Front Ludowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Front Ludowy , określenie polityki koalicji tworzonych w latach 1935-1938 (po VII Kongresie Kominternu) przez partie komunistyczne z partiami socjalistycznymi i socjaldemokratycznymi w Europie. Łącząc się, przejmowały władzę w państwie wykorzystując demokratyczne procedury wyborcze, tworząc następnie wspólny rząd koalicyjny.

Fronty ludowe z założenia miały być odpowiedzią komunistów na przejęcie władzy w Niemczech przez NSDAP i ekspansję ruchów faszystowskich w Europie. Koncepcja Frontu Ludowego została sformułowana przez Stalina i przedstawiona publicznie przez sekretarza generalnego Kominternu, Georgi Dymitrowa na VII Kongresie Międzynarodówki Komunistycznej w 1935. Zastąpiła w praktyce partii komunistycznych doktrynę socjalfaszyzmu, sprowadzającą się do zakazu wchodzenia partii komunistycznych w koalicje z partiami socjalistycznymi (określanych jako socjalfaszystowskie). Doktryna socjalfaszyzmu (i walka KPD z SPD) była jedną z przyczyn dojścia NSDAP do władzy w Republice Weimarskiej i obalenia ustroju demokratycznego w Niemczech. Polityka Frontu Ludowego miała zastosowanie m.in. we Francji i Hiszpanii, gdzie partie Frontu Ludowego utworzyły rząd. W II Rzeczypospolitej określana była przez KPP jako polityka jednolitofrontowa i dotyczyła współpracy organizacyjnej komunistów z częścią środowisk PPS.

Front Ludowy w Hiszpanii[edytuj | edytuj kod]

Koalicja wyborcza frontu ludowego została utworzona w roku 1935 z partii politycznych takich jak: Republikańska Lewica Katalonii, Unia Republikańska, PSOE (Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza), PCE (Komunistyczna Partia Hiszpanii), POUM (Robotnicza Partia Marksistowskiej Unifikacji), Unionistów anarchistycznych ideologii i Unii UGT. Chociaż nie byli częścią koalicji, mieli poparcie w innych ugrupowaniach lewicy takich jak anarchistyczna unia CNT. Celem tej koalicji było przeciwstawienie się w wyborach siłom prawicy, która od początku 1933 roku stawała się coraz bardziej radykalna i zaczęła nabierać cech autorytarnych i faszystowskich.

Program Frontu Ludowego określał jako ogólny cel przywrócenie polityki reformy, rehabilitacje polityczną i administracyjną represjonowanych. Kluczowymi punktami programu są:

  • Amnestia za przestępstwa polityczne po 1933 r.
  • Ulga podatkowa dla wsi i intensyfikacja kredytów rolnych.
  • Przyspieszenie reformy rolnej i przegląd eksmisji.
  • Rozwój robót publicznych i planów budowy szkół.
  • Płaca minimalna i przegląd prawa społecznego.

W wyborach z 16 lutego 1936 roku, Front Ludowy wygrał małą ilością głosów, lecz za sprawą prawa wyborczego zdominował nowy parlament. Z 4,65 milionami głosów uzyskał 278 posłów. Rząd, utworzony wyłącznie z polityków partii republikańskich reformatorów, nie miał w swoim składzie robotników ani przedstawicieli prawicy i dążył do przywrócenia reformy z 1933 roku, ale został zmiażdżony przez masy. Bezpośrednie niebezpieczeństwo rewolucji społecznej sprawiło, że prawica się coraz bardziej sprzeciwiała i była za rządem autorytarnym, który prowadzony przez Calvo Sotelo i wspierany przez Falangę, zdobył wsparcie militarne. 18 lipca wybuchł bunt prowadzony przez Francisco Franco i nowo wybrany rząd musiał opuścić kraj.