Górnik Zabrze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg Górnik Zabrze
Górnik Zabrze
Pełna nazwa Górnik Zabrze Spółka Akcyjna
Przydomek Górnicy, KSG, Trójkolorowi
Maskotka Górnik o imieniu Jorguś[1]
Barwy biało-niebiesko-czerwone
Data założenia 14 grudnia 1948
Liga T-Mobile Ekstraklasa
Debiut w najwyższej lidze 18 marca 1956
Górnik Zabrze – Ruch Chorzów 3:1
Adres ul. Roosevelta 81
41-800 Zabrze
Stadion Stadion im. Ernesta Pohla
Prezes Zbigniew Waśkiewicz
Trener Robert Warzycha
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Górnik Zabrzepolski klub sportowy, założony 14 grudnia 1948 w Zabrzu, 14-krotny mistrz Polski, 6-krotny zdobywca Pucharu Polski. Aktualnie klub zajmuje 4 miejsce w tabeli wszech czasów Ekstraklasy i 2 miejsce w tabeli medalowej Mistrzostw Polski[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jedenastka wszech czasów Górnika Zabrze
Oprawa Górnika Zabrze

Początki klubu[edytuj | edytuj kod]

Początki sportu polskiego po II wojnie światowej na terenie Zabrza sięgają 1945 roku. Działania wojenne pozostawiły zdewastowane obiekty sportowe, brakowało sprzętu, a nawet młodzieży chętnej do uprawiania sportu. Powoli, wysiłkiem wielu działaczy, zaczęto zakładać kluby sportowe przy zakładach pracy. Tradycje piłkarskie górniczego Zabrza miały swe źródło w założonej w 1946 roku drużynie KS "Zjednoczenie". Wkrótce doszło do fuzji KS "Zjednoczenie" z KS "Zabrze", a w roku 1948 w wyniku ogólnokrajowej reorganizacji sportu i przejęcia opieki nad sportem górniczym przez zrzeszenie "Górnik" powstał jeden silny klub górniczy na terenie Zabrza. Został utworzony z połączenia KS "Zjednoczenie", KS "Concordia", KS "Pogoń" i KS "Skra" pod nazwą ZS "Górnik".

Lata 50.[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze lata to okres konsolidacji klubu, ale już w roku 1952 Górnik awansuje do II ligi, którą w wyniku reorganizacji rozgrywek opuścił w roku 1953 na jeden sezon.

Rok 1957 przyniósł piłkarzom Górnika pierwszy tytuł mistrzowski oraz finał Pucharu Polski (1:2 z ŁKS). Mistrzostwo ligi wywalczyli dla zabrzan: Machnik i Kaczmarczyk – bramkarze, Florenski, Franosz, Czech, Hajduk – obrońcy, Nowara, Gawlik, Olejnik – pomocnicy, Pol, Szalecki, Kowol, Jankowski, Fojcik, Lentner i Wiśniowski – napastnicy.

Lata 60.[edytuj | edytuj kod]

W następnych 11 latach Górnik nie schodził już poniżej "medalowych" miejsc w tabeli ligowej, co w historii naszego piłkarstwa jest wydarzeniem bez precedensu. Tylko w latach 1958, 1960, 1968 zabrzanie zajmowali trzecie miejsce, w roku 1962 byli zaś wicemistrzami, natomiast w latach 1959, 1961, 1963, 1964, 1965, 1966 i 1967 zdobyli aż siedmiokrotnie mistrzostwo Polski. Szczególnie imponująca jest "złota seria" lat 1963-1967, kiedy Górnik ustanowił rekord ligi polskiej: 5-krotne z rzędu zdobycie mistrzostwa. W następnych latach do drużyny mistrza Polski ściąga wiele utalentowanych zawodników. Kostka – bramkarz, Oślizło, Olszówka, Musiałek, Kulanek, Wilczek, Szołtysik, Gorgoń, Lubański, Szarmach, którzy wraz Polem i Lentnerem zdobywają kolejne mistrzostwa Polski. Tytuły mistrzowskie w lidze zostały "podbudowane" jeszcze dwukrotnym zdobyciem Pucharu Polski w latach 1965 (4:0 Czarni Żagań) i 1968 (3:0 Ruch Chorzów), również dwukrotnym udziałem w PP 1962 (1:2 z Zagłębiem Sosnowiec) i 1966 (1:2 z Legią Warszawa). Kolejne boje Zabrzan to pojedynki na stadionach całej Europy, a nawet świata. X edycja Pucharu Europy (sezon 1964) przyniosła trzy dramatyczne pojedynki z praską Duklą – 1:4, 3:0, 0:0, oraz wyeliminowanie Górnika poprzez losowanie.

