Fundamentalizm Świętych w Dniach Ostatnich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Fundamentalizm Świętych w Dniach Ostatnich – to nazwa nurtu religijnego nawiązującego do niektórych nauk wczesnego mormonizmu. Głosi nauki o skrajnym charakterze i nie pozostaje w kontakcie z kościołem mormonów (Kościołem Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich). Przywódcy tego nurtu czasami odwołują się do niektórych kontrowersyjnych nauk z wczesnego okresu działalności Kościoła – np. do praktyki poligamii oraz do własnych interpretacji pewnych elementów nauczania mormońskich proroków, m.in. Josepha Smitha i Brighama Younga[1]. Do nauk tych zaliczyć możemy małżeństwa pluralistyczne (wprowadzone jeszcze za życia Josepha Smitha) oraz inne, przewijające się w nauczaniu mormońskim: Prawo Poświęcenia; kontrowersyjne elementy nawiązujące do mormońskiego obrzędu obdarowania; niedopuszczenie mężczyzn rasy czarnej do kapłaństwa; Pojednanie przez krew (jedynym możliwym pojednaniem za grzech cudzołóstwa jest ofiara złożona z własnego życia) itd.

Członkowie tych nawiązujących do niektórych nauk wczesnego mormonizmu grup to głównie osoby akcentujące znaczenie dawnych przywódców mormońskich, takich jak wspomniany Brigham Young. Jedną z najważniejszych teorii fundamentalizmu Świętych w Dniach Ostatnich jest jednak idea pluralistycznych małżeństw, co sprawia, iż grupy te nie cieszą się dobrą opinią wśród społeczeństwa. Obecnie są oni grupami raczej zamkniętymi (izolują się od świata), zrzeszając rozbudowane rodziny na terenie Stanów Zjednoczonych, Kanady i Meksyku. Największa ich grupa jest zrzeszona w ramach Fundamentalistycznego Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich posiadającego 10.000 członków. Jedną z mniejszych grup tego nurtu jest Prawdziwy i Żywy Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Końca, który oprócz wspomnianych wyżej poglądów wprowadza coraz to nowe zaskakujące nauki, jak wiara w reinkarnację proroków.

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Objawienie[edytuj | edytuj kod]

Zakres Pism Świętych uznanych przez grupy nawiązujące do mormonizmu różni się w zależności od grupy. W niektórych przypadkach uznają oni za autorytatywne wybrane pisma, używane przez Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, takie jak Natchniony Przekład Biblii - zrewidowana przez Józefa Smitha wersja Biblii Króla Jakuba, Księga Mormona - natchniona kronika Nefitów, Nauki i Przymierza - zbiór współczesnych objawień oraz Perła Wielkiej Wartości - wraz z wizją odkupienia umarłych.

Niektóre grupy posługują się jedynie fragmentami tych pozycji, niektóre dodają nowe źródła uważane za natchnione.

Elementy doktryny grup nawiązujących do mormonizmu są dosyć zmienne w zależności od grupy i w czasie. Nawiązują one do niektórych rozważań wczesnych przywódców Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich - przede wszystkim do pism Brighama Younga, które przez mormonów uważane są za indywidualne rozważania i hipotezy, nie zaś za nauki o charakterze doktryn. W wielu elementach nauki te łączą doktryny Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich z własnymi odmiennymi interpretacjami.

Bóg Ojciec (Adam)[edytuj | edytuj kod]

Bóg Ojciec jest ojcem wszystkich Bogów, posiada ciało ludzkie[2], był pierwszym człowiekiem (Adamem wspomnianym w Biblii). Jedną z jego żon była Ewa[3]. Kiedy dopuścił się wykroczenia przez zjedzenie zakazanego owocu stał się pierwszym chrześcijaninem[4]. Dzięki temu duchy w niebie mogły przyjść na Ziemię, aby się tu zbawić i stać się Bogami[5]. Jest fizycznym ojcem Jezusa Chrystusa[6].

Jezus (Jehowa)[edytuj | edytuj kod]

Jeden z członków Trójcy Świętej[7]. Zmarł na krzyżu. Stworzyciel Ziemi[8] Jego imię brzmi Jehowa[9].

Duch Święty[edytuj | edytuj kod]

Bóg niemający ciała fizycznego.

Wieczny postęp[edytuj | edytuj kod]

Każdy z Bogów, począwszy od Boga Ojca, awansował na obecną pozycję dzięki zgrzeszeniu[5], życiu na Ziemi, pokucie, a następnie wstąpieniu do nieba i wyniesieniu. Każdy człowiek przez przyjściem na Ziemię jest duchem w niebie. Gdy przyjdzie na Ziemię i będzie pokutował stanie się w przyszłości Bogiem. Gdyby nigdy nie zgrzeszył i został w niebie jako duch, nie miałby możliwości wzrostu duchowego (zostania Bogiem). Nie mógłby mieć też małżonka i dzieci.

