Górna Akademia Tantryczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siedziba uczelni

Górna Akademia Tantryczna, Gjuto (wylie: rGyud-stod Grva-tshang[1]) – jedna z najważniejszych uczelni tantrycznych szkoły gelug buddyzmu tybetańskiego.

Jej nazwa pochodzi od położenia w dawnej Lhasie. Utworzona w 1474 z inicjatywy Gjunczena Kungi Dhondupa, jednego z głównych uczniów I Dalajlamy, Genduna Drubpy[2]. Powodem utworzenia tego kolegium był konflikt wokół obsady stanowiska zarządzającego Dolnej Akademii Tantrycznej. Obecnie działa na uchodźstwie, w Bomdili w Indiach[3]. Zapewnia uzyskanie wyższego wykształcenia tantrycznego mnichom, którzy wcześniej uzyskali stopień gesze.

Na jej czele stoi opat, zawsze posiadający stopień gesze lharampy. Zajmuje się on głównie administrowaniem majątkiem podległej mu jednostki[4]. Dodatkowo Dalajlama mianuje jednego z wyróżniających się uczonych tradycji na stanowisko opata – asystenta. Po trzech latach przejmuje on obowiązki głównego opata oraz otrzymuje tytuł rinpocze, natomiast jego poprzednik nazywany jest odtąd "cennym emerytowanym opatem"[5].

Najstarszy emerytowany przełożony uniwersytetu, szarpa czodzie, ma szansę być wybranym na stanowisko Ganden Tripy.

Placówce patronuje kilka kategorii bóstw panteonu buddyjskiego[6].

Przypisy

  1. A Brief History of Ganden Monastery (ang.). Berzinarchives.com. [dostęp 9 maja 2010].
  2. Gyuto Tantric Monastic University (ang.). Gyutomonastery.com. [dostęp 8 maja 2010].
  3. Tradycja gelug Tybetański rząd emigracyjny (pol.). Hfhrpol.waw.pl. [dostęp 8 maja 2010].
  4. Struktura i administracja najważniejszych klasztorów.... W: Gonbodżab Cybikow: Buddyjski pielgrzym w świątyniach Tybetu według dziennika prowadzonego w latach 1899–1902. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1975, s. 180.
  5. Rozdział piętnasty. Geluk. W: John Powers: Wprowadzenie do buddyzmu tybetańskiego. Kraków: Wydawnictwo A, 2008, s. 516. ISBN 978-83-89978-20-2.
  6. Struktura i organizacja ważniejszych klasztorów.... W: Gonbodżab Cybikow: Buddyjski pielgrzym w świątyniach Tybetu według dziennika prowadzonego w latach 1899–1902. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1975, s. 179.