Fryderyk (książę Hohenzollern-Hechingen)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fryderyk
Książę Hohenzollern-Hechingen
Okres panowania od 2 listopada 1810
do 13 września 1838
Dane biograficzne
Urodziny 22 lipca 1776
Namur
Śmierć 13 września 1838
Hechingen
Ojciec Karol Fryderyk
Matka Maksymiliana
Żona Paulina Żagańska
Dzieci Konstantyn

Friedrich Hermann Otto (ur. 22 lipca 1776 w Namur, zm. 13 września 1838 w Hechingen) – książę Hohenzollern-Hechingen. W chwili kiedy został monarchą jego władztwo wchodziło w skład Związku Reńskiego (Należące do niego państwa były formalnie suwerenne – mogły prowadzić politykę zagraniczną, w praktyce znajdowały się jednak pod przemożnym wpływem cesarza Francuzów Napoleona I). Pozostawało nim do 1813. W 1815 zostało członkiem Związku Niemieckiego (będącego luźną konfederacją państw).

Pochodzenie i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Hohe Karlsschule w Stuttgarcie

Ojcem Fryderyka był Herman Maria Fryderyk Otto książę Hohenzollern-Hechingen (1751-1810). Jego matką była Maximilienne Albertine Jeanne księżniczka de Gâvre (1753-1778). Następca tronu został ochrzczony w katedrze Namur w dzisiejszej Belgii.

W 1790 r. Fryderyk został wysłany na naukę w poważanej szkole Hohe Karlsschule w Stuttgarcie, znanej ze swego wojskowego drylu. Fryderyk Schiller uczył się w niej krótko przed księciem Fryderykiem. Po studiach na licznych niemieckich uniwersytetach Fryderyk został przedstawicielem przy Radzie dworskiej Rzeszy w Wiedniu.

Kariera dyplomatyczna i małżeństwo[edytuj | edytuj kod]

Następca tronu Fryderyk prowadził już od młodych lat trudne negocjacje dyplomatyczne. W 1800 r. uzyskał od cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego, że tytuł księcia rzeszy będzie przysługiwał także aktualnemu następcy tronu i prawo to będzie obowiązywało także jego potomków. Pomimo ciasnych więzi z Habsburgami osiągnął w negocjacjach z Francją, że księstwo zostanie zwolnione z wysokich kontrybucji.

26 kwietnia 1800 r. poślubił Fryderyk w Pradze zamożną Luizę Paulinę Marię Biron księżniczkę żagańską. Z małżeństwa urodziło się dziecko: Fryderyk Wilhelm Konstantyn (1801-1869). Ze swoją żoną mieszkał Fryderyk około roku w Pałacu Kurlandzkim w Berlinie.

Oficer Napoleona[edytuj | edytuj kod]

W 1801 r. wysłał go ojciec do Paryża z misją uzyskania zadośćuczynienia za utracone dobra w Holandii. Spowinowacona z Fryderykiem księżna Amalie von Hohenzollern-Sigmaringen, poznała go z ówczesnym konsulem Napoleonem Bonaparte, jego żoną Józefiną de Beauharnais i z francuskim ministrem spraw zagranicznych Talleyrandem. W 1803 rzeczywiście otrzymało księstwo jako zastępstwo za stracone po pokoju w Lunéville włości klasztor Stetten, St. Luzen, Rangendingen i majątek Hirschlatt.

W 1805 rozstała się z nim żona Paulina, jednak nie doszło do rozwodu. Paulina urodziła pozamałżeńską córkę Marię Wilson. Ojcem dziewczynki był Louis Victor Mériadec de Rohan (1766-1846), mąż siostry Pauliny – Wilhelminy Żagańskiej. Wspólny syn, następca tronu Konstantyn, został zabrany Paulinie i oddany opiekunce.

Po wejściu księstwa do Związku Reńskiego w 1806 Fryderyk walczył jako oficer Napoleona. Początkowo był adiutantem brata Napoleona Hieronima Bonaparte. W 1806 r. oblegał on twierdzę Głogów, a później rodzinne miasto swojej żony Żagań. Jego ojciec książę Hermann ogłosił święto dziękczynne „za postępy napoleońskiej armii”. W 1809 r. został Fryderyk adiutantem króla Neapolu Joachima Murata, męża siostry Napoleona Karoliny Bonaparte. Podczas inwazji na Rosję w 1812 r. odniósł Fryderyk ciężkie rany, z których nigdy całkiem nie wyzdrowiał.