Fundamentaliści wierzą w cykliczność tego procesu, tj. Bóg, który obecnie jest Bogiem Ojcem został wcześniej spłodzony przez swojego Ojca i zrodzony z matki w konsekwencji ich zgrzeszenia i współżycia seksualnego. Następnie on sam zgrzeszył, aby teraz móc rodzić dzieci, które poprzez zgrzeszenie i pokutę staną się tym, kim on jest obecnie. Następnie (po powtórnym przyjściu Chrystusa) dzieci jego dzieci zgrzeszą, odpokutują, staną się Bogami (Bóg oznacza osobę zdolną do posiadania potomstwa) i w ten sposób, na przestrzeni miliardów lat, będą coraz to nowe generacje Bogów dziedziczących swoje planety (królestwa) i posiadających nieograniczoną liczbę żon i dzieci.

Jeżeli chodzi o niepokutujących grzeszników, to fundamentaliści zakładają, iż zostaną oni oddzieleni od Boga.

W stosunku do prawych osób, które nie zostały za życia, ani po śmierci członkami Kościoła Jezusa Chrystusa i nie przyjęły obrzędów mormońskich zapewniających wyniesienie (endowment i małżeństwo na wieczność), to będą żyć w niższych Królestwach chwały, bez możliwości płodzenia dzieci i bycia Bogami[10].

Narodziny Chrystusa[edytuj | edytuj kod]

Fundamentaliści Świętych w Dniach Ostatnich są zgodni z Brighamem Youngiem w kwestii zrodzenia Jezusa Chrystusa.

„Pamiętajcie, odtąd i na zawsze, że Jezus Chrystus nie został zrodzony z Ducha Świętego[6]

„Kiedy dziewica Maria poczęła dzieciątko Jezus, Ojciec zrodził je na swoje własne podobieństwo. On nie został zrodzony przez Ducha Świętego. Kim jest Ojciec? On jest pierwszym w rodzinie ludzkiej (...) Mógłbym powiedzieć wam więcej na ten temat, ale gdybym powiedział wam całą prawdę o ocenie przesądów i nadmiernego usprawiedliwienia rodzaju ludzkiego, bluźnierstwo byłoby niczym w stosunku do tego (...) Jezus, nasz starszy brat, został zrodzony w ciele przez tą samą postać, która była w Ogrodzie Eden, i która jest naszym Ojcem w niebie.”[11]

Pojednanie przez krew[edytuj | edytuj kod]

Pojednanie przez krew jest jedną z bardziej kontrowersyjnych nauk. Stwierdza ona, że grzech cudzołóstwa jest poza zasięgiem odkupienia na krzyżu. W konsekwencji dla człowieka, który popełnił cudzołóstwo, nie pozostaje nic innego jak złożenie ofiary ze swojego życia, jeśli chce być on zbawiony. Teoretycznie istnieje ewentualność złożenia życia w ofierze przez inną osobę za kogoś, jeśli się takowa znajdzie[12].

„Joseph Smith nauczał, że są pewne grzechy, które mógł popełnić człowiek, tak ciężkie, że stawiają one przestępców poza mocą pojednania Chrystusa. Gdy takie grzechy zostaną popełnione, krew Chrystusa nie oczyści przestępców z ich grzechów, nawet jeśli będą pokutować. Dlatego ich jedyną nadzieją jest przelanie swojej krwi w celu pojednania... Mężczyźni za pewne zbrodnie, musieli pojednać się, tak jak tylko mogli, za swoje grzechy, z powodu których znaleźli się poza odkupieńczą mocą krwi Chrystusa.”[13]

