Górnik Zabrze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Football pictogram.svg Górnik Zabrze
Górnik Zabrze
Pełna nazwa Górnik Zabrze Spółka Akcyjna
Przydomek Górnicy, KSG, Trójkolorowi
Maskotka Górnik o imieniu Jorguś[1]
Barwy biało-niebiesko-czerwone
Data założenia 14 grudnia 1948
Liga T-Mobile Ekstraklasa
Debiut w najwyższej lidze 18 marca 1956
Górnik Zabrze – Ruch Chorzów 3:1
Adres ul. Roosevelta 81
41-800 Zabrze
Stadion Stadion im. Ernesta Pohla
Prezes Zbigniew Waśkiewicz
Trener Robert Warzycha
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Górnik Zabrzepolski klub sportowy, założony 14 grudnia 1948 w Zabrzu, 14-krotny mistrz Polski, 6-krotny zdobywca Pucharu Polski. Aktualnie klub zajmuje 4. miejsce w tabeli wszech czasów Ekstraklasy i 2. miejsce w tabeli medalowej Mistrzostw Polski[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jedenastka wszech czasów Górnika Zabrze
Oprawa Górnika Zabrze

Początki klubu[edytuj | edytuj kod]

Początki sportu polskiego po II wojnie światowej na terenie Zabrza sięgają 1945 roku. Działania wojenne pozostawiły zdewastowane obiekty sportowe, brakowało sprzętu, a nawet młodzieży chętnej do uprawiania sportu. Powoli, wysiłkiem wielu działaczy, zaczęto zakładać kluby sportowe przy zakładach pracy. Tradycje piłkarskie górniczego Zabrza miały swe źródło w założonej w 1946 roku drużynie KS "Zjednoczenie". Wkrótce doszło do fuzji KS "Zjednoczenie" z KS "Zabrze", a w roku 1948 w wyniku ogólnokrajowej reorganizacji sportu i przejęcia opieki nad sportem górniczym przez zrzeszenie "Górnik" powstał jeden silny klub górniczy na terenie Zabrza. Został utworzony z połączenia KS "Zjednoczenie", KS "Concordia", KS "Pogoń" i KS "Skra" pod nazwą ZS "Górnik".

Lata 50.[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze lata to okres konsolidacji klubu, ale już w roku 1952 Górnik awansuje do II ligi, którą w wyniku reorganizacji rozgrywek opuścił w roku 1953 na jeden sezon.

Rok 1957 przyniósł piłkarzom Górnika pierwszy tytuł mistrzowski oraz finał Pucharu Polski (1:2 z ŁKS). Mistrzostwo ligi wywalczyli dla zabrzan: Machnik i Kaczmarczyk – bramkarze, Florenski, Franosz, Czech, Hajduk – obrońcy, Nowara, Gawlik, Olejnik – pomocnicy, Pol, Szalecki, Kowol, Jankowski, Fojcik, Lentner i Wiśniowski – napastnicy.

Lata 60.[edytuj | edytuj kod]

W następnych 11 latach Górnik nie schodził już poniżej "medalowych" miejsc w tabeli ligowej, co w historii polskiego piłkarstwa jest wydarzeniem bez precedensu. Tylko w latach 1958, 1960, 1968 zabrzanie zajmowali trzecie miejsce, w roku 1962 byli zaś wicemistrzami, natomiast w latach 1959, 1961, 1963, 1964, 1965, 1966 i 1967 siedmiokrotnie zdobyli mistrzostwo Polski. Szczególnie imponująca jest "złota seria" lat 1963-1967, kiedy Górnik ustanowił rekord ligi polskiej: 5-krotne z rzędu zdobycie mistrzostwa. W następnych latach do drużyny mistrza Polski przybyło wielu utalentowanych zawodników. Kostka – bramkarz, Oślizło, Olszówka, Musiałek, Kulanek, Wilczek, Szołtysik, Gorgoń, Lubański, Szarmach, którzy wraz Polem i Lentnerem zdobyli kolejne mistrzostwa Polski. Tytuły mistrzowskie w lidze zostały "podbudowane" jeszcze dwukrotnym zdobyciem Pucharu Polski w latach 1965 (4:0 Czarni Żagań) i 1968 (3:0 Ruch Chorzów), również dwukrotnym udziałem w PP 1962 (1:2 z Zagłębiem Sosnowiec) i 1966 (1:2 z Legią Warszawa). Kolejne boje Zabrzan to pojedynki na stadionach całej Europy, a nawet świata. 10. edycja Pucharu Europy (sezon 1964) przyniosła trzy dramatyczne pojedynki z praską Duklą – 1:4, 3:0, 0:0, oraz wyeliminowanie Górnika poprzez losowanie.

