Górna Kanada

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Upper Canada
Górna Kanada
Prowincja Quebecu (1763-1791) 1791 – 1841 Prowincja Kanady (kolonia)
Stolica Newark 1792 - 1797
York[1]1797-1834
Toronto 1834-1841
Ustrój polityczny Monarchia
Ostatnia głowa państwa Królowa Wielkiej Brytanii Wiktoria Hanowerska
Ustawa o Kanadzie 26 grudnia 1797
Ustawa o Unii Kanadyjskiej 10 lutego 1841
Mapa

     Górna Kanada

Górna Kanada (ang. Upper Canada, fr. Haut-Canada) – prowincja brytyjska istniejąca od 1791 do 1841 utworzona przez podział prowincji Quebecu. Obszar jej zajmował północną część niziny rozciągającej się wzdłuż górnego biegu Rzeki Świętego Wawrzyńca, jezior Ontario, Erie, Zatoki Georgian i Jeziora Huron i obejmował południową część dzisiejszej prowincji Ontario.

W 1841 terytorium zostało połączone z Dolną Kanadą, by stworzyć Prowincję Kanady

Stolicą Górnej Kanady było Newark (dziś Niagara on the Lake) do 1 lutego 1796. Po tej dacie stolica została przeniesiona do miasta York (dziś Toronto).

Przypisy

  1. (od 1834 roku pod nazwą Toronto)