„Istnieją grzechy popełnione przez człowieka, za które nie można otrzymać przebaczenia na tym świecie, ani w tym, który nadchodzi, ale jeżeli będą mieć swoje oczy szeroko otwarte, tak aby zobaczyć swą prawdziwą sytuację, wtedy będą całkowicie chętni przelać swą własną krew, by jej woń mogła wstąpić do nieba jako ofiara za ich grzechy... Wiem, że kiedy słyszysz moich braci mówiących o wycinaniu ludzi w pień z powierzchni ziemi, to uważasz to za trudną doktrynę, ale ona jest po to, aby ich zbawić, a nie zniszczyć. Co więcej, wiem, że są przestępcy, którzy, gdyby znali siebie i jedyny warunek, dzięki któremu mogliby otrzymać przebaczenie to błagaliby swoich braci, aby przelali swoją krew, tak aby jej woń mogła wstąpić do Boga jako ofiara przebłagania gniewu, który płonie przeciwko nim, aby mogło być zastosowane prawo. Powiem więcej: przychodzili do mnie mężczyźni, którzy proponowali oddanie swojego życia, aby przebłagać za grzechy tamtych. To prawda, że krew Syna Bożego została przelana za grzechy z powodu upadku oraz te, popełnione przez ludzi, jednak człowiek może popełnić grzechy, których nigdy nie można przebaczyć. Jak było w starożytności, tak samo jest i w naszych czasach – chociaż zasady są publicznie wykładane z tego miejsca, ludzie wciąż ich nie mogą pojąć; jednak prawo jest takie samo. Istnieją grzechy, które mogą być przebłagane przez ofiarę złożoną na ołtarzu jak za dawnych czasów; ale są grzechy, których krew baranka, albo cielaka, albo synogarlicy nie może oczyścić; muszą być one oczyszczone przez krew człowieka.”[14]

„Pozwólcie, że przedstawię przykład. Wyobraź sobie, że znalazłeś swojego brata w łóżku z twoją żoną. Rzucasz oszczepem, który przeszywa ich oboje. Ty byłbyś usprawiedliwiony, oni zostaliby pojednani za swoje grzechy i przyjęci do Królestwa Bożego. W takim przypadku ja uczyniłbym tak natychmiast. Nie ma takich mężczyzn, ani kobiet, którzy naruszając przymierze zawarte z ich Bogiem, nie musieliby spłacić długu. Krew Chrystusa w żadnym przypadku nie oczyści tego – twoja własna krew musi dokonać pojednania. ”[15]

„Przypuśćmy, że popełnił on poważny grzech i wie o tym, że grzech ten pozbawi go wyniesienia... i że nie może go osiągnąć bez przelania swojej krwi, wie ponadto, że przelewając swoją własną krew uzyska pojednanie za ten grzech i że zostanie zbawiony i wyniesiony do pozycji, jaką zajmują inni Bogowie... Czy będziesz miłował tego mężczyznę lub tę kobietę tak wystarczająco mocno, aby przelać ich krew? Mógłbym pokazać wam mnóstwo przypadków, kiedy ludzie byli sprawiedliwie zabici, po to, aby uzyskać pojednanie za swoje grzechy... nieprawość i ignorancja narodów zabraniają, aby ta zasada była w pełni zastosowana, ale nadchodzi już czas, kiedy prawo Boże będzie w pełni respektowane. To właśnie na tym polega miłowanie bliźniego jak siebie samego; jeżeli potrzebuje on twojej pomocy, pomóż mu; jeżeli pragnie zbawienia i jeżeli jest konieczne do zbawienia przelanie jego krwi, przelej ją! Oto sposób w jaki należy kochać ludzkość.”[16]

Przypisy

  1. Opierając się na pewnych pismach Brighama Younga członkowie tego nurtu nauczają doktryn, do których współczesny mormonizm jest sceptyczny, np. Jezus Chrystus nie został zrodzony z Ducha Świętego (Journal of Discourses, t. I, s. 52); Bóg Ojciec był kiedyś zwykłym człowiekiem (Journal of Discourses, t. I, s. 50-51); Grzech cudzołóstwa może być przebaczony jedynie dzięki ofierze złożonej z własnego życia (Journal of Discourses, t. IV, s. 53-54)
  2. Nauki i Przymierza 130:22
  3. Brigham Young, Journal of Discourses, tom I, s. 50
  4. Perła Wielkiej Wartości, Księga Mojżesza 6:64-66
  5. 5,0 5,1 Księga Mormona, 2 Nefi 2:25
  6. 6,0 6,1 Brigham Young, Journal of Discourses, tom I, s. 51
  7. Księga Mormona, Księga Almy 11:44; 3 Nefi 11:27
  8. Księga Mormona, 3 Nefi 9:15; 11:14
  9. Księga Mormona, Księga Mormona 3:22; Księga Moroniego 10:34
  10. Mormon Doctrine, s. 669
  11. Brigham Young, Journal of Discourses, tom I, s. 50, 51
  12. Brigham Young, Journal of Discourses, tom IV, s. 53, 54
  13. Joseph Fielding Smith, Doctrines of Salvation, tom I, s. 135-136.
  14. Brigham Young, Journal of Discourses, tom IV, s. 53-54; Desert News, 1856, s. 235.
  15. Brigham Young, Journal of Discourses, tom III, s. 247
  16. Brigham Young, Journal of Discourses, tom IV, s. 219-220

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]