W 1965 roku Górnik wyeliminował mistrza Austrii Linzer ASK 3:1, 1:2 , ale w II rundzie uległ praskiej Sparcie – 0:3, 1:3. W następnym roku po wyeliminowaniu mistrza NRD Vorwärts Berlin – 2:1, 1:2, 3:1, uległ w pierwszym fatalnym występie przeciwko mistrzowi Bułgarii CSKA Sofia – 0:4, 3:0. Kolejny, szósty już występ Górnika w Europie w sezonie 1967/68 przyniósł mu pierwszy w historii polskiej piłki awans do ćwierćfinału Pucharu Europy. W pierwszej rundzie Górnik wyeliminował mistrza Szwecji Djurgårdens IF 3:0, 1:0 – w drugiej – co było największą sensacją tej edycji pucharu – okazał się lepszy od rewelacyjnego Dynama Kijów, wygrywając w Kijowie 2:1 i remisując w Chorzowie na Stadionie Śląskim 1:1. W spotkaniu ćwierćfinałowym angielski Manchester United F.C. okazał się lepszy o jedną bramkę od Górnika. W pierwszym meczu w Manchesterze było 2:0 dla gospodarzy, natomiast w drugim Górnik wygrał, lecz tylko 1:0. Później drużyna Manchesteru zdobyła Puchar Europy, a zespół Górnika Zabrze był jedynym, który wygrał z mistrzem Anglii w tej edycji Pucharu Europy.

Lata 70.[edytuj | edytuj kod]

Największym sukcesem Górnika Zabrze był awans do finału Pucharu Zdobywców Pucharów w 1970 roku, gdzie zmierzyli się z Manchesterem City – na stadionie w Wiedniu Górnik przegrał 1:2.

Droga do finału PZP 1969/70[edytuj | edytuj kod]

  • Olympiakos Pireus – Górnik Zabrze 2:2 (0:2) (Wilczek 8, 36 min.)
  • Górnik Zabrze – Olympiakos Pireus 5:0 (1:0) (Wilczek 1, Skowronek 62, Szołtysik 70, Banaś 82 (k), 84 min.)
  • Glasgow Rangers – Górnik Zabrze 1:3 (0:2) (Lubański 5, 87, Szaryński 11 min.)
  • Górnik Zabrze – Glasgow Rangers 3:1 (0:1) (Olek 63, Lubański 77, Skowronek 81 min.)
  • Lewski Sofia – Górnik Zabrze 3:2 (2:1) (Szołtysik 5, Banaś 52 min.)
  • Górnik Zabrze – Lewski Sofia 2:1 (1:0) (Lubański 44, Banaś 56 min.)
  • AS Roma – Górnik Zabrze 1:1 (0:1) (Banaś 28 min.)
  • Górnik Zabrze – AS Roma 2:2 (0:1, 1:1, 2:1) (Lubański 90 (k), 93 min.)
  • Górnik Zabrze – AS Roma 1:1 (1:0, 1:1, 1:1) (Lubański 40 min.) – losowanie dla Górnika

W latach 70 Górnik Zabrze zdobył 2 Mistrzostwa Polski (sezon 1970/1971, sezon 1971/1972) i 3-krotnie zwyciężył w rozgrywkach o Puchar Polski (sezon 1969/1970, sezon 1970/1971, sezon 1971/1972). W sezonie 1977/1978 Górnik zajął 16 miejsce w lidze i spadł do drugiej ligi. Jednak w następnym sezonie wywalczył awans i po roku nieobecności wrócił do I ligi.

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. Górnik nawiązał do swoich największych osiągnięć, zdobywając w latach 1985-1988 cztery kolejne tytuły mistrza kraju. W sezonie 1987/1988 Górnik wygrał swój jedyny Superpuchar Polski wygrywając z Lechem Poznań 2:1 (Cyroń 2 - Juskowiak). W latach 80 w barwach Górnika grali tacy piłkarze jak: Waldemar Matysik, Marek Piotrowicz, Ryszard Komornicki, Ryszard Cyroń, Józef Wandzik, Jan Urban, Andrzej Iwan, Robert Warzycha.

