Front Wyzwolenia Enklawy Kabindy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Obszar Kabindy, 1977

Front Wyzwolenia Enklawy Kabindy - ruch partyzancki i polityczny, dążący do odłączenia Kabindy od Angoli, początkowo dążący do wyparcia Portugalczyków z dawnych terenów królestw Kakongo, Loango i N'Goyo.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Konflikt w Kabindzie.

W dniu 1 lutego 1885 roku, podpisany został traktat z Simulambuco, ustanawiający Kabindę protektoratem portugalskim[1][2].

W 1963 roku, trzy organizacje - Ruch na rzecz Wyzwolenia Enklawy Kabindy (MLEC), Krajowy Sojusz Mayombe (ALLIAM) i Komitet Akcji Krajowej Zjednoczonej Kabindy, połączyły się tworząc Front Wyzwolenia Enklawy Kabindy[3]. Liderem FLEC został Luiz Ranque Franque, który odmówił przyłączenia się FLEC do innych ruchów walczących o niezależność Angoli. W okresie portugalskiej wojny kolonialnej (1961-1974), nacjonalistyczne ruchy Kabindy walczyły z portugalskimi siłami zbrojnymi. Po upadku portugalskiego reżimu Nowego Państwa w wyniku rewolucji goździków, przewrotu wojskowego z dnia 25 kwietnia 1974 roku, nowy rząd Portugalii zaoferował niepodległość wszystkim koloniom, w tym Angoli. W 1975 FLEC stanowiło rząd tymczasowy, na czele z Henriquesem Tiago, w dniu 1 sierpnia 1975 ogłoszono niepodległość Kabindy, a Luiz Ranque został prezydentem nowego państwa.

W okresie od listopada 1975 roku do 4 stycznia 1976, w Kabindzie doszło do konfliktu między żołnierzami Ludowego Ruchu Wyzwolenia Angoli (MPLA) a siłami FLEC. MPLA była wówczas dominującym ruchem niepodległościowym Angoli, wspieranym przez wojska kubańskie. MPLA przejęła kontrolę nad obszarami miejskimi, kontrolowanymi dotychczas przez siły FLEC.

FLEC rozpadła się na trze frakcje; FLEC-Ranque Franwue, FLEC-N'Zita kierowany przez N'Zita Henriques Tiago i FLEC-Lubota, kierowany przez Francisco Xavier Lubota. W listopadzie 1977 wyłoniła się nowa frakcja, Dowództwo Wojskowe na rzecz Wyzwolenia Kabindy. W czerwcu 1979 roku Siły Zbrojne na rzecz Wyzwolenia Kabindy utworzyły, Ruch Ludowy na Rzecz Wyzwolenia Kabindy ((MPLC, Movimento Popular de Libertação de Cabinda). W 1980 grupy wywodzące się z FLEC otrzymały pomoc od angolańskiej UNITA (Narodowy Związek na rzecz Całkowitego Wyzwolenia Angoli), który sprzeciwiał się rządom MPLA. W 1988 z ruchu FLEC wyłamał się Komunistyczny Komitet Kabindy z Kaya Mohamedem Yay jako liderem. W 1990 doszło do ostatniego rozłamu, w wyniku którego powstał Narodowy Związek na rzecz Wyzwolenia Kabindy (União Nacional de Libertação de Cabinda), dowodzony przez Lumingu Luis Gimbę.

Zjednoczone FLEC zostało utworzone ponownie w 1990 roku, gdy zjednoczyły się dwie frakcje FLEC-Renovada i FLEC-Siły Zbrojne. Emigranci z Kabindy, w 1996 roku na terenie Holandii założyli Frente de Libertação zrób Estado de Cabinda (Front Wyzwolenia Państwa Kabindy). W grudniu 2002 roku siły zbrojne Angoli ogłosiły rozbicie FLEC-Renovada[4]. W sierpniu 2006 podpisano zawieszenie broni między rządem Angoli a FLEC-Renovada. FLAC-Siły Zbrojne kontynuowały walkę z rządem Angoli. w październiku 2006 FLAC-Siły Zbrojne poprosiły o interwencję Komisję Unii Afrykańskiej. W grudniu 2011 Komisja Afrykańska rozpoczęła rozpatrywanie wniosku.

Atak na reprezentację piłkarską Togo[edytuj | edytuj kod]

W dniu 8 stycznia 2010, podczas eskortowania przez siły Angoli, autobusu piłkarskiej drużyny narodowej Togo, na terenie enklawy autobus został zaatakowany przez uzbrojonych mężczyzn. W wyniku strzelaniny zginęli rzecznik zespołu, kierowca autobusu, asystent trenera, a kilka innych osób odniosło rany.

Rodriques Mingas, sekretarz generalny FLEC, przyznał się do przeprowadzenia ataku, dodając że atak był skierowany nie przeciwko reprezentacji Togo, lecz przeciw siłom siłom zbrojnym Angoli[5].

Porwania[edytuj | edytuj kod]

Począwszy od 2000 roku, członkowie grupy rozpoczęli porwania obcokrajowców. W marcu 2001 roku siły FLEC-Renovada porwały 5 portugalskich pracowników firmy budowlanej, których uwolniono 3 miesiące później. W maju 2000 roku FLEC-FAC, porwała 3 zagranicznych i jednego lokalnego pracownika portugalskiego wykonawcy, pracownicy zostali uwolnieni w ciągu 2 miesięcy[6].

Pomoc zagraniczna[edytuj | edytuj kod]

Francja była krytykowana ze względu na sieć nieoficjalnych politycznych i handlowych zobowiązań politycznych i biznesowych z liderami FLEC. Jeden z przywódców FLEC, Henrique N'zita Tiago mieszka w Paryżu, we Francji według doniesień ukrywa się też Rodrigues Mingas, choć on sam twierdzi że wciąż mieszka w Kabindzie. Relacje FLEC i francuskich służb wywiadowczych rozpoczęły się w czasie zimnej wojny, w celu przeciwdziałaniu rządowi kubańskiemu popierającego marksistowski rząd Angoli. Do dalszych kontaktów między rządem Francji a FLEC dochodziło także po zakończeniu zimnej wojny. Francja i Portugalia pozwoliła na ekstradycję przywódców FLEC 8 stycznia 2010, gdy FLEC przyznała się do ataku na drużynę Togo[7].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. UNPO Resolution Concerning the Cabinda Enclave
  2. Shillington K., Encyclopedia of African history, Volume 1, str. 197 ISBN 978-1-57958-245-6
  3. James, W. Martin; Susan Herlin Broadhead (2004). Historical Dictionary of Angola str. 60
  4. GlobalSecurity.org
  5. "Togo footballers were attacked by mistake, Angolan rebels say"
  6. GlobalSecurity.org
  7. "Portugal to hand over Cabinda separatist leaders?"

pl:Bitwa o Kabindę