Front Ludowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Front Ludowy - określenie koalicji tworzonych w latach 1935-1938 (po VII Kongresie Kominternu) przez partie komunistyczne z partiami socjalistycznymi i socjaldemokratycznymi, będących reakcją na ekspansję ruchów faszystowskich w Europie[1]. Łącząc się, przejmowały władzę w państwie wykorzystując demokratyczne procedury wyborcze, tworząc następnie wspólny rząd koalicyjny.


Koncepcja Frontu Ludowego została sformułowana przez Stalina i przedstawiona publicznie przez sekretarza generalnego Kominternu, Georgi Dymitrowa na VII Kongresie Międzynarodówki Komunistycznej w 1935. Zastąpiła w praktyce partii komunistycznych doktrynę socjalfaszyzmu, sprowadzającą się do zakazu wchodzenia partii komunistycznych w koalicje z partiami socjalistycznymi (określanych jako socjalfaszystowskie). Doktryna socjalfaszyzmu (i walka KPD z SPD) była jedną z przyczyn dojścia NSDAP do władzy w Republice Weimarskiej i obalenia ustroju demokratycznego w Niemczech. Polityka Frontu Ludowego miała zastosowanie m.in. we Francji i Hiszpanii, gdzie partie Frontu Ludowego utworzyły rząd. W II Rzeczypospolitej określana była przez KPP jako polityka jednolitofrontowa i dotyczyła współpracy organizacyjnej komunistów z częścią środowisk PPS.

Front Ludowy w Hiszpanii[edytuj | edytuj kod]

Koalicja wyborcza frontu ludowego została utworzona w roku 1935 z partii politycznych takich jak: Republikańska Lewica Katalonii, Unia Republikańska, PSOE (Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza), PCE (Komunistyczna Partia Hiszpanii), POUM (Robotnicza Partia Marksistowskiej Unifikacji), Unionistów anarchistycznych ideologii i Unii UGT. Chociaż nie byli częścią koalicji, mieli poparcie w innych ugrupowaniach lewicy takich jak anarchistyczna unia CNT. Celem tej koalicji było przeciwstawienie się w wyborach siłom prawicy, która od początku 1933 roku stawała się coraz bardziej radykalna i zaczęła nabierać cech autorytarnych i faszystowskich. Program Frontu Ludowego określał jako ogólny cel przywrócenie polityki reformy, rehabilitacje polityczną i administracyjną represjonowanych. Kluczowymi punktami programu są:

  • Amnestia za przestępstwa polityczne po 1933 r.
  • Ulga podatkowa dla wsi i intensyfikacja kredytów rolnych.
  • Przyspieszenie reformy rolnej i przegląd eksmisji.
  • Rozwój robót publicznych i planów budowy szkół.
  • Płaca minimalna i przegląd prawa społecznego.

W wyborach z 16 lutego 1936 roku, Front Ludowy wygrał małą ilością głosów, lecz za sprawą prawa wyborczego zdominował nowy parlament. Z 4,65 milionami głosów uzyskał 278 posłów. Rząd Frontu Ludowego napotkał opozycję prawicy. 17 lipca 1936 gen. Francisco Franco ogłosił powstanie przeciw rządowi Republiki. Konsekwencją była trwająca do 1939 wojna domowa, która doprowadziła do upadku rządów Frontu Ludowego i Republiki Hiszpańskiej.

Information icon.svg Osobny artykuł: Hiszpańska wojna domowa.

Przypisy

  1. Tadeusz Łepkowski, Słownik historii Polski, Warszawa 1973 str.101.