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

Początkowo Górnik notuje dobre wyniki. W sezonie 1993/94 do ostatniej kolejki walczy o mistrzostwo Polski, jednak po remisie z Legią Warszawa na wyjeździe w ostatniej kolejce 1-1 spada na trzecie miejsce. W meczu tym przy stanie 1-0 dla Górnika trzech zawodników tego klubu zostało usuniętych z boiska, co spowodowało powszechne podejrzenia o korupcję sędziego. W późniejszych latach Górnik wypada z ligowej czołówki walcząc w środku stawki bądź broniąc się przed spadkiem.

Lata 2000-2009[edytuj | edytuj kod]

Drużyna, której trzon stanowią piłkarze wywodzący się z Górnego Śląska, plasuje się w połowie tabeli, lecz kolejne zawirowania stawiają Górnik na skraju krawędzi, czego wynikiem są nieustanne boje przed uniknięciem relegacji. Gdy klub odzyskał organizacyjną i finansową stabilizację, zamiast dołączyć do ligowych potentatów, zanotował najgorszy od lat wynik sportowy, doświadczając drugiego w historii spadku z najwyższej klasy rozgrywkowej.

Lata 2009-2013[edytuj | edytuj kod]

Zespół mimo spadku szybko wrócił do Ekstraklasy. Potrzebował do tego tylko jednego sezonu. Od czasu powrotu do najwyższej klasy rozgrywkowej Górnik grał dobrze, lecz miał wahania formy. Ostatnie trzy sezony drużyna z Zabrza kończyła w górnej części ligowej tabeli. Klub jest także w fazie budowy nowego stadionu, który będzie mógł pomieścić około 30 tysięcy widzów i będzie najnowocześniejszym stadionem na Górnym Śląsku.

Lokaty klubu w Ekstraklasie[edytuj | edytuj kod]

Wykres miejsc zajmowanych przez Górnika Zabrze w historii jego występów w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce
Bilet na mecz Górnik Zabrze - Manchester City (10.03.1971) w Chorzowie wygrany przez Górnik 1:0
Sezon Miejsce w lidze Puchar Polski
1956 6 ( Finalista )
1957 1 Simple gold crown.svg ( Finalista )
1958 ( 3 ) ----
1959 1 Simple gold crown.svg ----
1960 ( 3 ) ----
1961 1 Simple gold crown.svg ----
1962 ( 2 ) ( Finalista )
1962/1963 1 Simple gold crown.svg 1/2 finału
1963/1964 1 Simple gold crown.svg 1/16 finału
1964/1965 1 Simple gold crown.svg Zdobywca Simple gold cup.svg
1965/1966 1 Simple gold crown.svg ( Finalista )
1966/1967 1 Simple gold crown.svg 1/16 finału
1967/1968 ( 3 ) Zdobywca Simple gold cup.svg
1968/1969 ( 2 ) Zdobywca Simple gold cup.svg
1969/1970 ( 3 ) Zdobywca Simple gold cup.svg
1970/1971 1 Simple gold crown.svg Zdobywca Simple gold cup.svg
1971/1972 1 Simple gold crown.svg Zdobywca Simple gold cup.svg
1972/1973 4 1/4 finału
1973/1974 ( 2 ) 1/2 finału
1974/1975 7 1/2 finału
1975/1976 10 1/8 finału
1976/1977 ( 3 ) 1/8 finału
1977/1978 16 ↓ 1/8 finału
1978/1979 II liga 1/4 finału[3]
1979/1980 6 1/8 finału
1980/1981 12 1/16 finału
1981/1982 5 1/2 finału
1982/1983 12 1/4 finału
1983/1984 4 1/4 finału
1984/1985 1 Simple gold crown.svg 1/2 finału
1985/1986 1 Simple gold crown.svg ( Finalista )
1986/1987 1 Simple gold crown.svg 1/4 finału
1987/1988 1 Simple gold crown.svg 1/2 finału
1988/1989 ( 3 ) 1/4 finału
1989/1990 6 1/16 finału
1990/1991 ( 2 ) 1/4 finału
1991/1992 4 ( Finalista )
1992/1993 9 1/8 finału
1993/1994 ( 3 ) 1/2 finału
1994/1995 5 1/16 finału
1995/1996 12 1/4 finału
1996/1997 13 1/8 finału
1997/1998 8 1/2 finału
1998/1999 7 1/16 finału
1999/2000 14 1/8 finału
2000/2001 13 ( Finalista )
2001/2002 9 1/8 finału
2002/2003 7 1/16 finału
2003/2004 7 1/8 finału
2004/2005 11 1/8 finału
2005/2006 14 1/16 finału
2006/2007 14 1/8 finału
2007/2008 8 1/16 finału
2008/2009 15[4] 1/8 finału
2009/2010 I liga 1/16 finału
2010/2011 6 1/16 finału
2011/2012 8 1/8 finału
2012/2013 5 1/16 finału

