Góropatwa berberyjska
| Góropatwa berberyjska | |
| Alectoris barbara[1] | |
| Bonnaterre, 1792 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | grzebiące |
| Rodzina | kurowate |
| Rodzaj | Alectoris |
| Gatunek | góropatwa berberyjska |
| Podgatunki | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Góropatwa berberyjska (Alectoris barbara) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny kurowatych. zamieszkuje północną Afrykę i Sardynię. Osiadły.
Spis treści |
Systematyka [edytuj]
Podgatunki
- A. barbara barbara
- A. barbara barbata
- A. barbara koenigi
- A. barbara spatzi
Charakterystyka [edytuj]
Cechy charakterystyczne to ciemnobrązowy pasek ciemieniowy, popielate gardło i szeroki, brunatny pasek na szyi. W locie ślizgowym trzyma lekko uniesione skrzydła.
Morfologia [edytuj]
Wygląd zewnętrzny: Obie płci ubarwione jednakowo, ale samica nieznacznie mniejsza od samca. Młode bardziej jednolicie ubarwione i żółtawe.
Rozmiary: długość ciała: 34–38 cm, rozpiętość skrzydeł: 46–49 cm.
Masa ciała: samce ok. 460 g, samice ok. 370 g.
Występowanie [edytuj]
Środowisko [edytuj]
Suche siedliska: Skaliste stoki do 3300 m n.p.m., stepy z wilczomleczami, makia, suche koryta rzeczne. Zamieszkuje również tereny uprawne, plantacje cytrusów, palm i oliwek, a także gaje eukaliptusowe.
Zasięg występowania [edytuj]
Północna Afryka: Maroko, Algieria, Tunezja, Libia, Egipt. W Europie na Sardynii, aczkolwiek nie jest pewne, czy jest to naturalny zasięg tego gatunku. Skutecznie introdukowana do południowej Hiszpanii i na Wyspy Kanaryjskie. Próby sprowadzenia tego gatunku w inne części Europy i do Australii zakończyły się niepowodzeniem.
Pożywienie [edytuj]
Dieta zróżnicowana, dominują liście, pędy, nasiona i owoce różnych gatunków traw i roślin zielnych, zwłaszcza solanki, kolcowoju, szparagu i wilczomlecza. Uzupełnieniem diety dorosłych i podstawą pożywienia młodych są owady, głównie mrówki. Liście sukulentów stanowią ważne źródło wody dla tego gatunku.
Tryb życia i zachowanie [edytuj]
Gatunek osiadły. Prowadzi skryty tryb życia.
Głos [edytuj]
W czasie toków wydaje serie odgłosów „kczek kczek kczek...” lub „prr prr prr...” przypominających dźwięki wydawane przez zepsuty silnik, może też odzywać się przypominającym kulika „kjui”. Startując woła „pekjui pekjui...”, zaś spłoszona „psi-psii-psii”.
Rozród [edytuj]
Okres godowy [edytuj]
Gatunek monogamiczny.
Gniazdo jest płytkim, wyściełanym zagłębieniem w ziemi, zwykle dobrze ukrytym.
Okres lęgowy [edytuj]
Termin składania jaj zależy od regionu, zwykle od marca do maja, na nizinach wcześniej, niż na terenach górskich. W bardzo suche lata może nie przystępować do rozrodu.
Jaja: składa 6–20 jaj, średnio 11.
Wysiadywanie: ok. 25 dni.
Pisklęta: są brązowo-kremowe z wierzchu, jaśniejsze od spodu, z wyrazistym paskiem nad okiem.
Status, zagrożenie i ochrona [edytuj]
Kategoria zagrożenia wg Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych: gatunek najmniejszej troski (LC). Gatunek łowny. Lokalnie jego liczebność może spadać.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Alectoris barbara w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Alectoris barbara. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
Bibliografia [edytuj]
- Paul Sterry, Andrew Cleve, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik ilustrowany. Warszawa: Świat Książki, 2007. ISBN 978-83-247-0818-5.
- Joseph del Hoyo: Handbook of the Birds of the World. Volume 2. Barcelona: Lynx Edicions, 1994, s. 484, 486. ISBN 84-87334-15-6.
- Lars Jonsson: Ptaki Europy i obszaru śródziemnomorskiego. Warszawa: Muza, 2003, s. 178. ISBN 83-7319395-2.
