Fryderyk III Hohenzollern
| Fryderyk III Hohenzollern z łaski Bożej cesarz niemiecki, król Prus, margrabia Brandenburgii, burgrabia Norymbergi, hrabia Hohenzollern, suweren i wielki książę Śląska oraz hrabstwa kłodzkiego, wielki książę Poznania, etc. |
|
 |
|
| Cesarz Niemiecki i Król Prus | |
| Okres panowania | od 9 marca 1888 do 15 czerwca 1888 |
| Poprzednik | Wilhelm I Hohenzollern |
| Następca | Wilhelm II Hohenzollern |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Hohenzollernowie |
| Urodzony | 18 października 1831 Poczdam |
| Zmarł | 15 czerwca 1888 Poczdam |
| Ojciec | Wilhelm I Hohenzollern |
| Matka | Augusta Sachsen-Weimar |
| Żona | Wiktoria Sasko-Koburska |
| Dzieci | Wilhelm II Hohenzollern Charlotta Hohenzollern Henryk Hohenzollern Zygmunt Hohenzollern Wiktoria Pruska Waldemar Hohenzollern Zofia Hohenzollern Małgorzata Hohenzollern |
Fryderyk III, urodzony jako Friedrich Wilhelm Nikolaus Karl von Hohenzollern (ur. 18 października 1831 w Poczdamie, zm. 15 czerwca 1888 w Poczdamie) – cesarz niemiecki i król Prus. Panował jedynie 99 dni, od 9 marca do 15 czerwca 1888, wolnomularz[1].
Pochodził z dynastii Hohenzollernów, jego ojcem był cesarz niemiecki Wilhelm I Hohenzollern, a matką Augusta Sachsen-Weimar. W 1858 poślubił brytyjską księżniczkę Wiktorię Koburg (1840-1901) – córkę królowej brytyjskiej Wiktorii. Z małżeństwa tego urodzili się:
- Fryderyk Wilhelm Albert Wiktor (1859-1941) – cesarz Niemiec
- Wiktoria Elżbieta Augusta Charlotta (1860-1919) – żona księcia Saksonii-Meiningen Bernarda III (1851-1928)
- Albert Wilhelm Henryk (1862-1929) – dowódca Hochseeflotte
- Franciszek Fryderyk Zygmunt (1864-1866)
- Fryderyka Amalia Wilhelmina Wiktoria (1866-1929) – żona księcia zu Schaumburg-Lippe Adolfa (1859-1917), następnie Aleksandra Żubkowa (1901-1936)
- Joachim Fryderyk Ernest Waldemar (1868-1879)
- Zofia Dorota Ulryka Alicja (1870-1932) – żona króla Grecji Konstantyna I (1868-1923)
- Małgorzata Beatrycze Feodora (1872-1954) – żona landgrafa Hesji Fryderyka Karola (1868-1940)
Uchodził za dobrego dowódcę, zdobył uznanie w wojnie duńskiej (1864), wojnie z Austrią (1866) oraz wojnie prusko-francuskiej (1870-1871), mianowany na feldmarszałka; udział w sukcesach militarnych następcy tronu miał szef sztabu, hr. Leonhard von Blumenthal (1810–1900).
Ojciec Fryderyka III nie cenił swojego syna (który był liberałem), znacznie bardziej odpowiadał mu jego wnuk, przyszły Wilhelm II, który miał podobne poglądy jak jego dziadek. Wilhelm I traktował wnuka jak swojego następcę tronu, chciał nawet pominąć Fryderyka w sukcesji do tronu. Na oficjalne wizyty państwowe często wysyłano Wilhelma zamiast jego ojca, co doprowadzało tego drugiego nawet do histerii.
