Front Stalingradzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Front Stalingradzki – jeden z frontów sowieckich przeciw wojskom niemieckim w II wojnie światowej.

Utworzony 12 lipca 1942 z wycofanych z rejonu Stalingradu wojsk Frontu Południowo-Zachodniego. Kolejni dowódcy Frontu; marszałek Siemion Timoszenko, od 23 lipca gen. por. Wasilij Gordow, od 13 sierpnia gen. płk Andriej Jeriomienko - do 30 września 1942. Skład Frontu: 62, 63, 64, 21 Armie i 8 Armia Lotnicza. W końcu lipca w skład weszły; 38 i 57 armie oraz Wołżańska Flotylla Wojskowa (dowódca kontradm. Dmitrij Rogaczow). Rozwinął się na linii: Pawłowsk, Wierchni Mamon, Wiereszenka, Serafimowicz, Klecka, Sirotinka, Jeżowka, przeciwko części sił niemieckiej Grupy Armii "B". Brał udział w bitwie stalingradzkiej. 9 sierpnia został podporządkowany dowódcy Frontu Południowo-Wschodniego. 28 września 1942 Front Stalingradzki przemianowano na Front Doński, a jego nazwę przejął Front Południowo-Wschodni, który do 18 listopada prowadził walki obronne, a 19 - 30 listopada wspólnie z Frontem Dońskim i Frontu Południowo-Zachodniego dokonał okrążenia 6 Armii niemieckiej pod Stalingradem. 1 stycznia 1943 przemianowany na Front Południowy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedija, Moskwa 1978,
  • Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975, s. 146.