Synaj (góra)

Z Wikipedii

(Przekierowano z Góra Synaj)

Współrzędne: 28°32'23" N 33°58'24" E28.5397222 33.9733333 (Synaj (góra))

Góra Synaj
Szczyt Góry Synaj (zdj. Tamerlan)
Państwo	Egipt
Wysokość	2285 m n.p.m.
Zdjęcia w Wikimedia Commons

Góra Synaj (arab. Jabal Mūsá hebr. הר סיני ), Góra Mojżesza – góra w Egipcie, w południowej części Półwyspu Synaj, w muhafazie Południowy Synaj. Wysokość 2.285 m n.p.m.

Tradycyjnie utożsamiana z biblijną górą Horeb, gdzie, według Starego Testamentu, Bóg przekazał Mojżeszowi kamienne tablice z dziesięciorgiem przykazań i zawarł przymierze z narodem izraelskim.

[edytuj] Geografia

Góra ma wysokość 2.285 m n.p.m.. Znajduje się w pobliżu Góry Świętej Katarzyny, najwyższej na półwyspie Synaj (2.637 m n.p.m.). Otoczona jest ze wszystkich stron szczytami o tej samej budowie geologicznej.

[edytuj] Znaczenie religijne

W pobliżu góry Synaj (Horebu) Mojżeszowi ukazał się anioł Jahwe w płonącym krzewie i polecił mu wyprowadzić Izraelitów niewolonych w Egipcie (Wj 3:1-10; Dz 7:30). Prawdopodobnie mnie więcej rok później do góry tej przybył wyzwolony już naród (Wj 19:2). Mojżesz wszedł wówczas na szczyt. Ponieważ już przy płonącym krzewie usłyszał: "oddacie cześć Bogu na tej górze", zapewne spodziewał się kolejnych wskazówek od Jahwe (Wj 3:12; 19:3). Po stuleciach do "Bożej góry Horeb", czyli Synaju — przybył prorok Eliasz, uciekając przed królową Izebel (1Kl 19:8).

Zgodnie z lokalną tradycją beduińską, to na Górze Synaj Bóg dał swoje prawa Izraelowi. Jednakże wczesnochrześcijańska tradycja lokalizowała to wydarzenie na pobliskiej Górze Sirbal. To u jej podnóża w IV w. powstał klasztor świętej Katarzyny, który w VI w. przeniesiono pod Górę Świętej Katarzyny. Oparto się bowiem o informacje przekazane przez Józefa Flawiusza, jakoby Góra Świętej Katarzyny była najwyższym szczytem na Synaju. Chrześcijanie zaczęli identyfikować biblijną Górę Horeb z Górą Synaj (Jabal Mūsá) dopiero począwszy od XV wieku.

Położenie Góry Synaj na Półwyspie Synaj

Inni współcześni bibliści nie wierzą, iż Izraelici mogli przejść przez Synaj w linii prostej. Są raczej skłonni przyjąć południową, dłuższą trasę. Wschodnia zatoka Morza Czerwonego, według ich dywagacji, musiała zostać przebyta łodziami lub też karawany przeszły przez wodę po piaszczystych łachach^{[potrzebne źródło]}. Badacze ci, przede wszystkim protestanccy, chcą szukać Góry Horeb w innym miejscu.

[edytuj] Szlaki na szczyt

Isnieją dwa szlaki turystyczne:

Dłuższy, łatwiejszy szlak, którym zdecydowana większość turystów wchodzi na szczyt, prowadzi krętą tzw. wielbłądzią ścieżką lub Ścieżką Paschy (Sikkat al-Basza), zaczynającą się około 50 m za murami klasztoru; trasę można pokonać w ciągu 2-3 godzin (2/3 trasy również na wielbłądzie). Za rozpadliną pod samym szczytem łączy się z drugą trasą, z tego miejsca pozostaje 750 stopni do szczytu.
Krótsza (trudniejsza przy wychodzeniu, dlatego większość turystów nią schodzi) to Sikkat Sajidna Musa (Ścieżka Pana Naszego Mojżesza lub Schody Pokutne). Składa się z 3.750 stopni, jak głosi legenda, wykutymi w skale w VI w. przez mnicha jako pokutę za zbrodnię, której miał się dopuścić. W ciągu 1,5 godziny można zejść nimi do klasztoru. Szlak biegnie przez nieckę z 500-letnim (inne źródła mówią 1000-letnim) cyprysem, jest to małe zagłębienie w połowie ponad trójkilometrowej grani Synaju. Nazywana jest Równiną Cyprysów (inne nazwy to Kotlina Eliasza; Basen Eliasza; Płaskowyż Eliasza lub Amfiteatr Siedemdziesięciu Mędrców), w której zatrzymują się pielgrzymi, jest tu również stara studnia, z której Beduini czerpią wodę. Znajduje się tam Brama Eliasza, a 450 stopni niżej Brama Wiary, pod którą w XIX w. pielgrzymi błagali o darowanie im grzechów, zanim przepuszczono ich dalej. Według tradycji w tym miejscu prorok Eliasz usłyszał głos Boga Jahwe (1Kl 19:9-18) i ukrywał się w pobliskiej grocie przed królową Izebel. Jedna z kapliczek poświęcona jest temu prorokowi, druga natomiast innemu prorokowi, Elizeuszowi. Miejsce kojarzone jest również z osobami towarzyszącym Mojżeszowi w wejściu na górę, gdzie mieli pozostać i czekać na niego, gdy zejdzie ze szczytu. Zejście tym szlakiem wiedzie przez miejsca o interesującym krajobrazie oraz widokami na klasztor św. Katarzyny, przy którym kończy się trasa.