G
G jest siódmą literą alfabetu łacińskiego, dziesiątą literą alfabetu polskiego.
Wywodzi się z greckiej litery gamma (Γ). Pojawiła się w łacinie klasycznej w IV wieku p.n.e. – wcześniej do oznaczania głoski [ɡ], tak jak [k] używano tej samej litery C. Dodanie do znaku C kreski umożliwiającej powstanie litery G przypisuje się Appiuszowi Klaudiuszowi Cenzorowi (312 r. p.n.e.)[1]. Współcześnie używana jest najczęściej do oznaczania głoski [ɡ], ale przed e lub i może też oznaczać np. [ʤ], [ʒ], [x] lub [h].
Inne reprezentacje litery G [edytuj]
| Sygnalizacja | Język migowy | Alfabet Braille'a |
||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| flaga Międzynarodowego Kodu Sygnałowego |
Alfabet semaforowy |
Kod Morse'a | francuski | kanadyjski | polski | |
 |
 |
G |  |
 |
 info |
 |
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Aleksander Gieysztor, Zarys dziejów pisma łacińskiego, Warszawa 2009, s. 49, ISBN 978-83-01-16054-8
|
|||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