W 1965 roku Górnik wyeliminował mistrza Austrii Linzer ASK 3:1, 1:2 , ale w II rundzie uległ praskiej Sparcie – 0:3, 1:3. W następnym roku po wyeliminowaniu mistrza NRD Vorwärts Berlin – 2:1, 1:2, 3:1, uległ w pierwszym występie przeciwko mistrzowi Bułgarii CSKA Sofia – 0:4, 3:0. Kolejny, szósty już występ Górnika w Europie w sezonie 1967/68 przyniósł mu pierwszy w historii polskiej piłki awans do ćwierćfinału Pucharu Europy. W pierwszej rundzie Górnik wyeliminował mistrza Szwecji Djurgårdens IF 3:0, 1:0 – w drugiej – co było największą sensacją tej edycji pucharu – okazał się lepszy od rewelacyjnego Dynama Kijów, wygrywając w Kijowie 2:1 i remisując w Chorzowie na Stadionie Śląskim 1:1. W spotkaniu ćwierćfinałowym angielski Manchester United F.C. okazał się lepszy o jedną bramkę od Górnika. W pierwszym meczu w Manchesterze było 2:0 dla gospodarzy, natomiast w drugim Górnik wygrał, lecz tylko 1:0. Później drużyna Manchesteru zdobyła Puchar Europy, a zespół Górnika Zabrze był jedynym, który wygrał z mistrzem Anglii w tej edycji Pucharu Europy.

Lata 70.[edytuj | edytuj kod]

Największym sukcesem Górnika Zabrze był awans do finału Pucharu Zdobywców Pucharów w 1970 roku, gdzie zmierzyli się z Manchesterem City – na stadionie w Wiedniu Górnik przegrał 1:2.

Droga do finału PZP 1969/70[edytuj | edytuj kod]

  • Olympiakos Pireus – Górnik Zabrze 2:2 (0:2) (Wilczek 8, 36 min.)
  • Górnik Zabrze – Olympiakos Pireus 5:0 (1:0) (Wilczek 1, Skowronek 62, Szołtysik 70, Banaś 82 (k), 84 min.)
  • Glasgow Rangers – Górnik Zabrze 1:3 (0:2) (Lubański 5, 87, Szaryński 11 min.)
  • Górnik Zabrze – Glasgow Rangers 3:1 (0:1) (Olek 63, Lubański 77, Skowronek 81 min.)
  • Lewski Sofia – Górnik Zabrze 3:2 (2:1) (Szołtysik 5, Banaś 52 min.)
  • Górnik Zabrze – Lewski Sofia 2:1 (1:0) (Lubański 44, Banaś 56 min.)
  • AS Roma – Górnik Zabrze 1:1 (0:1) (Banaś 28 min.)
  • Górnik Zabrze – AS Roma 2:2 (0:1, 1:1, 2:1) (Lubański 90 (k), 93 min.)