W 1885 roku gościł na zamku w Jarocinie, gdzie spotkał się z członkami miejscowego magistratu. Jak pisze Stanisław Karwowski w pracy Miasto Jarocin i jego dziedzice, następca tronu miał zwrócić się do jednego z urzędników: Pan z pewnością mówisz po polsku. Ten zaprzeczył: Niech Bóg uchowa! Na to Fryderyk odpowiedział, że jego zdaniem każdy urzędnik w Wielkim Księstwie Poznańskim powinien znać obadwa języki krajowe.
Jako liberał chciał wprowadzić w Niemczech więcej elementów demokracji parlamentarnej, dążąc do systemu monarchii parlamentarnej, której funkcjonowanie podziwiał w Wielkiej Brytanii, kraju jego małżonki. Żywił niechęć do polityki księcia Ottona von Bismarcka. Nie zdążył go jednak zdymisjonować jako cesarz (zrobił to dopiero jego syn Wilhelm II Hohenzollern). Krótkie panowanie upłynęło na walce ze śmiertelną chorobą – w 1887 lekarze stwierdzili u Fryderyka raka krtani, nie doszło jednak do planowanej na maj 1887 operacji (odradził ją lekarz brytyjski Sir Morell Mackenzie). Kolejne zabiegi, podejmowane w 1888 (m.in. tracheotomia), były spóźnione. Jedynym ważnym aktem urzędowym cesarza Fryderyka III było odwołanie skrajnie konserwatywnego pruskiego ministra spraw wewnętrznych, Roberta von Puttkamera.
Spis treści |
Pełna tytulatura [edytuj]
Fryderyk, z łaski Bożej cesarz niemiecki, król Prus, margrabia Brandenburgii, burgrabia Norymbergi, hrabia Hohenzollern, suweren i wielki książę Śląska oraz hrabstwa kłodzkiego, wielki książę Nadrenii i Poznania, książę Saksonii, Westfalii i Angarii, Pomorza, Lüneburga, Szlezwiku, Holsztynu, Magdeburga, Bremy, Geldrii, Kleve, Julich i Bergu, jak również Wendów i Kaszub, Krosna, Lauenburga, Meklenburga etc. landgraf Hesji i Turyngii, margrabia Górnych i Dolnych Łużyc, książę Oranii, książę Rugii, Fryzji Wschodniej, Paderborn i Pyrmontu, Halberstadt, Münster, Minden, Osnabrück, Hildesheim, Verden, Kamienia, Fuldy, Nassau, Mörs etc. uksiążęcony hrabia Hennebergu, hrabia Marchii, Ravensburga, Hohenstein, Tecklenburg i Lingen, Mansfeld, Sigmaringen i Veringen, pan Frankfurtu, etc. etc.
Genealogia [edytuj]
| Prapradziadkowie |
August Wilhelm Hohenzollern |
landgraf Hesji-Darmstadt |
Karol I Mecklenburg-Strelitz |
Jerzy Wilhelm Hessen-Darmstadt |
Ernest August II Sachsen-Weimar-Eisenach |
landgraf Hesji-Darmstadt |
Cesarz Rosji |
Fryderyk Eugeniusz Wirtemberski |
| Pradziadkowie |
Król Prus |
Karol II Mecklenburg-Strelitz |
Karol August Wettyn |
Car Rosji |
||||
| Dziadkowie |
Król Prus |
Karol Fryderyk Wettyn |
||||||
| Rodzice |
Cesarz niemiecki |
|||||||
|
Fryderyk III Hohenzollern (1831-1888), Cesarz niemiecki |
||||||||
Przypisy
- ↑ Wolnomularstwo w świetle encyklopedyj. Wypisy, Warszawa 1934, s. 6.
| Poprzednik Wilhelm I Hohenzollern |
 |
król Prus 1888 |
|
Następca Wilhelm II Hohenzollern |
| Poprzednik Wilhelm I Hohenzollern |
 |
Cesarz niemiecki 1888 |
|
Następca Wilhelm II Hohenzollern |
Zobacz też [edytuj]
|
|||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||
