Fryburg Bryzgowijski

	Fryburg Bryzgowijski; Freiburg im Breisgau
Herb miasta	Mapa
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Badenia-Wirtembergia
Powierzchnia	153,07 km²
Populacja (31 grudnia 2010); - liczba ludności; - gęstość	; 224 191; 1 465 osób/km²
Położenie	48°00' N; 07°51' E
Tablice rejestracyjne	FR
	Strona internetowa miasta
	Portal Niemcy

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Fryburg Bryzgowijski

Fryburg Bryzgowijski (niem. Freiburg im Breisgau, alem. Friburg) – miasto na prawach powiatu w południowo-zachodniej części Niemiec, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia, siedziba rejencji Fryburg, regionu Südlicher Oberrhein oraz powiatu Breisgau-Hochschwarzwald.

Fryburg Bryzgowijski leży na zachodnich stokach Schwarzwaldu, nad rzeką Dreisam (dopływ Renu), w pobliżu granicy z Francją i Szwajcarią. Miasto liczy 224 191 mieszkańców (31 grudnia 2010). Posiada dobrze rozwinięty przemysł chemiczny, włókienniczy i odzieżowy. Popularny ośrodek turystyczny. Centrum handlowe regionu, ośrodek kulturalno-naukowy, siedziba placówek badawczych, szkół wyższych, w tym założonego w 1457 uniwersytetu.

Historia [edytuj]

W 1120 nadano miejscowości prawa miejskie. Od 1368 należał do Habsburgów. W 1805 wcielony został do Badenii. W latach 1848–1849 był ośrodkiem rewolucji. W latach 1945–1947 był stolicą Badenii Południowej, a następnie do 1952 kraju związkowego Badenii.

Zabytki i architektura [edytuj]

Głównym zabytkiem miasta jest katedra Najświętszej Marii Panny (Unserer Lieben Frau) z początku XIII wieku uznawana za arcydzieło budownictwa gotyckiego, z romańskim transeptem, wieża (116 m) z kamiennym, ośmiobocznym, całkowicie ażurowym hełmem maswerkowym. trójnawowa bazylika z wieńcem kaplic, wewnątrz liczne rzeźby i ołtarz, dzieło Hansa Baldunga. Na uwagę zasługują też gotyckie kościoły: św. Marcina (St. Martin), św. Michała (St. Michael), ratusz, domy i pałace (XVI–XVII w.). Relatywnie nową, lecz unikatową budowlą jest konsekrowany w 2004 roku Kościół Dwóch Wyznań (protestancko-katolicki) wykonany przy zachowaniu wysokich standardów energetycznych z prefabrykatów betonowych.^[2] Surowa estetyka bryły budowli spowodowała, że kościół nazywany był bunkrem bożym.^[3]