W latach 70 Górnik Zabrze zdobył 2 Mistrzostwa Polski (sezon 1970/1971, sezon 1971/1972) i 3-krotnie zwyciężył w rozgrywkach o Puchar Polski (sezon 1969/1970, sezon 1970/1971, sezon 1971/1972). W sezonie 1977/1978 Górnik zajął 16 miejsce w lidze i spadł do drugiej ligi. Jednak w następnym sezonie wywalczył awans i po roku nieobecności wrócił do I ligi.

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. Górnik nawiązał do swoich największych osiągnięć, zdobywając w latach 1985-1988 cztery kolejne tytuły mistrza kraju. W sezonie 1987/1988 Górnik wygrał swój jedyny Superpuchar Polski wygrywając z Lechem Poznań 2:1 (Cyroń 2 - Juskowiak). W latach 80 w barwach Górnika grali tacy piłkarze jak: Waldemar Matysik, Marek Piotrowicz, Ryszard Komornicki, Ryszard Cyroń, Józef Wandzik, Jan Urban, Andrzej Iwan, Robert Warzycha.

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

Początkowo Górnik notuje dobre wyniki. W sezonie 1993/94 do ostatniej kolejki walczy o mistrzostwo Polski, jednak po remisie z Legią Warszawa na wyjeździe w ostatniej kolejce 1:1 spada na trzecie miejsce. W meczu tym przy stanie 1:0 dla Górnika trzech zawodników tego klubu zostało usuniętych z boiska, co spowodowało powszechne podejrzenia o korupcję sędziego. W późniejszych latach Górnik wypada z ligowej czołówki walcząc w środku stawki bądź broniąc się przed spadkiem.

Lata 2000-2009[edytuj | edytuj kod]

Drużyna, której trzon stanowią piłkarze wywodzący się z Górnego Śląska, plasuje się w połowie tabeli, lecz kolejne zawirowania stawiają Górnik na skraju krawędzi, czego wynikiem są nieustanne boje przed uniknięciem relegacji. Gdy klub odzyskał organizacyjną i finansową stabilizację, zamiast dołączyć do ligowych potentatów, zanotował najgorszy od lat wynik sportowy, doświadczając drugiego w historii spadku z najwyższej klasy rozgrywkowej.

Lata 2009-2013[edytuj | edytuj kod]

Zespół mimo spadku szybko wrócił do Ekstraklasy. Potrzebował do tego tylko jednego sezonu. Od czasu powrotu do najwyższej klasy rozgrywkowej Górnik grał dobrze, lecz miał wahania formy. Ostatnie trzy sezony drużyna z Zabrza kończyła w górnej części ligowej tabeli. Klub jest także w fazie budowy nowego stadionu, który będzie mógł pomieścić około 30 tysięcy widzów i będzie najnowocześniejszym stadionem na Górnym Śląsku.

Lokaty klubu w Ekstraklasie[edytuj | edytuj kod]