Weteran wojenny[edytuj | edytuj kod]

Nowy Zamek w Hechingen

Po śmierci swojego ojca Fryderyk został w 1810 r. księciem Hohenzollern-Hechingen. W ostatnim momencie zdołał po bitwie pod Lipskiem wystąpić ze Związku Reńskiego i przejść na stronę koalicji antyfrancuskiej. Na kongresie wiedeńskim w 1815 r. stało więc księstwo po stronie zwycięzców i otrzymało of Francji reparacje wojenne, które zostały wydane przez księcia na budowę Nowego Zamku w Hechingen. Księstwo Hohenzollern-Hechingen przystąpiło do Związku Niemieckiego i było kierowane rozważnie, pomimo wysokiego długu, przez księcia Fryderyka. Jego syn Konstantyn musiał z powodu złego stanu zdrowia ojca już wtedy włączać się w działalność rządu.

16 lipca 1819 książę Fryderyk spotkał się z późniejszym królem pruskim Fryderykiem Wilhelmem IV na ruinach zamku Hohenzollern. W swoim liście z 17 marca 1820 r. wyraził prośbę, by Fryderyk Wilhelm IV porozmawiał o odbudowie zamku z urzędującym królem Fryderykiem Wilhelmem III. Początkowo zostały przygotowane jedynie romantyczne ruiny. Fryderyk Wilhelm IV zrealizował pomysł pełnej odbudowy dopiero dwadzieścia lat później.

Książę cierpiał zarówno z powodu ran wojennych, jak i z powodu nieszczęśliwego małżeństwa z Pauliną, które trwało tylko na papierze. W liście do księcia Karola von Hohenzollern-Sigmarignen z roku 1825 pisał: „Tak, mój przyjacielu, cierpię bardzo, bardzo, zarówno z upadku mego ciała, jak i całkowitego rozdarcia umysłu, ale cicho, cicho o tym”. Fryderyk wyjeżdżał czasami do Baden bei Wien na kuracje.

Mecenas sztuki i reformator[edytuj | edytuj kod]

zamek Lindich pod Hechingen

Syn Fryderyka Konstantyn ożenił się 22 maja 1826 r. z pobożną Eugenią de Beauharnais – wnuczką Józefiny. Stary książę rezydował w miesiącach letnich w położonym pod miastem zamku Lindich, gdzie zapraszał znanych szwabskich poetów jak Ludwig Uhland czy Justinus Kerner. Ponieważ Nowy Zamek nie mógł być ukończony z braku środków, wykorzystywał Fryderyk w miesiącach zimowych leżący na przeciwko stary budynek biurowy zwany starym zamkiem. Następca tronu Konstantyn i synowa Eugenia zajęli willę Eugenia.

W roku 1833 wydał książę Fryderyk Ogólny regulamin szkolny. W roku 1835 wydał nowe rozporządzenie o samorządzie miejskim. Urzędnika miejskiego i pisarza miejskiego miał odtąd mianować książę. Burmistrz i rada miejska mieli być wybierani. Rada ze swego grona wyznaczała miejskiego księgowego, celnika i miejskiego architekta. Nieco później nowe prawo wyborcze uregulowało Landesdeputation, pierwszy organ reprezentujący lud w księstwie.

Fryderyk był uznawany za „bardzo prostego w całym swoim życiu, o głębokim humanizmie i wyższym naukowym wykształceniu”[1]. W ostatnich latach życia zdrowie księcia pogarszało się coraz bardziej. Pełna oddania Eugenia pielęgnowała swego teścia do jego śmierci 13 września 1838 roku na zamku Lindich. Fryderyk przeżył 62 lata.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Artykuł z gazety z roku 1837.
  2. Königlich Württembergisches Hof- und Staatshandbuch 1828, strona 30.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Anton-Heinrich Buckenmaier, Michael Hakenmüller: Friedrich-Wilhelm Constantin. Der letzte Fürst. Glückler, Hechingen 2005