Friedrich Ebert

Z Wikipedii

Friedrich Ebert
Data urodzenia	1871
Data śmierci	1925
1. Prezydent Rzeszy Niemieckiej
Okres urzędowania	od 11 lutego 1919 do 28 lutego 1925
Przynależność polityczna	Socjaldemokratyczna Partia Niemiec
Poprzednik	Pierwszy Prezydent Niemiec
Następca	Paul von Hindenburg
9. Kanclerz Rzeszy Niemieckiej
Okres urzędowania	od 9 listopada 1918 do 11 lutego 1919
Poprzednik	Maksymilian von Baden
Następca	Philipp Scheidemann

Friedrich Ebert (ur. 4 lutego 1871 w Heidelbergu, zm. 28 lutego 1925 w Berlinie) – niemiecki polityk, ostatni kanclerz (9 listopada – 11 listopada 1918) Cesarstwa Niemieckiego i pierwszy prezydent Niemiec (Republiki Weimarskiej). Socjalista związany z SPD.

Urodził się w Heidelbergu w rodzinie krawca.

Wstąpił do SPD, w krótkim czasie został sekretarzem generalnym tej partii.

9 listopada 1918 roku został ostatnim kanclerzem Cesarstwa Niemieckiego. Następnego dnia wybuchła rewolucja, a cesarz Wilhelm II wyjechał do Holandii. Ebert ustąpił ze stanowiska kanclerza na rzecz Philippa Scheidemanna – pierwszego kanclerza Republiki Weimarskiej.

W roku 1919 został wybrany na pierwszego prezydenta nowej republiki. Urząd ten pełnił do czasu swojej śmierci w roku 1925. Był w imieniu Niemiec sygnatariuszem traktatu wersalskiego, co nie przysporzyło mu sympatii w społeczeństwie.

W czasie swej kadencji wydatnie przyczynił sie do stłumienia powstania Spartakusa pod przywództwem Róży Luksemburg i Karla Liebknechta.

Jego syn – Friedrich Fritz Ebert był burmistrzem Berlina Wschodniego i przewodniczącym Rady Państwa NRD.