Wykres miejsc zajmowanych przez Górnika Zabrze w historii jego występów w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce
Bilet na mecz Górnik Zabrze – Manchester City (10.03.1971) w Chorzowie wygrany przez Górnika 2:0
Sezon Miejsce w lidze Puchar Polski
1956 6 ( Finalista )
1957 1 Simple gold crown.svg ( Finalista )
1958 ( 3 ) ----
1959 1 Simple gold crown.svg ----
1960 ( 3 ) ----
1961 1 Simple gold crown.svg ----
1962 ( 2 ) ( Finalista )
1962/1963 1 Simple gold crown.svg 1/2 finału
1963/1964 1 Simple gold crown.svg 1/16 finału
1964/1965 1 Simple gold crown.svg Zdobywca Simple gold cup.svg
1965/1966 1 Simple gold crown.svg ( Finalista )
1966/1967 1 Simple gold crown.svg 1/16 finału
1967/1968 ( 3 ) Zdobywca Simple gold cup.svg
1968/1969 ( 2 ) Zdobywca Simple gold cup.svg
1969/1970 ( 3 ) Zdobywca Simple gold cup.svg
1970/1971 1 Simple gold crown.svg Zdobywca Simple gold cup.svg
1971/1972 1 Simple gold crown.svg Zdobywca Simple gold cup.svg
1972/1973 4 1/4 finału
1973/1974 ( 2 ) 1/2 finału
1974/1975 7 1/2 finału
1975/1976 10 1/8 finału
1976/1977 ( 3 ) 1/8 finału
1977/1978 16 ↓ 1/8 finału
1978/1979 II liga 1/4 finału[3]
1979/1980 6 1/8 finału
1980/1981 12 1/16 finału
1981/1982 5 1/2 finału
1982/1983 12 1/4 finału
1983/1984 4 1/4 finału
1984/1985 1 Simple gold crown.svg 1/2 finału
1985/1986 1 Simple gold crown.svg ( Finalista )
1986/1987 1 Simple gold crown.svg 1/4 finału
1987/1988 1 Simple gold crown.svg 1/2 finału
1988/1989 ( 3 ) 1/4 finału
1989/1990 6 1/16 finału
1990/1991 ( 2 ) 1/4 finału
1991/1992 4 ( Finalista )
1992/1993 9 1/8 finału
1993/1994 ( 3 ) 1/2 finału
1994/1995 5 1/16 finału
1995/1996 12 1/4 finału
1996/1997 13 1/8 finału
1997/1998 8 1/2 finału
1998/1999 7 1/16 finału
1999/2000 14 1/8 finału
2000/2001 13 ( Finalista )
2001/2002 9 1/8 finału
2002/2003 7 1/16 finału
2003/2004 7 1/8 finału
2004/2005 11 1/8 finału
2005/2006 14 1/16 finału
2006/2007 14 1/8 finału
2007/2008 8 1/16 finału
2008/2009 15[4] 1/8 finału
2009/2010 I liga 1/16 finału
2010/2011 6 1/16 finału
2011/2012 8 1/8 finału
2012/2013 5 1/16 finału
2013/2014 6 1/4 finału

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy krajowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy w rozgrywkach juniorów[edytuj | edytuj kod]

Górnik w europejskich pucharach[edytuj | edytuj kod]

Bilans Górnika w europejskich pucharach[5]
Mecze Zwycięstwa Remisy Porażki
114 54 20 40

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 16 grudnia 2014[6]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Łotwa Pāvels Šteinbors
2 OB Polska Błażej Augustyn
3 OB Polska Mateusz Słodowy
4 OB Polska Rafał Kosznik
5 OB Ukraina Ołeksandr Szeweluchin
6 PO Polska Radosław Sobolewski
7 PO Polska Rafał Kurzawa
8 NA Polska Przemysław Oziębała
9 NA Polska Dawid Plizga
10 PO Polska Konrad Nowak
11 PO Słowacja Roman Gergel
13 OB Polska Maciej Mańka
14 PO Bośnia i Hercegowina Armin Ćerimagić
17 OB Polska Dominik Sadzawicki
Nr Poz. Piłkarz
18 PO Polska Łukasz Madej
19 PO Polska Mariusz Przybylski
20 NA Polska Mateusz Zachara
21 OB Polska Mariusz Magiera
22 OB Polska Seweryn Gancarczyk
24 PO Polska Bartosz Pikul
25 PO Zimbabwe Dzikamai Gwaze
26 OB Polska Adam Danch (kapitan)
28 BR Polska Tomasz Loska
38 NA Polska Bartosz Iwan
81 PO Słowacja Róbert Jež
89 NA Polska Wojciech Łuczak
96 BR Polska Mateusz Kuchta
99 BR Polska Grzegorz Kasprzik

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Górnika Zabrze.

