Funt szkocki
Funt szkocki (scots Pund Scots, ang. Pound Scots) – waluta Królestwa Szkocji zanim nie weszło ono w polityczną i monetarną unię z Królestwem Anglii w 1707 zgodnie z Aktem Unii z 1707. Został wprowadzony przez Dawida I na podstawie modelu walutowego Anglii i Francji. Dzielił się na 20 szylingów a one z kolei na 12 pensów. Wartość szkockiej waluty została w późniejszych latach obniżona w stosunku do funta szterlinga i w czasach Jakuba II Stuarta 4 funty szkockie miały wartość jednego funta szterlinga.
Oprócz funtów szkockich w obiegu były srebrne monety zwane merkami, warte 13 szylingów i 4 pensy czyli 2/3 funta szkockiego. Gdy Jakub VI Stuart został królem Anglii, jako Jakub I Stuart w 1603, waluta została zmieniona na wzór angielski przy kursie 12 funtów szkockich do 1 funta szterlinga. Po takim kursie w 1707 funt szkocki został zastąpiony funtem szterlingiem. Jednakże w Szkocji był nadal używany przez prawie cały XVIII wiek.
W obecnych czasach funt szkocki jest nadal drukowany przez trzy największe szkockie banki clearingowe: Royal Bank of Scotland, Bank of Scotland i Clydesdale Bank. Jakkolwiek banknoty są czasem uznawane jako środek płatniczy w całej Wielkiej Brytanii, to używane są one głównie na terenie Szkocji. Jednostkowo wartość ich jest równa funtom szterlingom i nie podlega wahaniom kursowym. Technicznie patrząc, nie jest to waluta uznawana za legalny środek płatniczy, a jedynie za weksel. W kantorach poza granicami Wielkiej Brytanii wymieniane są one zwykle po kursie niższym niż funt szterling lub nie są akceptowane[1][2].
Przypisy
- ↑ Simon Bowers: Scots pound worth less in US (ang.). The Guardian, 2001-01-22. [dostęp 2011-10-09].
- ↑ Dziennik Łódzki: Nikt nie chce szkockiej waluty (pol.). Wiadomości24, 2007-05-15. [dostęp 2011-10-09].