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy krajowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy w rozgrywkach juniorów[edytuj | edytuj kod]

Górnik w europejskich pucharach[edytuj | edytuj kod]

Bilans Górnika w europejskich pucharach[5]
Mecze Zwycięstwa Remisy Porażki
114 54 20 40

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 25 lutego 2014
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Łotwa Pāvels Šteinbors
2 OB Polska Błażej Augustyn
3 OB Polska Antoni Łukasiewicz
4 OB Polska Rafał Kosznik
5 OB Ukraina Ołeksandr Szeweluchin
6 PO Polska Radosław Sobolewski
7 PO Polska Rafał Kurzawa
8 NA Polska Przemysław Oziębała
10 PO Polska Konrad Nowak
11 PO Polska Marcin Wodecki
13 OB Polska Maciej Mańka
14 NA Burkina Faso Préjuce Nakoulma
15 PO Polska Maciej Małkowski
16 PO Polska Szymon Drewniak (wypożyczony z Lecha Poznań)
17 OB Polska Paweł Olkowski
18 PO Polska Łukasz Madej
Nr Poz. Piłkarz
19 PO Polska Mariusz Przybylski
20 NA Polska Mateusz Zachara
21 OB Polska Mariusz Magiera
22 OB Polska Seweryn Gancarczyk
23 OB Bośnia i Hercegowina Boris Pandža
26 OB Polska Adam Danch (kapitan)
27 PO Polska Daniel Barbus
31 OB Polska Tomasz Wełnicki
33 BR Polska Norbert Witkowski
38 PO Polska Bartosz Iwan
81 PO Słowacja Róbert Jež
87 NA Słowacja Tomáš Majtán
89 NA Polska Wojciech Łuczak
94 NA Polska Kamil Cupriak
96 BR Polska Mateusz Kuchta
99 BR Polska Grzegorz Kasprzik

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Górnika Zabrze.

Królowie strzelców Ekstraklasy w barwach Górnika[edytuj | edytuj kod]

Sezon Imię i nazwisko Liczba bramek
1959 Ernest Pohl 21
1961 Ernest Pohl 24
1965/1966 Włodzimierz Lubański 23
1966/1967 Włodzimierz Lubański 18
1967/1968 Włodzimierz Lubański 24
1968/1969 Włodzimierz Lubański 22
1985/1986 Andrzej Zgutczyński 20
1999/2000 Adam Kompała 19

Reprezentanci Polski w barwach Górnika[edytuj | edytuj kod]

 

Chronologiczna[6] lista obcokrajowców grających w Górniku Zabrze, sporządzona na podstawie strony serwisu 90minut.pl.