Królowie strzelców Ekstraklasy w barwach Górnika[edytuj | edytuj kod]

Sezon Imię i nazwisko Liczba bramek
1959 Ernest Pohl 21
1961 Ernest Pohl 24
1965/1966 Włodzimierz Lubański 23
1966/1967 Włodzimierz Lubański 18
1967/1968 Włodzimierz Lubański 24
1968/1969 Włodzimierz Lubański 22
1985/1986 Andrzej Zgutczyński 20
1999/2000 Adam Kompała 19

Piłkarze Górnika w reprezentacji Polski (69 zawodników)[edytuj | edytuj kod]

Stan na 25 sierpnia 2014.
 

Obcokrajowcy w barwach Górnika[edytuj | edytuj kod]

Stan na 25 sierpnia 2014.
Imię i nazwisko Narodowość Urodzony Lata Występy/gole
Uładzimir Łamaka Białoruś 10 czerwca 1969 1996 4/0
Barys Karasiou Białoruś 14 listopada 1973 1996 3/0
Cornelius Udebuluzor Nigeria 27 sierpnia 1974 1996 19/4
Andrij Hryszczenko Ukraina 3 października 1974 1997 2/0
Shingi Kawondera Zimbabwe 31 lipca 1982 1999–2002 68/5
Dalibor Možanić Chorwacja 15 lipca 1976 2000 11/0
Jean Black Ngody Kamerun 21 stycznia 1978 2000 6/0
Dickson Choto Zimbabwe 19 marca 1981 2001 19/0
Andrejs Prohorenkovs Łotwa 5 lutego 1977 2001 18/2
Ivica Križanac Chorwacja 13 kwietnia 1979 2002 14/1
Mario Andračić Chorwacja 9 marca 1978 2002–2003 18/0
Dragan Ilić Serbia 24 marca 1977 2002 2/0
Enkeleid Dobi Albania 23 maja 1975 2003 8/0
Vladimir Sladojević Bośnia i Hercegowina 12 maja 1984 2003–2004 11/2
Dimityr Makrijew Bułgaria 7 stycznia 1984 2003–2004 23/2
Filipe Brazylia 7 lutego 1985 2003–2005 51/1
Aco Stojkow Macedonia 29 kwietnia 1983 2003 6/1
Hernâni Brazylia 3 lutego 1984 2004–2005 37/0
João Paulo Brazylia 29 maja 1983 2004–2005 45/4
Kimitoshi Nogawa Japonia 6 lutego 1984 2004 3/0
Diego Alessandro Rambo Brazylia 28 stycznia 1986 2004–2005 17/0
Marcel Lička Czechy 17 lipca 1977 2004–2005 37/7
Ulisses de Souza Jorge Brazylia 6 sierpnia 1983 2005 6/0
Ugochukwu Michael Enyinnaya Nigeria 8 maja 1981 2005 5/0
Iwajło Stojmenow Bułgaria 30 października 1981 2005–2006 27/0
Kléber Brazylia 12 stycznia 1980 2006 4/0
Carsten Nulle Niemcy 25 lipca 1975 2006 7/0
Stipe Matić Chorwacja 6 lutego 1979 2006 7/0
Marius Kižys Litwa 21 lutego 1982 2007–2009 45/0
Tadas Papečkys Litwa 28 września 1978 2007–2008 34/0
Māris Smirnovs Łotwa 2 czerwca 1976 2007–2009 40/2
Boris Peškovič Słowacja 30 czerwca 1976 2007–2008, 2011 28/0
Patrik Pavlenda Słowacja 3 maja 1982 2008 15/0
Marko Bajić Serbia 28 września 1985 2008 29/1
Léo Markovsky Brazylia 29 sierpnia 1983 2008 13/1
Willy Alexander Rivas Asin Peru 4 czerwca 1985 2008 7/0
Michal Václavík Czechy 3 kwietnia 1976 2008–2009 14/0
Aleš Besta Czechy 10 kwietnia 1983 2009–2010 14/3
Ensar Arifović Bośnia i Hercegowina 21 lipca 1980 2009 8/0
Vladimír Balát Słowacja 1 lutego 1987 2010 10/0
Michal Gašparík Słowacja 19 grudnia 1981 2011 15/3
Róbert Jež Słowacja 10 lipca 1981 2011, 2014– 32/8
Préjuce Nakoulma Burkina Faso 21 kwietnia 1987 2011–2014 92/24
Ołeksandr Szeweluchin Ukraina 27 sierpnia 1982 2012– 59/2
Sergei Mošnikov Estonia 7 stycznia 1988 2013 19/1
Pāvels Šteinbors Łotwa 21 września 1985 2013– 30/0
Boris Pandža Bośnia i Hercegowina 15 grudnia 1986 2013–2014 13/0
Tomáš Majtán Słowacja 30 marca 1987 2014 7/1
Dzikamai Gwaze Zimbabwe 22 kwietnia 1989 2014– 16/1
Roman Gergel Słowacja 22 lutego 1988 2014– 6/1
Armin Ćerimagić Bośnia i Hercegowina 14 stycznia 1994 2014– 1/0

