Frontenac (winorośl)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy winorośli. Zobacz też: inne znaczenie słowa frontenac.
Frontenac
‘Frontenac’
Grono odmiany frontenac
Grono odmiany frontenac
Gatunek Krzyżówka międzygatunkowa winorośli
Inne nazwy Minnesota 1047, MN 1047
Najstarsza nazwa MN 1047
Hodowca Peter Hemstad, James Luby, Patric Pierquet[1]
Rok wyhodowania 1978[2]
Pochodzenie USA (University of Minnesota)
Ważne regiony uprawy USA, Kanada
Identyfikator VIVC 15904
Przeznaczenie owoców wino
Kolor skórki granatowoczarny
Charakterystyczne aromaty wiśnie, jeżyny
Cechy uprawowe
Dojrzewanie pierwsza dekada października
Klimat uprawy chłodne rejony
Mrozoodporność -35°C[3]
Preferowane gleby średniej klasy
Min. suma temp. (SAT) 2680
GDDC 1120
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Frontenacmieszaniec niespecyficzny odmian winorośli: riparia 89 x landot noir[4][5][1]. Do uprawy towarowej wszedł w 1996[1]. Istnieją już trwałe i wyselekcjonowane mutanty frontenaca: frontenac gris o jaśniejszej skórce i kanadyjski frontenac blanc[1]. Frontenac zdobył popularność w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie[1]. W UE odmiana frontenac ze względu na złożone pochodzenie (obejmuje 8 gatunków)[1] nie jest zarejestrowana do wyrobu wina. Można z niej jednak wytwarzać soki oraz wina na użytek własny.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Krzewy rosną silnie i mają pokrój wyprostowany. Drewnienie łozy bardzo dobre. Liście średniej wielkości, przypominające kształtem liście winorośli pachnącej.

Frontenac – liść

Grona średniej wielkości, stożkowate, dość luźne[1]. Jagody małe lub średnie, kuliste, granatowe[1][6]. Miąższ soczysty, zabarwiony na czerwono[6]. Wyjątkowo wysoka mrozoodporność, w granicach -35°C pozwala na uprawę frontenaca bez okrywania na zimę we wszystkich regionach Polski[3]. Frontenac wyróżnia się wysoką jakością w porównaniu z innymi odmianami hybrydowymi i brakiem „lisiej” woni[1].

Fenologia[edytuj | edytuj kod]

Rozwój wiosenny wczesny[1]. Kwitnienie bardzo wczesne co powoduje często złe zapylanie przy niesprzyjającej kwitnieniu zimnej i mokrej pogodzie. Źle zapylone kwiaty wydają małe i niedojrzewające, zielone owoce, nazywane „zielonym groszkiem”. W polskich warunkach dojrzewa w pierwszej dekadzie października[5]. Potrzebuje około 100 dni na dojrzewanie od momentu kwitnienia do zbiorów[7].

Cięcie[edytuj | edytuj kod]

Nie ma specjalnych wymagań co do sposobu cięcia.

Choroby i szkodniki[edytuj | edytuj kod]

Bardzo wysoka odporność na mączniaka rzekomego i wysoka na mączniaka prawdziwego oraz szarą pleśń. Mało odporna na antraknozę. Małe słodkie jagody atakowane są przez ptaki[8].

Rozpowszechnienie[edytuj | edytuj kod]

Frontenac jest najpopularniejszą (47 ha w 2007) czerwoną odmianą w macierzystej Minnesocie[1][6]. Prócz tego w tym samym roku 30 ha winnic w Minnesocie było obsadzonych mutantem frontenac gris. Winnice obsadzone odmianą frontenac znajdują się także w innych stanach Środkowego Zachodu: Illinois, Iowa, Nebrasce, Indianie, Missouri oraz w Nevadzie[1][9]. W Kanadzie najważniejszym regionem upraw jest Quebec (21 ha w 2009)[1].

Wino[edytuj | edytuj kod]

Duża zawartość cukru w moszczu pozwala na wyrób win słodkich i typu porto[1][6]. Wyrób win wytrawnych z tej odmiany komplikuje duża zawartość kwasów[1][6]. Poziom kwasów jest obniżany poprzez dłuższe przetrzymanie owoców na krzewie[1]. Tam, gdzie jest to niemożliwe stosuje się zabiegi technologiczne, takie jak: odkwaszanie, wywoływanie fermentacji jabłkowo-mlekowej, wymrażanie oraz kupażowanie z innymi szczepami[10]. Powoli popularność zdobywa nowsza odmiana marquette, o podobnej charakterystyce, ale niższej kwasowości[1].

Otrzymane wina charakteryzują się wyrazistym kolorem, aromatem świeżych wiśni, tytoniu, gorzkiej czekolady, dojrzałej czerwonej papryki i białego pieprzu[5][1][6]. Swoim charakterem najbardziej są zbliżone do gruzińskiego saperavi[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 369-370. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.)
  2. Frontenac w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof (ang.). [dostęp 2014-01-19].
  3. 3,0 3,1 Roman Myśliwiec: Uprawa Winorośli wydanie III. Warszawa: Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2013, s. 59.
  4. University of Minnesota: Frontenac (ang.). [dostęp 2014-01-16].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Roman Myśliwiec: Uprawa winorośli. 2012. [dostęp 2014-02-19]. s. 52.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 Lisa Smiley: Frontenac (ang.). Iowa State University, 2008. [dostęp 2014-01-25].
  7. University of Kentucky: Vineyard Site Selection (ang.). [dostęp 2014-01-19].
  8. University of Minnesota: Vines and Wines (ang.). [dostęp 2014-01-19]. s. 22-24.
  9. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 530. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  10. Challenges and Techniques (ang.). [dostęp 2014-01-16]. s. 2-9 autor = Anna Katharine Mansfield.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]