Imię i nazwisko Narodowość Urodzony Lata Występy/gole[7]
Uładzimir Łamaka Białoruś 10. 06. 1969 1996 3/0
Barys Karasiou Białoruś 14. 11. 1973 1996 3/0
Cornelius Udebuluzor Nigeria 27. 08. 1974 1996 17/4
Andrij Hryszczenko Ukraina 3. 10 1974 1997 2/0
Shingi Kawondera Zimbabwe 31. 07. 1982 1999 - 2002 52/4
Dalibor Možanić Chorwacja 15. 07. 1976 2000 9/0
Jean Black Ngody Kamerun 21. 01. 1978 2000 4/0
Andrejs Prohorenkovs Łotwa 5. 02. 1977 2001 12/1
Dickson Choto Zimbabwe 19. 03. 1981 2001 12/0
Ivica Križanac Chorwacja 13. 04. 1979 2002 13/1
Mario Andračić Chorwacja 9. 03. 1978 2002 - 2003 17/0
Dragan Ilić Serbia 24. 03. 1977 2002 1/0
Enkeleid Dobi Albania 23. 05. 1975 2003 8/0
Vladimir Sladojević Bośnia i Hercegowina 12. 05. 1984 2003 - 2004 9/2
Dimityr Makrijew Bułgaria 7. 01. 1984 2003 - 2004 22/2
Filipe Brazylia 7. 02. 1985 2003 - 2005 46/1
Aco Stojkow Macedonia 29. 04. 1983 2003 6/1
Hernâni Brazylia 3. 02. 1984 2004 - 2005 31/0
João Paulo Brazylia 29. 05. 1983 2004 - 2005 38/4
Kimitoshi Nogawa Japonia 6. 02. 1984 2004 3/0
Diego Alessandro Rambo Brazylia 28. 01. 1986 2004, 2005 16/0
Marcel Lička Czechy 17. 07. 1977 2004 - 2005 28/5
Ulisses de Souza Jorge Brazylia 6. 08. 1983 2005 4/0
Ugochukwu Michael Enyinnaya Nigeria 8. 05. 1981 2004 - 2005 4/0
Iwajło Stojmenow Bulgaria 30. 10. 1981 2005 - 2006, 2007 25/0
Carsten Nulle Niemcy 25.07. 1975 2006 7/0
Kléber Brazylia 12. 01. 1980 2006 4/0
Stipe Matić Chorwacja 6. 02. 1979 2006 7/0
Tadas Papečkys Litwa 28. 09. 1978 2007 - 2008, 2009 24/0
Māris Smirnovs Łotwa 2. 06. 1976 2007 - 2009 29/1
Marius Kižys Litwa 21. 02. 1982 2007 - 26/0
Boris Peškovič Słowacja 30. 06. 1976 2007 - 2008 24/0
Patrik Pavlenda Słowacja 3. 05. 1982 2008 12/0
Marko Bajić Serbia 28. 09. 1985 2008 23/1
Léo Markovsky Brazylia 29. 08. 1983 2008 8/0
Willy Alexander Rivas Asin Peru 4. 06. 1985 2008 4/0
Michal Václavík Czechy 3. 04. 1976 2008 - 11/0
Aleš Besta Czechy 10. 04 1983 2009 0/0
Préjuce Nakoulma Burkina Faso 21.04 1987 2011 - 6/4

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Górnika Zabrze.
Sztab szkoleniowy
  • I trenerPolska Robert Warzycha
  • II trener – Marcin Prasoł
  • II trener – Kamil Kanclerz
  • Trener bramkarzy – Mateusz Sławik
  • Kierownik drużynyIgor Nagraba
  • Lekarz – Zbigniew Kwiatkowski
  • FizjoterapeutaBartłomiej Spałek
  • Masażysta - Tomasz Baran
  • Masażysta - Sebastian Jagiełło

Prezesi[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Prezesi Górnika Zabrze.
Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Prezesi Górnika Zabrze.

Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Stadion im. Ernesta Pohla.

Obiekt oddany do eksploatacji w 1934 roku – nadano mu wtedy imię Adolfa Hitlera. Wbrew obiegowej opinii nazwa ta przestała obowiązywać po 1945 roku na mocy Dekretu Rady Państwa znoszącego na całym zajętym terytorium tego typu nazewnictwo ze wszystkich obiektów publicznych, a dopiero 9 czerwca 2005 roku stadion oficjalnie otrzymał imię zmarłego 10 lat wcześniej Ernesta Pohla[9] (który nieoficjalnie patronował obiektowi od 5 kwietnia 2004[10]), mimo że słynny piłkarz grał w Górniku jako Ernest Pol. Aktualna pojemność stadionu to 13000 miejsc, w tym 9000 siedzących (nieoficjalnie ponad 20000 miejsc).

Niektóre mecze w europejskich pucharach Górnik rozgrywał na Stadionie Śląskim.

Przypisy

  1. Aktualności - Górnik Zabrze
  2. Mistrzostwa Polski 1920 - 2013 (pol.). [dostęp 4 sierpnia 2013].
  3. drużyna rezerw, pierwsza drużyna odpadła w 1/32 finału
  4. Górnik zakończył rozgrywki na 16. miejscu, jednak z powodu nieprzyznania licencji ŁKS-owi na grę w Ekstraklasie w kolejnym sezonie, zespół z Łodzi został przesunięty w tabeli na ostatnią pozycję.
  5. Górnik w europejskich pucharach (pol.). [dostęp 10 listopada 2007].
  6. według pierwszego meczu w lidze
  7. Stan na koniec sezonu 2008/09, tylko w Ekstraklasie
  8. Erima sponsorem technicznym Górnika (pol.)
  9. PZPN.PL : Ernest Pohl będzie patronem stadionu w Zabrzu
  10. Skarb – Górnik Zabrze

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]