Źródło: wikigornik.pl.

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Górnika Zabrze.

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Stan na 25 sierpnia 2014.
  • Dyrektor sportowyPolska Robert Warzycha
  • TrenerPolska Józef Dankowski
  • Asystent trenera – Kamil Kanclerz
  • Trener bramkarzyMateusz Sławik
  • Trener przygotowania fizycznego – Sebastian Leciak
  • Kierownik drużyny – Mariusz Strap
  • Fizjoterapeuta – Bartłomiej Spałek
  • Masażysta – Tomasz Baran
  • Masażysta – Sebastian Jagiełło
  • Lekarz – Zbigniew Kwiatkowski
  • Obsługa techniczna – Bartosz Jankowy

Źródło: gornikzabrze.pl.

Prezesi[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Prezesi Górnika Zabrze.
 Z tym tematem związana jest kategoria: Prezesi Górnika Zabrze.

Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Stadion[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Stadion im. Ernesta Pohla.

Obiekt oddany do eksploatacji w 1934 roku – nadano mu wtedy imię Adolfa Hitlera. Wbrew obiegowej opinii nazwa ta przestała obowiązywać po 1945 roku na mocy Dekretu Rady Państwa znoszącego na całym zajętym terytorium tego typu nazewnictwo ze wszystkich obiektów publicznych, a dopiero 9 czerwca 2005 roku stadion oficjalnie otrzymał imię zmarłego 10 lat wcześniej Ernesta Pohla[8] (który nieoficjalnie patronował obiektowi od 5 kwietnia 2004[9]), mimo że słynny piłkarz grał w Górniku jako Ernest Pol. Aktualna pojemność stadionu to 13000 miejsc, w tym 9000 siedzących (nieoficjalnie ponad 20000 miejsc).

Niektóre mecze w europejskich pucharach Górnik rozgrywał na Stadionie Śląskim.

Przypisy

  1. Aktualności - Górnik Zabrze
  2. Mistrzostwa Polski 1920 - 2013 (pol.). [dostęp 4 sierpnia 2013].
  3. drużyna rezerw, pierwsza drużyna odpadła w 1/32 finału
  4. Górnik zakończył rozgrywki na 16. miejscu, jednak z powodu nieprzyznania licencji ŁKS-owi na grę w Ekstraklasie w kolejnym sezonie, zespół z Łodzi został przesunięty w tabeli na ostatnią pozycję.
  5. Górnik w europejskich pucharach (pol.). [dostęp 10 listopada 2007].
  6. Górnik Zabrze (pol.). Ekstraklasa. [dostęp 25 sierpnia 2014].
  7. Erima sponsorem technicznym Górnika (pol.)
  8. PZPN.PL : Ernest Pohl będzie patronem stadionu w Zabrzu
  9. Skarb – Górnik Zabrze

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]