Front Wyzwolenia Quebecu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Front Wyzwolenia Quebecu (franc. Front de Libération du Québec) powszechnie znane jako FLQseparatystyczna grupa działająca w drugiej połowie XX wieku, w kanadyjskiej prowincji Quebec. Organizacja w latach siedemdziesiątych przyjęła terrorystyczne metody walki politycznej[1].

Ideologia[edytuj | edytuj kod]

Organizacja powstała w początku lat sześćdziesiątych w Montrealu, w Quebecu. Ideologią Frontu był frankofoński nacjonalizm połączony z elementami ideologicznymi lewicy w stylu marksistowskim. Założeniami organizacji było zbrojne obalenie rządu prowincji Quebecu, secesja od Kanady i utworzenie w nowym niepodległym kraju społeczeństwa socjalistycznego.

Organizacja wzywała do oporu przeciw zjawisku które określała "imperializmem anglosaskim"[2]. Organizacja korzystała z wzorców ideologicznych organizacji rewolucyjnych i narodowowyzwoleńczych z państw tj. Kuba, Algieria, Wietnam i Kuba[3].

Powstanie grupy[edytuj | edytuj kod]

Twórcami ideologii organizacji byli dwaj młodzi lewicowi intelektualiści, Charles Gagnon i Pierre Vallieres. Organizacją działalności zbrojnej zajął się belgijski lewicowy rewolucjonista Georges Schoester. Wielu członków organizacji szkolonych było w ośrodkach Organizacji Wyzwolenia Palestyny w Jordanii[4]. Organizacja składała się z szeregu komórek, luźno z sobą powiązanych. Do najznaczniejszych z nich z nich należały komórka Viger (od Denis-Benjamin Viger), komórka Dippe, komórka Luisa Riela (od Louis Riel), Saint-Denis, Wolności oraz szereg innych. Tajny dokument organizacji, zatytułowany Rewolucyjna strategia a rola awangardy, zakładał osiągnięcie dalekosiężnych celów politycznych przez fale akcji terrorystycznych, na które miały się składać rabunki, akty przemocy, zamachy bombowe i porwania.

Do końca lat sześćdziesiątych FLQ dokonało około 200 akcji, głównie zamachów bombowych i napadów z użyciem broni palnej. Celem tych ataków były głównie angielskojęzyczne instytucje edukacyjne, banki, rezydencje prominentnych obywateli, instytucje militarne. W wyniku wszystkich tych akcji śmierć poniosło pięć osób. Organizacja planowała także akcje międzynarodowe, z których najbardziej spektakularną miało być wysadzenie w powietrze Statui Wolności w Nowym Jorku. Zdecydowana akcja policyjna doprowadziła do rozbicia wielu komórek i aresztowań. W początku lat siedemdziesiątych w aresztach przebywało już prawie dwudziestu członków organizacji, z czego czterech oskarżonych o morderstwo. Choć aresztowania te sparaliżowały na jakiś czas organizację, nie zahamowały jej działalności.

Porwanie Jamesa Richarda Crossa[edytuj | edytuj kod]

Flaga używana podczas demonstracji w Montrealu i USA, w latach 1968-1971

5 października 1970 roku komórka organizacyjna Wyzwolenie dokonała porwania Jamesa Richarda Crossa, brytyjskiego dyplomaty, przedstawiciela handlowego w Kanadzie. Za zwolnienie porywacze żądali spełnienia następujących warunków:

  • Zwolnienie z więzień wszystkich członków FLQ
  • Okup 500 tysięcy dolarów w złocie
  • Opublikowanie w środkach masowego przekazu manifestu organizacji
  • Ujawnienie danych personalnych tajnych agentów policji inwigilujących organizację
  • Bezpieczny transport lotniczy na Kubę lub do Algierii
  • Zaprzestanie wszelkich akcji policyjnych przeciw organizacji.

Już w początku grudnia policja odkryła miejsce przetrzymywania zakładnika, lecz w obawie o jego życie powstrzymano się od próby uwolnienia. Zamiast tego przystąpiono do negocjacji. Ich wynikiem było uwolnienie zakładnika, w zamian za umożliwienie emigracji pięciu uczestnikom porwania na Kubę. Po negocjacjach z rządem Fidela Castro, zezwolono trzem aktywistom na wyjazd. Cross został jednocześnie uwolniony. W kilka lat później odkryto, iż trzech z pięciu porywaczy żyje na wolności w Paryżu (Francja). Po latach wszyscy z nich wyrazili pragnienie powrotu do Kanady. Mimo że ciążył na nich wyrok dożywotniego wygnania, pozwolono im powrócić. Wszyscy zostali obwinieni o popełnione przestępstwa i przyznali się do winy. Sąd wyznaczył im symboliczne kary, w żadnym przypadku nie przekraczające 20 miesięcy aresztu.

Porwanie i zabójstwo Pierre'a Laporte'a[edytuj | edytuj kod]

W kilka dni po porwaniu Crossa 10 października, komórka Chénier dokonała porwania wicepremiera rządu Quebecu, Pierre'a Laporte'a. W tydzień po porwaniu policja odkryła ciało zamordowanego ministra. W cztery tygodnie później porywacze i mordercy Laporte'a zostali schwytani, a następnie osądzeni. Porwanie Laporte'a było powodem, dla którego premier Kanady, Pierre Trudeau, ogłosił w prowincji stan wojenny (zgodnie z kanadyjskim War Measures Act). Te wydarzenia w historii Kanady określa się jako kryzys październikowy.

Porwanie potępił szereg państw w tym ZSRR który odmówił uznania Frontu za organizację narodowowyzwoleńczą i określił ją jako "separatystyczną organizację terrorystyczną"[5].

Schyłek działalności FLQ[edytuj | edytuj kod]

W wyniku zmasowanej akcji policyjnej, licznych aresztowań i inwigilacji, została rozbita struktura organizacyjna FLQ. Nie od razu jednak organizacja zawiesiła swe działanie, choć znacznie je ograniczyła, a w dalszej konsekwencji niemal całkowicie go zaprzestała. Ostatnimi znanymi aktami terroryzmu (bliższymi już jednak wandalizmowi) były wybuchy bomb zapalających w kawiarniach sieci Second Cup. Oskarżony o ich przeprowadzenie został członek FLQ, Rheal Mathieu, w 1967 skazany na dziewięć lat więzienia za udział w aktach terrorystycznych. Tym razem był to jednak indywidualny akt popełniony w imieniu nie istniejącej już organizacji.

Przypisy

  1. Gérard Pelletier. The October crisis. McClelland and Stewart, 1971. s. 55.
  2. Torrance, Judy. Public Violence in Canada. 1988, s.35
  3. Canada in the Soviet Mirror: Ideology and Perception in Soviet Foreign Affairs, 1917-1991. Carelton University Press, 1998. s. 266.
  4. http://www.booksincanada.com/article_view.asp?id=1115
  5. Canada in the Soviet Mirror: Ideology and Perception in Soviet Foreign Affairs, 1917-1991. Carelton University Press, 1998. s. 266.