, 10 miesięcy
ostatni francuscy
triumfatorzy
Francja Mary Pierce (2000) Francja Yannick Noah (1983)

Plan kortów im. R. Garrosa[edytuj | edytuj kod]

2012 French Open map-fr.svg